Never a Dull Moment…

We have just recently returned from a short vacation in de German Eifel, a region we will probably not be returning to anytime soon. Or ever… Let’s just say that with us there’s never a dull moment😉 Unfortunately this adventure is currently only written in Dutch. I might still do a translation later on, but for now it would just take up too much of my time. I’m sure that in the meantime some Google Babelfish would be happy to provide you with a translation in the language of your choice.

Eifel.kraaloogje.wordpress.com3We zijn net terug van een vakantie waar je nog lang met plezier op terugkijkt, en inmiddels lukt me dat al best aardig. We hadden een huisje gehuurd aan de rand van een klein dorpje in de Duitse Eifel, vlakbij de bossen. We hadden best geluk met het huisje. Eigenlijk werd het alleen privé verhuurd, maar wij mochten erin omdat er ergens dubbel geboekt was. Ik nam me direct voor om extra voorzichtig te zijn en vooral geen schade te veroorzaken. Wie weet mogen we dan nog eens terugkomen, bedacht ik hoopvol…  Terwijl de echtgenoot ijverig begon met uitladen verkende ik voorzichtig het huisje. Net als ik in de slaapkamer zorgvuldig het bijgeleverde beddengoed en de handdoeken bovenop de kast heb gelegd (heb ik altijd zelf bij me), komt Penny met gitzwarte modderpoten de slaapkamer binnenzwieren en landt met een elegante snoekduik bovenop het spierwitte Duitse onderlaken. Shit. Ben ik al twee tellen binnen?! Snel een sopje gemaakt, ossengal stick erbij, boenen, boenen, boenen, eindresultaat: een enorme beige (schijt)vlek. “Nou, we laten weer een charmante indruk achter hè Pen?” mompel ik, en Pen kwispelt blij. Zucht. Ok, leermomentje; geen Teckels meer in de slaapkamer, fleecekleden over de zittingen van de bank, en voor de zekerheid verving ik het witte tafelkleed voor een wit badlaken. Waarom ik dat op dat moment een goed idee vond weet ik even niet meer. Ondertussen was de echtgenoot nog steeds onze bagage aan het uitladen, en ik dribbelde gespannen achter hem aan met instructies over de punten van aandacht. “Ik heb kleden op de bank gelegd maar die honden mogen evengoed alleen maar op de bank als ze schoon zijn. Pas op dat Penny geen gaten graaft in de tuin, ze zat net al met modderpoten op het bed. Let op waar je loopt, zo’n glasplaat voor de open haard is duur. Kijk uit dat je geen krassen maakt in het laminaat. Nergens tegenaan stoten. Pas op, kijk uit, doe voorzichtig…” En nog geen twee tellen later knarst hij met de dissel van onze (inmiddels lege) bagagekar keihard tegen het Duitse portiekje. “O, ik zag niet dat ik er al was” zegt ie stompzinnig. Ik kreeg spontaan een duizeling. “Er zit een gat in!” gil ik hysterisch, “Je hebt dat ding genekt!! Jezus!!! Ik probeer alles netjes te houden hier!!” Ik was zo op van de zenuwen dat ik niet eens van dichtbij durfde te kijken. Let wel, we zijn gewoon verzekerd hè, voor dit soort dingen. Maar op zo’n moment wil je eigenlijk alleen maar keihard wegrennen. In mijn hoofd zocht ik razendsnel naar een oplossing “Zet de bagagekar er maar voor, dan kijken we er later wel naar. Misschien denkt de eigenaar wel dat een van zijn kinderen er met een fietsje tegenaan is gereden of zo, en anders plakken we er een blaadje overheen.” Toen we de volgende dag nog eens goed keken zat er trouwens niet eens echt een gat in. Het was meer een soort ster. Nou, kniesoor die daar over valt, dus dat was wel weer een opluchting. Verder is het ons best goed gelukt om het huis heel te houden. Na elke wandeling werden de Teckelmonsters grondig afgespoeld zodat ze geen modder mee naar binnen namen, en de kleden op de bank Eifel.Kraaloogje.wordpress.comfunctioneerden prima. Er is alleen per ongeluk een inktvlek op de Duitse handdoek gekomen die op tafel lag. Ik liet mijn pen vallen toen we zaten te Yahtzeeën. Ik heb toen geprobeerd om het er met bleek uit te wassen maar dat is niet helemaal gelukt. Hij werd eigenlijk steeds feller blauw. Uiteindelijk heb ik maar gewoon de handdoek zo opgevouwen dat je de vlek niet meer ziet. De rest van de handdoek was er door de bleek in ieder geval wel enorm op vooruit gegaan dus daar zullen ze wel blij mee zijn. De vakantie zelf verliep overigens volkomen vlekkeloos. Ok, we zijn een paar keer behoorlijk verdwaald in de bossen, maar we hebben herten gezien en eekhoorns en het weer was perfect. Penny en Jarah haden in no time alle molshopen en muizenholen van de regio in kaart gebracht en de dames hadden het enorm naar hun zin. Aan het eind van de week overwogen we zelfs om nog een weekje extra bij te boeken, maar de echtgenoot wilde graag naar huis. Het zou kunnen dat de spanning hem een beetje te veel werd. Ik bedoel, we deden wel onze uiterste best om geen schade te veroorzaken maar daar gaat toch ongemerkt een heleboel energie in zitten. Om de laatste avond te vieren hadden we dus alvast het een en ander ingepakt, en de planning was om gezellig met een stokbroodje en een wijntje een filmpje te kijken. Dat was trouwens ook nog zoiets. Tot grote vreugde van de echtgenoot hadden we in het huisje een flatscreen met bijbehorend satelliet tv. Meteen nadat we bij aankomst hadden uitgepakt zette hij de tv aan en begon vol verwachting over de kanalen te surfen. “Lukt het een beetje..” vroeg ik na een klein uurtje achteloos. “Jawel” was het antwoord “alle kanalen die we nodig hebben zitten erop, maar ik moet ze alleen nog even instellen” Kijk, dan gaat er bij mij meteen een rood lichtje branden hè, als ie dat zegt. We hebben het hier wel over iemand die in het verleden staat is geweest om een GPS satelliet te ontregelen omdat hij ervan overtuigd was dat hij zijn TomTom handmatig moest instellen op zomertijd. De grap was dat het eigenlijk op dat moment helemaal nog geen zomertijd was. Het stond verkeerd in mijn agenda. Bezorgd stelde ik daarom voor om de satelliet tv toch gewoon te laten voor wat ie was en het gewoon te houden bij filmpjes op onze eigen kleine tv’tje. Uiteindelijk gaf hij toe dat het hem niet ging lukken om de gewenste kanalen ingesteld te krijgen, maar je hebt zomaar kans dat hij iets heeft gedaan waardoor de eigenaar van de woning opeens een compleet nieuw pakket bij zijn abonnement heeft zitten. Maar goed, terug naar de laatste avond. De echtgenoot pakte voor het gemak een snijplankje uit de kast en ziet daarbij (naar eigen zeggen) niet dat er nog een plankje onder ligt. Dat plankje zeilt sierlijk naar beneden en crasht bovenop een bord. Let wel, alle borden zijn geteld. Ze staan op het Duitse lijstje dat in de Duitse keukenkastjes hangt. Shit. “Misschien kunnen we gewoon het halve bord ertussen zetten met de goede kant naar voren, dan lijkt het nog wat” oppert de echtgenoot creatief. En ik zie spontaan al mijn toekomstige vakanties in de Duitse Eifel in rook op gaan. We besluiten gelaten om het gebroken bord dan maar eerlijk te melden als we de volgende dag weggaan. “Ik betaal er wel een euro’tje of 3 voor” zeg ik verslagen. Die nacht slaap ik wat onrustig. Eigenlijk zou ik het liefst meteen mijn spullen pakken en pleite gaan, maar in plaats daarvan ga ik maar naar de wc. Als ik in de keuken langs de elektrische kachel kom verbaas ik me erover hoe warm dat ding is. Zo warm hoort ie helemaal niet te zijn, al helemaal niet ‘s nachts. Er lagen twee handdoekjes op te drogen, die waren helemaal stijf. Ze leken wel gebakken. Shit. Gealarmeerd wierp ik een blik richting de kachel in de woonkamer. Nee! Er lagen nog twee hondenjasjes bovenop de kachel te DSCN1299drogen! SHIT! Als een speer race ik naar binnen en trek de hondenjasjes er vanaf. Plak klinkt het. O nee,o nee, o nee, o nee, kreun ik in mezelf. En als ik het licht aandoe zie ik dat het nylon van de hondenjasjes in de lak van de kachel is gebrand. In een blinde paniek pak ik een emmertje sop en een schuursponsje en begin als een wilde te boenen over de ingebrande vlekken. Maar dan bevries ik… Shit! Dat geeft natuurlijk krassen!!! Als door een wesp gestoken spring ik weg van de kachel en een lichte misselijkheid overvalt me. Ok, kalm blijven. Dan doe ik gewoon de hele bovenkant van de kachel wel met een schuursponsje, dan is in ieder geval het effect mooi egaal. Maar het werd niet mooi egaal. In feite zag het er afschuwelijk uit. Bovendien zag je nu extra goed waar de jasjes ingebrand waren. Tijd voor een second opinion, dus ik haal de echtgenoot uit bed. “Valt het op dat ik een schuursponsje heb gebruikt?” vraag ik hoopvol…  Even blijft het stil. “Ja” zegt ie dan. Shit. Ok, hier kunnen we echt niet omheen, dit moeten we melden als we weggaan. Maar opeens valt me op dat ook de kachel in de woonkamer eigenlijk wel extreem heet is. Net zoals de kachel in de slaapkamer. Eigenlijk lijkt het wel alsof ze steeds heter worden. Tegen de ochtend zijn de kachels zo heet geworden dat het metaal helemaal begint te vervormen en de lak helemaal zwartgeblakerd is. De temperatuur in het huisje heeft inmiddels tropische waarden bereikt, en terwijl de echtgenoot heeft geslapen als een engel ben ik de hele nacht wakker gebleven omdat ik bang was dat er brand uit zou breken. Tegelijkertijd zag ik de hele situatie ook als een enorme mazzel, want het zag er nu echt naar uit dat er iets ernstig mis was met de thermostaat van de verwarming. Dat was de reden waardoor uiteindelijk onze hondenjasjes gesmolten zijn. Hoera! Eindelijk iets waar we niets aan hadden kunnen doen! Ok, dan hebben we natuurlijk nog wel het kleinigheidje van die afschuwelijke schuurplekken, maar daar kun je moeilijk over vallen. Dat was overmacht. ’s Ochtends ben ik zo vroeg mogelijk naar het huis van de eigenaar gelopen om te melden wat er was gebeurd. Ontgoocheld keek hij naar zijn verwoeste kachels, maar hij was heel beleefd. Er was duidelijk iets mis met de kachels concludeerde hij, en hij weigerde stellig mijn aanbod om het gevalletje aan de verzekering te melden. Hij vroeg zelfs of wij de schade aan de hondenjasjes door hem vergoed wilden hebben. Pfff.. nee hoor, ben je mal, natuurlijk hoefde ik die hondenjasjes niet vergoed te hebben, antwoordde ik edelmoedig. Om het leed een beetje te verzachten heb ik hem bij het afscheid nog verteld dat we het beddengoed en de handdoeken niet hadden gebruikt. “Dat scheelt misschien nog een Eifel.Kraaloogje.wordpress.com1beetje in de kosten” zei ik meelevend, en hij keek een beetje zuur. Misschien dacht hij dat ik het geld voor de schoonmaakkosten terug wilde hebben of zo. Gek genoeg kregen we ook helemaal geen uitnodiging om nog eens terug te komen. Zucht. Nou ja. Die hoop had ik toch al laten varen. Het kapotte bord hebben we uiteindelijk maar stiekem mee naar huis genomen en hier in de vuilnisbak gegooid. Na dat gedoe met die kachels konden we het niet over ons hart verkrijgen om het te melden. Het had zomaar de laatste druppel kunnen zijn voor die arme man. Hij had tenslotte ook al een ster in zijn portiekje. Dus tja, dat was voor iedereen een gedenkwaardig begin van het nieuwe jaar. We kunnen iedereen de Eifel van harte aanbevelen, maar wij blijven er voorlopig even heel, heel ver vandaan😉

This entry was posted in Another Cool Dachshund Adventure and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Comment

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s