The Mythical Dutch Skies…

Typical Dutch Landscape 2014For centuries our Dutch landscapes with their extraordinary clouded skies have been an inspiration to many international artists. Experts rave enthusiastically about our “magical” light, and devote our mythical clouded skies to the magnificent interaction between light and water. Fascinating? Well, perhaps when you’re reading this from your hammock on Bora-Bora, but for us Dutch dog owners these clouds often mean nothing good. On the other hand can my artist’s eye absolutely appreciate a handsome Cumulus cloud, so during our last monsoon (also known as “August”) I managed to capture some astonishing authentic “Dutch Skies”. Like in the picture above for instance. I call it:

“ Dutch landscape with a distant view of two Dachshunds chasing after some guy on a motor cycle.”

So tell me, without that mythical cloudy sky it would have been just a silly picture, right?

Typical Dutch Landscape 2014 - kopieAl eeuwenlang zijn onze Hollandse landschappen met hun wolkenluchten een inspiratie voor vele internationale kunstenaars. Deskundigen bejubelen enthousiast ons “magische” licht, en wijden onze “mythische wolkenluchten” aan een magnifiek samenspel tussen licht en water. Boeiend? Nou, misschien als je dit leest vanuit je hangmat op Bora-Bora, maar voor ons hondenbezitters betekenen die wolkenluchten vaak niet veel goeds. Aan de andere kant kan mijn kunstenaarsoog een aantrekkelijke cumuluswolk ook wel weer waarderen, en dus heb ik tijdens onze laatste moesson (ook wel “augustus” genoemd) een paar verbijsterende authentieke “Hollandse Luchten” vast weten te leggen. Zoals de foto hierboven bijvoorbeeld. Ik noem het:

“Hollands landschap met een vergezicht op twee Teckels die achter een vent op een brommer aan racen.”

En zeg nou zelf, zonder die mythische wolkenlucht zou het gewoon een rare foto zijn geweest, toch?

 

Geplaatst in Another Cool Dachshund Adventure | Een reactie plaatsen

Old McDonald was in a Pickle…

OldM. ©kraaloogje.wordpress.comA couple of months ago the McDonald’s near Schiphol airport ran out of pickles. A wave of panic swept across the country, it was even on the morning news. Apparently this major crisis had caused a staggering delay of 7 minutes at the McDrive and a cue of no less than 9 cars. Just thinking about how some poor sod had to deal with this unbearable crisis makes me slightly dizzy. You see, I too have suffered the terrible repercussions of being too late with serving food a couple of times… Over time it has occasionally occurred that the hubby forgot to take the dog food out of the freezer in the evening. Not deliberately of course, something like that is incredibly difficult to have to remember every day. Or well.. that’s what I then repeatedly tell myself in the morning, while I float through my kitchen in an enlightened state of Zen. I smile serenely when Dachshund enthusiasm changes into dismay as soon the little angels realize they’re not getting anything to eat, I remain completely calm when the dismay gradually turns into the “I need my food NOW or I’ll die on the spot” squeal, and I radiate happy thoughts when I nearly break my neck due to agitated scurrying around my feet. It’s all a matter of inner peace, mental flexibility, balance, and a mixture of various opiates combined with alcohol. All of this is not enough of course. Good communication skills combined with a broad practical experience offer the best solutions to these kind of situations.

1) Honesty is always the best way to go. I always say: “Your daddy deliberately forgot to defrost your breakfast because he does not love you anymore.” Remember to look sincere.

2)Lie if things get ugly. “It will only take a tiny minute to defrost your food.” Act busy to lull them into a false sense of security.

3)Don’t look into their eyes. They have an evil death stare once they realize you are lying.

4)Balance, posture and body language are important. Radiate calm and assertive energy, ignore the attempts to make you stumble and try not to fall. As soon as you hit the ground they will attack you like little Piranha’s.

5)Diversion techniques, like using squeaky toys or trying to take them out for a quick walk while the food is defrosting, are pointless. However, your attempts will highly amuse the dog.

6)Replacing the food with an alternative snack is optional, however, they will nevertheless expect their usual meal, and will do the sit-stare until you mentally snap. Don’t fight it, they always win.

7) Should you consider using hot water to defrost the food more quickly, by all means make sure the food stays dry to avoid it being buried in your garden for later.

8)If the meal is finally ready to be served, it could be that the meal will be inspected suspiciously “because it smells different”. Possibly followed by the “Oh look up there, it’s a funny butterfly” phase. Try not to strangle the little angel.

Actually, with some minor adjustments, these techniques are fairly broadly applicable, so I’ve also mailed them to the Mac. I can easily see them being used in one of their crisis protocols, you know, should they ever run out of pickles again, or buns or something. I wouldn’t be at all surprised if the next fast food crisis will be appeased with perhaps a squeaky toy or a luminescent yo-yo.. a Smurf… Not that you should fall for that of course, no, you simply do the sit-stare. Trust me, that one will drive anyone insane…


Old.M.©kraaloogje.wordpress.comEen paar maanden geleden was de McDonald’s vlakbij Schiphol door zijn augurkjes heen. Een golf van paniek raasde over het land, het was zelfs op het ochtendnieuws. Blijkbaar veroorzaakte deze gigantische crisis een verbijsterende vertraging van 7 minuten bij de McDrive en een enorme file van wel 9 auto’s. Als ik er alleen al aan denk hoe één of andere arme stakker deze ondragelijke crisis heeft moeten afhandelen word ik lichtelijk duizelig. Ik heb namelijk zelf ook wel eens de verschrikkelijke gevolgen van het te laat opdienen van eten moeten doorstaan… In de afgelopen jaren is het wel eens voorgekomen dat de echtgenoot ’s avonds was vergeten om het hondenvoer uit de vriezer te halen. Niet opzettelijk natuurlijk, zoiets is ontzettend lastig om elke dag te moeten onthouden. Of nou ja.. dat is in ieder geval wat ik dan ’s ochtends herhaaldelijk tegen mezelf zeg, terwijl ik in verlichte staat van Zen door mijn keuken zweef. Ik glimlach sereen wanneer het Teckelenthousiasme omslaat in ontzetting zodra de engeltjes zich realiseren dat ze niets te eten krijgen, ik blijf volledig kalm als de ontzetting langzaam overgaat in het “ik moet NU mijn eten hebben anders val ik dood neer” gejammer, en ik straal blije gedachten uit als ik zowat mijn nek breek doordat er geagiteerd voor mijn voeten wordt lopen. Het heeft gewoon allemaal te maken met een stukje innerlijke vrede, mentale flexibiliteit, balans, en een mix van diverse opiaten gecombineerd met alcohol. Uiteraard is dit alles niet voldoende. Goede communicatieve vaardigheden in combinatie met een brede praktijkervaring bieden de beste oplossingen voor dit soort situaties.

1) Eerlijkheid is altijd het beste. Ik zeg altijd: “Je papa is expres vergeten om jullie ontbijt te ontdooien want hij houdt niet meer van jullie.” Zorg ervoor dat je oprecht overkomt.

2) Lieg zodra de situatie penibel wordt. “Het duurt nog maar een klein minuutje om jullie eten te ontdooien.” Doe net alsof je er enorm druk mee bent om de valse indruk te wekken dat het wel goed komt.

3) Kijk niet in hun ogen. Hun blikken kunnen doden zodra ze merken dat je liegt.

4) Balans, houding en lichaamstaal zijn belangrijk. Straal kalme en assertieve energie uit, negeer de pogingen om je te laten struikelen en probeer niet te vallen. Zodra je de grond raakt zullen ze je aanvallen als kleine Piranha’s.

5) Afleidingstechnieken, zoals het gebruik van piepspeeltjes of pogingen om ze even snel mee uit te nemen terwijl het eten staat te ontdooien, zijn nutteloos. Echter, je pogingen zullen door de hond bijzonder vermakelijk gevonden worden.

6) Het vervangen van voedsel voor een alternatieve snack is optioneel, echter, zij zullen evengoed hun gebruikelijke eten verwachten en doen net zolang de zit-staar totdat je mentaal breekt. Ga het gevecht niet aan, ze winnen altijd.

7) Mocht je overwegen om heet water te gebruiken om het eten sneller te ontdooien, zorg er dan in ieder geval voor dat het eten droog blijft om te voorkomen dat het in je tuin wordt begraven voor later.

8)Als de maaltijd eindelijk kan worden opgediend kan het zijn dat de maaltijd argwanend wordt bekeken “want het ruikt anders”. Eventueel gevolgd door de “Oh kijk daarboven, het is een grappig vlindertje” fase. Probeer de kleine engel niet te wurgen.

Eigenlijk zijn deze technieken met wat minimale aanpassingen vrij breed toepasbaar, dus heb ik ze ook naar de Mac gemaild. Ik kan me heel goed voorstellen dat ze gebruikt kunnen worden in één van hun crisis protocollen, je weet wel, voor als ze ooit weer zonder augurkjes komen te zitten, of kadetjes of zo. Het zou me echt niets verbazen als de volgende fast food crisis gewoon wordt gesust door middel van misschien een piepspeeltje of een lichtgevende jojo… een Smurf…  Niet dat je daar in moet trappen uiteraard, nee, je doet gewoon de zit staar. Geloof me, die zal menigeen tot waanzin drijven..

 

Geplaatst in Another Cool Dachshund Adventure | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

It’s all Optional…

©kraaloogje.wordpress.com (2)I had been walking my Dachsies in the park the other day and when I returned to my car there were some people and their dogs walking across the parking lot. In theory nothing out of the ordinary, until I heard a woman in the group say “…so when you see one of those dogs that keeps jumping in-and-out of the car that is a good thing. The dog is allowed to get into the car but it’s not a must. It is optional.” O my god it’s a genuine dogwhisperer!! Totally authentic, accompanied by two baffled dog owners and matching confused four-legged friends! The whisperer herself had a calm and assertive energy, Dubarry boots, and one of those colorless vests with lots of pockets. That’s how you recognize the real expert. The more pockets, the more they know. Serene and confident the whisperer walked up-and-down the parking lot while instructing her followers. “So, it is extremely important that we allow the dog to decide for himself. Nothing is a must it’s a may. We are there to offer the possibilities, but in the end it’s important to give the dog the freedom to decide for himself. Thereto we give him as many options as we can. Therefore everything is OPTIONAL.” My goodness… That sounded so illogical and intellectual! I could not make sense of any of that at all, how cool! Because I did not want to miss the rest of this lesson I quickly pretended I needed to dry off my dogs before putting them in the car. For that I first had to go get them out of the bushes, because if I give my dogs the “option” whether or not to get into the car the choice will quickly fall on “well no, you can just wait ‘till we’re done”. In the meantime the whisperer had arrived at her car, and while chattering on about options and possibilities she hoisted a dog ramp out of the trunk of her car. The Dachsies and I watched breathlessly how the two dogs were led towards the doggy ramp. (With extreme caution of course, you don’t want to force anything.) You could hear a pin drop, it was super exciting.. One of the dogs attentively sniffed the doggy ramp. “YESSSSS! Look, THAT’s what we’re going for!” rejoiced the whisperer. “The dog is showing that he is open to the option of stepping onto the ramp, this is awesome!” The dog looked a bit startled and looked up to his owner for help. Unfortunately he was rather dumbstruck. “Look, this is exactly what I mean,” the whisperer continued enthusiastically, “the dog is allowed to step onto the ramp, but it’s not a must! We want him to think about his options while we give the him the liberty to decide for himself.” It was like watching Yoda. Even my Dachsies were fascinated. “Neat mom, options. Can we get them as well?” Unfortunately by then I had ran out of reasons to hang around and listen a bit longer, but I did leave with a couple of question marks. What about the options of the dog owner I wondered. Suppose you really want to get home that same day. Do you then leave your dog behind in the parking lot? Do you give him the option to chase the car home? What?? I almost felt the same bewilderment as those dog owners appeared to be. Perhaps it’s one of those highly advanced methods that nobody understands. That’s possible of course. So on my way home I gave it some thought, and on itself the whole concept would go perfectly with my balanced Zen-like personality. All I need to do is stay calm, offer options and simply let the little angels frolic around happily. Simple. It actually would not require that many adjustments at all. So if anyone should miss me over the next couple of days, it’s most likely that I am standing in some remote field somewhere, all calm, assertive, and in a state of enlightenment, waiting for my Dachsies to decide for themselves when it’s time to go home. It will be the ultimate Zen training. Awesome. I’ll let you know how that goes.

©kraaloogje.wordpress.comVan de week was ik met de Teckels in het bos geweest en toen ik bij mijn auto terugkwam liepen er wat mensen met hun honden over de parkeerplaats. Op zich niks bijzonders, totdat ik opeens een vrouw in het gezelschap hoorde zeggen “…dus als je wel eens van die honden ziet die steeds in-en-uit de auto springen is dat juist heel goed. De hond mag de auto in maar het moet niet. Het is optioneel.” O mijn god, het is een echte hondenfluisteraar!! Helemaal authentiek, vergezeld door twee verbijsterde hondeneigenaren met bijbehorende verwarde viervoeters! De fluisteraar zelf had een kalme en assertieve uitstraling, Dubarry laarzen en zo’n kleurloos vestje met heel veel zakjes. Daar herken je de kenner aan. Hoe meer zakjes, hoe meer ze weten. Sereen en zelfverzekerd liep ze heen en weer over de parkeerplaats terwijl ze haar volgelingen doceerde. “Kijk, het is uiterst belangrijk dat we de hond zelf laten beslissen. Niets moet, het mag. Wij zijn er om de hond de mogelijkheid te bieden, maar uiteindelijk is het belangrijk om de hond zelf de vrijheid te geven voor zijn beslissing. Daarbij geven we hem zoveel mogelijk opties. Alles is dus OPTIONEEL.” Mijn hemel.. Dat klonk zo onlogisch en intellectueel! Ik begreep er helemaal niets van, wat gaaf! Omdat ik niks van de les wilde missen deed ik snel alsof ik mijn hondjes moest afdrogen voordat ik ze in de auto deed. Daarvoor moest ik ze wel eerst uit de bosjes gaan halen, want als ik mijn honden de “optie” geef of ze wel of niet in de auto gaan zal de keuze al snel vallen op “nou nee, je wacht maar even tot we klaar zijn”. Inmiddels was de fluisteraar aangekomen bij haar eigen auto, en al kakelend over opties en beslissingen takelde ze een hondenloopplank uit haar achterbak. Ademloos keek ik samen met de Teckels toe hoe de twee honden naar de loopplank geleid werden. (Uiterst voorzichtig uiteraard, je wil tenslotte niets forceren.) Je kon een speld horen vallen, het was superspannend. Eén van de honden snuffelde geïnteresseerd aan de loopplank. “JAAA! Kijk dat is nou waar we naartoe willen!” jubelde de fluisteraar. “De hond laat zien dat hij open staat voor de optie om de plank te betreden, dit is geweldig!” De hond keek geschrokken op naar zijn baas. Helaas was die met stomheid geslagen. “Kijk, dit is nou precies wat ik bedoel,” vervolgde de fluisteraar enthousiast, “de hond mag de loopplank betreden, maar het moet niet! We willen dat ie nadenkt over zijn opties terwijl wij hem de vrijheid geven om zelf te beslissen.” Het was net Yoda. Zelfs mijn Teckels waren gefascineerd. “Leuk mam, opties. Krijgen wij dat ook?” Helaas had ik inmiddels geen reden meer om nog langer te blijven luisteren, maar ik ben wel met wat vraagtekens weggegaan. Hoe zou het zitten met de opties van de eigenaar vroeg ik me af. Stel je wil graag diezelfde dag nog naar huis. Laat je je hond dan achter op de parkeerplaats? Geef je hem de optie om achter de auto aan te rennen naar huis? Wat?? Ik voelde me bijna net zo verbijsterd als de eigenaren eruit zagen. Misschien is het zo’n geavanceerde methode die niemand begrijpt. Dat kan natuurlijk. Onderweg naar huis heb ik dus even nagedacht, en op zich past het hele concept wel perfect bij mijn uitgebalanceerde Zen-achtige persoonlijkheid. Ik hoef alleen maar kalm te blijven, opties aan te bieden en de kleine engeltjes gewoon lekker aan laten darren. Simpel. Daarvoor hoef ik eigenlijk niet eens zo veel aan te passen. Als jullie me dus een paar dagen kwijt zijn zou het zomaar kunnen dat ik ergens in een verlaten weiland kalm, assertief, doch in verlichte staat sta te wachten totdat de Teckels uit zichzelf hebben besloten dat het tijd is om naar huis te gaan. Het zal de ultieme Zen training worden. Gaaf. Ik laat je weten hoe het gegaan is..

 

 

 

Geplaatst in Another Cool Dachshund Adventure | Een reactie plaatsen

The Eyes will show you the Beauty of the Soul…

Happy birthday jarahJarah jarig 2014 ok

Geplaatst in Another Cool Dachshund Adventure | 2 reacties

Goodbye Sita…

SITA MEMORIAM 2014If tears could build..

Geplaatst in Another Cool Dachshund Adventure | Een reactie plaatsen

Wanted Down Under?

bollenveld 1The other day I heard on the radio that somebody in Australia had unsuccessfully attempted to suck a cockroach out of his ear by using a vacuum cleaner. It just goes to show how incredibly small the world is nowadays. The idea that I, here in Holland, can simply sit in my car and receive the news that someone in Australia used a vacuum cleaner to try and suck a cockroach out of his ear, I find truly astonishing. So does it also work the other way around I wonder? Because my mother once tried using a vacuum cleaner to suck a cutip out of her ear. That also didn’t work. Something like that could of course easily have been a huge Australian news item back then, who knows. So because it never hurts to push your boundaries, I’m now seriously considering contacting an Australian news network. Just to see how newsworthy we really are. Surely my Dachsies are able to deliver the people Down Under some astonishing adventures, right? For instance, Penny had been rolling around on a dead bird today and managed to decorate herself with bird intestines. They were entangled in her long hair and stretched tightly across her head from ear to ear. Like a little crown. Proud as a peacock she was.. Now, as you can imagine, something like that can of course produce some priceless footage. If I add that I eventually had to rip the intestines apart, causing the content to slowly trickle down her head, you really get a fantastic story. One that would truly exceed the level of the cockroach and the cutip. The only thing I still need to work on is a typical Dutch setting. A snazzy Tulip field or a trendy windmill.. a cheese market… Perhaps I need to wear some wooden shoes.. But once we’ve got all that covered I’m sure we’ll be a huge success!  Australia, here we come!

bollenveld 2Van de week hoorde ik op de radio dat het iemand in Australië niet is gelukt om met een stofzuiger een kakkerlak uit zijn oor te zuigen. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld eigenlijk is tegenwoordig. Het idee dat ik, hier in Nederland, gewoon in mijn auto kan zitten en dan het nieuws kan ontvangen dat iemand in Australië heeft geprobeerd om met een stofzuiger een kakkerlak uit zijn oor te zuigen vind ik echt verbijsterend. En dan vraag ik me af, kan het ook andersom? Want mijn moeder heeft ooit eens geprobeerd om met een stofzuiger een wattip uit haar oor te zuigen. Dat lukte ook niet. Zoiets kan natuurlijk makkelijk een gigantisch Australisch nieuwsitem geweest zijn destijds, je weet het niet. Omdat het sowieso nooit kwaad kan om je grenzen te verleggen overweeg ik dus nu om eens contact op te nemen met een Australische nieuwszender. Gewoon om eens te kijken hoe nieuwswaardig we nu eigenlijk zijn. Ik weet namelijk zeker dat mijn Teckels in staat zijn om de mensen Down Under te verblijden met hun verbijsterende avonturen. Penny had bijvoorbeeld vandaag in een dooie vogel liggen rollen en had daarbij kans gezien om zichzelf te behangen met ingewanden. Ze waren verstrikt geraakt in haar lange haren en zaten strak over haar hoofd van oor naar oor over haar hoofd gespannen. Als een kroontje. En blij dat ze er mee was..  Zoiets kan natuurlijk kostelijk beeldmateriaal opleveren dat begrijp je. Als ik er dan nog bij vertel dat ik de ingewanden uiteindelijk aan stukken heb moeten scheuren om ze los te krijgen, waardoor de inhoud langzaam over Penny’s hoofd sijpelde, heb je echt een te gek verhaal. Ik denk echt dat we daarmee het niveau van de kakkerlak en de wattip ver overstijgen. Ik moet alleen nog zorgen voor een typisch Hollandse setting. Een kittig bollenveld of een stoere molen.. een kaasmarkt.. Misschien moet ik een paar klompen aan.. Maar als we alles voor elkaar hebben worden we vast een enorm succes! Australia here we come! 

kaasmarkt

Geplaatst in Another Cool Dachshund Adventure | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Happy Birthday Miss Penny !!!

Penny Happy 2 birthday 2014

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , | Een reactie plaatsen