The Dog Whisperer…

My husband, as we all know: a genuine dog whisperer, finds it unnecessary to use a leash when he takes the dogs out for a walk. He can also walk on water, move mountains, turn lead into gold etc. It’s really quite amazing. So last evening this man from Nazareth took our dogs out for one last walk before bedtime, and despite of his natural leadership charisma Jarah took off at the speed of light to go see what’s up around the corner. When my husband followed her, he discovered a bewildered looking man standing in the doorway of a gate to a back neighbors garden. “Did you by any chance see my Dachshund?”, my husband asked. The man immediately brigtened up and he said “O! That obscure dark creature that came barging in here was a Dachshund?! Yes, I think she’s inside…..”

Yes, dear people, this one is a classic. Jarah was indeed inside. Inside where there was a birthday party going on with lots of guest. Could one ask for any better writing material than this? I think not.

So my husband left Laika and his dignity on the pavement, and stepped into my
neighbors garden to track down our little chocolate tornado. She had ran straight
through the garden, via the crowded living room, and then all the way to the back into the kitchen to priority no.1: Food. Luckily my neighbor was smart enough to usher the little dragon out of the kitchen and close the door, but that only lead Jarah to priority no.2: People. So Jarah started to fly around the crowded living room like a lunatic, full speed of course, while enthusiastically jumping up against people. It was as if a giant chocolate bat had flown inside to say hi. Then she moved her attention back to priority no.1.: Food. Food that was all placed on Dachshund sized tables… Yay! To top it all off, Laika had decided to come and see what all the commotion was all about, and was slowly making her way into the garden to see what’s up. Long story short: Jarah made at least a dozen new friends while having a snack or two, and I think we have yet again made quite a good general impression with our neighbors. Which is great. However, the man from Nazareth had quite a savage look on his face when he came back. I guess it’s hard work…being a dog whisperer…

Mijn echtgenoot, zoals we allemaal weten een echte hondenfluisteraar, vind het niet nodig om een riem te gebruiken als hij de honden uitlaat. Hij kan ook op water  lopen, bergen verzetten, lood in goud veranderen, etc. Het is echt fantastisch. Dus gisteravond nam deze man van Nazareth onze honden mee voor een laatste wandeling voor het slapen gaan, en ondanks zijn natuurlijke leidinggevende charisma vloog Jarah als een speer de hoek om om te kijken wat er aan de andere kant te doen was. Toen mijn echtgenoot haar volgde vond hij een onthutst kijkende man bij het tuinhek van één van mijn achterburen. “Heb je toevallig mijn Teckel voorbij zien komen?”, vroeg mijn echtgenoot. Het gezicht van de man klaarde onmiddellijk op en hij zei “O! Dat duistere schepsel dat hier naar binnen kwam daveren was een Teckel?! Ja, volgens mij is ze binnen…”

Jawel lieve mensen, dit is een klassieker. Jarah was inderdaad binnen. Binnen waar een verjaardag aan de gang was met heel veel gasten. Kan men zich beter schrijfmateriaal wensen dan dit? Dacht het niet.

Dus mijn echtgenoot liet Laika en zijn waardigheid achter op de stoep en ging de tuin van mijn buren binnen om onze kleine chocolade tornado te zoeken. Ze was direct door de tuin via de overvolle woonkamer naar de keuken gerend voor prioriteit no.1: Eten. Gelukkig was mijn buurvrouw zo slim om de kleine draak uit de keuken te loodsen, maar dat leidde Jarah’s aandacht alleen maar naar prioriteit no.2: Mensen. Dus Jarah begon als een idioot door de overvolle woonkamer te rennen, full speed uiteraard, en enthousiast tegen mensen op te springen. Het was alsof er een reuze chocoladekleurige vleermuis naar binnen was gevlogen om gedag te zeggen. Daarna verschoof ze haar aandacht terug naar prioriteit no.1: Eten. Gelukkig stond alles op Teckelhoge tafeltjes. Yay! Om het geheel nog mooier te maken had Laika besloten om te komen kijken waar al die commotie toch vandaan kwam en was zich langzaam via de tuin een weg naar binnen aan het banen. Lang verhaal kort: Jarah heeft onder het genot van een snackje minstens een dozijn nieuwe vrienden gemaakt, en ik denk dat we over het algemeen weer een goede indruk bij de buren hebben achtergelaten. Fijn. De man van Nazareth keek wel een beetje verwilderd toen hij terug kwam. Het leven zal wel zwaar zijn…als hondenfluisteraar..

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to The Dog Whisperer…

  1. That is so funny! Maybe you should attach a little box with Delicious Dackels (C) on her for the next trip, this way, people can have a cookie as an apology and the dirty dackelfeet (also (C)) won’t matter so much🙂

    Dende, who of course is the world’s best behaved dachshund ever, took an extra tour to the BBQ-place in the park yesterday. No super signal could stop him, there were people, possibly bones, meat, most important: an audience for His Dackeldom. God, they do love an audience, don’t they?

Leave a Comment

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s