How soon we forget…

It’s funny how you forget the little puppy things. The pattering of little feet, the feeling of tiny Piranha teeth sinking deeply into your hands, the fact that the tiniest squeak can make you jump out of bed at the speed of light at 5:30 in the morning… Yes, we’ve got a puppy and we know it. Today I thought I would see how Penny would cope with water, which is always an interesting experiment. So off to the park we went. Laika splashed and swam, Jarah pretended as if she did, and Penny managed to get drenched by merely observing. Then it occurred to me that I would have to carry Penny for most of the walk. Carrying a soaking wet puppy is as if you’re hugging a muddy, dripping car sponge. I was completely soaked by the time we had finished our walk. Make mental note: next time don’t leave the towel in the car. Anyway, the walk went fine and  was very clarifying. We now know that Penny is not a swimmer, I remembered what it feels like to hold a wet puppy in my arms, and I realized that next time I really shouldn’t wear my new jeans anymore, because they are not puppy-teeth proof. What do you mean, short of memory ?🙂

Grappig hoe snel je de kleine puppydingetjes vergeet. Het geroffel van kleine voetjes, het gevoel van kleine Piranha tandjes die diep in je handen zinken, het feit dat het kleinste piepje je razendsnel uit bed kan laten springen om half zes in de ochtend… Jawel, we hebben een pup en dat zullen het weten. Vandaag had ik bedacht dat ik wilde kijken hoe Penny om zou gaan met water. Altijd een interessant experiment. Dus, op naar het park. Laika heeft geplonsd en gezwommen, Jarah heeft net gedaan alsof, en Penny heeft het voor elkaar gekregen om doorweekt te raken door alleen toe te kijken. Toen bedacht ik dat ik Penny bijna de hele wandeling zou moeten dragen. Een doorweekte pup dragen voelt net alsof je een modderige, druipende autospons knuffelt. Ik was tegen het einde van de wandeling volledig doorweekt. Onthouden: volgende keer de handdoek niet in de auto laten liggen. Maar goed, de wandeling verliep prima en was heel verhelderend. We weten nu dat Penny geen zwemmer is, ik weet weer hoe het voelt om een zeiknatte pup in mijn armen te houden, en ik ben erachter gekomen dat ik echt mijn nieuwe spijkerbroek niet meer moet dragen, want hij is niet bestand tegen puppy tandjes. Hoe bedoel je kort van geheugen?🙂

This slideshow requires JavaScript.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to How soon we forget…

  1. I could send my bavarian dackelrucksack over🙂 I hardly use it at the moment anyway.
    I had to drive home by bus with my swamp-dachshund lately, we walked an extra kilomter or two to get him to sort of dry so we could pretend “The smell? What smell? Nothing to do with us, nope”.

  2. I can grow mushrooms in my car you know. And it has a swamp-like odour.. so I can relate🙂

Leave a Comment

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s