We’re going Royal !!!

Royal Quinny 5We’ve had a couple of Royal birthdays over the past weeks, so to celebrate these joyous occasions I thought I’d post some pictures of my very own Royal: Princess Jarah. As you can see she’s sitting in her carriage looking extremely regal. The pictures were taken when I was trying to sell the pram she’s sitting in as a dog buggy. You see, I’ve always had a fascination with dog buggy’s. I have so often seen people using them when their dog gets old, or has an injury, and in a way I’ve always sort of wished I could have one myself. Not that I wished for my dogs to be injured or anything, but just the mere thought of being able to walk around without having to constantly keep an eye on my two loonies simply feels like heaven. So whenever I saw a dog buggy in a pet store I would enthusiastically take it for a test drive, while at the same time trying to massage the idea of purchasing a dog buggy into the brain of the husband:

-When the dogs get old we need a buggy anyway

-It’s always handy to have one laying around just in case, perhaps even two

-Look they are on sale

-The green one makes you look thin


And really, I was quite successful. Last year we even came very close to buying a mini Doggy Ride when Jarah had a minor paw injury. (Yes, having learnt absolutely nothing from our previous experiences with the Doggy Ride, you could say we are incredibly dense optimistic.) But then a friend was sweet enough to lend us her mini Doggy Ride so we could first do a test-drive. After we picked up the little cart I drove it around in my garden with a hysterically happy Jarah in it, but then the reality hit me; I now would actually have to walk around in public with one of these things. Shit. No matter how hard I tried to convince myself that I wouldn’t look silly at all, there was just that inner voice that screamed back at me “Are you crazy?! You look ridiculous!”. So alas, that plan had to be parked. But then the accident with Penny happened, and when she came home from the clinic she really wasn’t able to walk very far. In other words; if ever there would be a perfect time to buy a dog buggy, this would be it. Excellent. Even the husband was completely on board with the plan, probably because he wouldn’t be the one carting the thing around anyway. So off we went to the pet shop, but once we were there we still hesitated a bit. We were a bit disappointed about the quality of the dog buggy’s compared to the price. Even the ones we later saw online, and the disgusting looking second hand ones were ridiculously pricey. Hmm.. time for a new plan. And then it hit me! A pram! Of course! Why didn’t I think of this before! A pram would of course be perfect! It would have excellent steering and suspension, good quality, light as a feather. Penny would sit nice and high so I could keep an eye on her, even the second hand ones would be clean because of the whole precious baby thing and all, and the best thing of all; there are literally thousands of them for sale second hand. I was convinced I had found a gap in the market. I could potentially make millions in selling second hand prams as dog buggies! But first things first, I needed one for Penny. I had seen a pretty one online for only 25 euro’s but when I called the seller it had just been sold. Shit! Now I wanted a pram even more. Looking back it could perhaps be that my competitive side got the better of me, but within 24 hours I had a true gem of a pram for only 20 euro’s. A Quinny! Or Queeny, as it said in the misspelled advert! It had air tires, aluminum rims, a light weight aluminum frame, special suspensions, foot brakes, hand brakes, you name it! In my advert I would later call it the Mercedes amongst the dog buggies. Anyway, I gave it a good clean, digitally shared this adventure with a couple of people from Team Penny and moved many sweet soul to tears with my act of pure animal love. Bless them.. if only they knew about my inner voice that warned me to wait until it was REALLY dark before taking the carriage to the street for a test-drive. So that evening I had lined my pram with plenty of blankets (“You look like a homeless person” giggled my little voice) and decided to take Jarah first. Should I happen to run into anyone from my neighborhood she would dazzle them with her happy radiance and then hopefully nobody would notice me. I even considered wearing a hoody and sunglasses, but my inner voice assured me that people would recognize me from miles away no matter what. And so my journey commenced; me pushing The Royal Carriage while trying my hardest not to run or make a U-turn, a hysterically happy Jarah in it, wrapped up in blankets like E.T., and off we went. God it was so embarrassing… I really don’t know how people do it. I have found a whole new respect for anyone who’s brave enough to walk behind any kind of cart. Anyway, after my somewhat tense test-drive I was determined to use the bloody thing even if it killed me. We’re ignoring the inner voices and the instincts to make a run for it. This was for Penny so that she could come with us on longer walks, and god darned, that’s what we’re doing! So off we went. Me behind the pram, the husband tagged along with the dogs on a leash and we made it to the end of our street. Then my inner voice really had enough of this nonsense and went into survival mode. “Abort mission, go home, safe yourself!” And so I did. I’m sorry, I have probably disappointed many animal-loving/dog buggy fans, but really there are some boundaries one simply must not cross. And so the pram was up for sale again before Penny even had a chance to sit in it. Even for the photoshoot I used Jarah, but let’s be honest; she’s the photogenic one. To increase my chances of selling the pram I decided to sell it as a dog buggy. I mentioned it was big enough to fit two Dachshunds and included lots of pictures with Jarah as a model. Within a day I had hundreds of views on my advert. Of course I also got the classic internet behavior, you know, people asking me things that I had already clearly written in the advert, or asking me if I could ship the buggy to them even though my advert clearly said no-shipping possible. The most annoying are people that are buying and then you never hear from them again. So that nonsense went on for a week or two, and then I got so fed up with the whole thing that I took the advert down and changed it to a simple “Pram for sale”. In the end I sold it to a sweet family, I even made a small profit on it. Not the millions I expected, but still enough to buy us three bags of Penny’s favorite doggy biscuits. I’m sure that in the end she’s much happier with that than having to sit in a pram for an hour. I’m afraid that all these dog buggy adventures don’t give much hope for future purchases, or that my Dachshunds will ever have the luxury of being wheeled around by yours truly. So on behalf of my Dachshund Jarah, I would like to make a public request to both the Dutch and the British Royal Family, if she could please, pretty please come and ride in one of their carriages. Because, well, just look at her face. She’s a natural!

Royal Quinny1De afgelopen weken hebben we een paar Koninklijke verjaardagen gehad, dus ter gelegenheid van deze feestelijke gelegenheden leek het me wel leuk om wat foto’s te delen van mijn eigen Koninklijke Hoogheid: Prinses Jarah. Zoals je ziet zit ze in haar koets vreselijk koninklijk te wezen. De foto’s waren genomen toen ik de kinderwagen waar ze in zit probeerde te verkopen als hondenbuggy. Ik ben namelijk altijd al gefascineerd geweest door hondenbuggy’s. Ik heb zo vaak gezien dat mensen ze gebruiken als hun hond oud wordt, of gewond is, en op een of andere manier wilde ik er dan ook altijd wel eentje. Niet dat ik wilde dat mijn honden gewond raakten of zoiets, maar alleen al de gedachte dat ik gewoon rond zou kunnen lopen zonder dat ik constant mijn twee koekwauzen in de gaten moet houden voelt gewoon hemels. Dus steeds als ik een hondenbuggy zag staan in een dierenwinkel reed ik even een testrondje, terwijl ik tegelijkertijd het idee van de aanschaf van een hondenbuggy in de hersens van de echtgenoot probeerde te masseren:

-Als de honden oud worden hebben we er sowieso een nodig

-Het is altijd handig om er een in huis te hebben voor het geval dat, misschien zelfs twee

-Kijk ze zijn in de aanbieding

-Met de groene lijk je slanker


Echt, ik was best succesvol. Vorig jaar hebben we zelfs bijna een mini Doggy Ride gekocht toen Jarah een zeer pootje had. (Jazeker, omdat we totaal niets hebben geleerd van onze vorige ervaringen met de Doggy Ride, zou je kunnen zeggen dat we ongelooflijk hardleers optimistisch zijn.) Maar toen was een vriendin zo lief om ons haar mini Doggy Ride te lenen zodat we het eerst konden uittesten. Nadat we het karretje hadden opgepikt reed ik er wat rondjes mee in mijn achtertuin met een hysterisch gelukkige Jarah erin, maar toen kwam de realiteit keihard bij me binnen; ik zou nu echt in het openbaar met zo’n ding rond moeten lopen. Shit. Hoe hard ik ook m’n best deed om mezelf ervan te overtuigen dat ik er helemaal niet raar uit zou zien, was er toch dat stemmetje in m’n hoofd dat terug schreeuwde “Ben je gek geworden?! Je loopt voor paal!” Dus helaas, dat plan hebben we maar geparkeerd. Maar toen gebeurde het ongeluk met Penny, en toen zij thuiskwam van de kliniek was ze niet echt in staat om ver te lopen. Met andere woorden: Als er ooit een perfect moment zou zijn om een hondenbuggy aan te schaffen was dit het wel. Excellent. Zelfs de echtgenoot stond volledig achter het plan, waarschijnlijk omdat hij toch niet diegene zou zijn die dat ding moest rondkarren. Dus wij naar de dierenwinkel, maar toen we daar waren aarzelden we toch nog. We waren een beetje teleurgesteld over de kwaliteit van de hondenbuggy’s vergeleken met de prijs. Zelfs degene die we later nog online vonden, en de smerig uitziende tweedehands buggy’s waren belachelijk duur. Hmm, tijd voor een nieuw plan. En toen had ik het! Een kinderwagen! Natuurlijk! Waarom had ik daar niet eerder aan gedacht! Een kinderwagen zou natuurlijk perfect zijn! Licht te sturen, goed geveerd, goede kwaliteit. Penny zou lekker hoog zitten zodat ik haar goed in de gaten kon houden, zelfs de tweedehands zouden schoon zijn vanwege dat hele dierbare baby gedoe en zo, en het beste van alles; er zijn er letterlijk duizenden tweedehands te koop. Ik was er van overtuigd dat ik een gat in de markt had gevonden. Ik zou zomaar eens miljoenen kunnen verdienen aan het verkopen van tweedehands kinderwagens als hondenbuggy’s! Maar alles op zijn tijd, eerst had ik er eentje nodig voor Penny. Ik had een mooie gezien op het internet voor slechts 25 euro maar toen ik de verkoper belde was ie net verkocht. Shit. Nu wilde ik er zeker een hebben. Als ik terugkijk zou het wellicht kunnen dat mijn fanatieke kant even naar boven kwam, maar binnen 24 uur had ik een juweeltje van een kinderwagen voor slechts 20 euro. Een Quinny! Of Queeny, zoals het zei in de verkeerd gespelde advertentie! Het had luchtbanden, aluminium velgen, speciale vering, voetremmen, handremmen, you name it! In mijn advertentie zou ik hem later de Mercedes onder de hondenbuggy’s noemen. Anyway, ik maakte hem goed schoon, deelde het hele avontuur met een paar mensen uit Team Penny en ontroerde menig gevoelig zieltje tot tranen met mijn daad van pure dierenliefde. Ach de lieverds… als ze toch eens wisten van dat kleine stemmetje in mijn hoofd die me waarschuwde dat ik echt moest wachten tot het HEEL donker was voordat ik de koets mee de straat op nam voor een testrit. Dus die avond had ik mijn kinderwagen ruim bekleed met dekens (“Je ziet er uit als een zwerver” giechelde mijn stemmetje) en besloot om Jarah eerst mee te nemen. Als ik dan toch toevallig iemand uit de buurt tegen zou komen zou ze hen zo verblinden met haar gelukkige uitstraling dat ze mij hopelijk niet zouden zien. Ik overwoog zelfs nog een hoody en een zonnebril te dragen, maar mijn stemmetje verzekerde me dat iedereen me zelfs op kilometers afstand nog zou herkennen. En aldus begon mijn reis; ik die de Koninklijke Koets voortduwde terwijl ik mijn uiterste best deed niet te rennen of om te draaien, een hysterisch blije Jarah erin, ingepakt in dekens als E.T., en daar gingen we. God het was zo gênant… Ik snap echt niet hoe mensen dat doen hoor. Ik heb een totaal nieuw respect gekregen voor iedereen die achter wat voor karretje dan ook durft te lopen. Anyway, na mijn ietwat gespannen testrit was ik vastbesloten om dat klereding te gebruiken al zou het mijn dood worden. Negeer de stemmetjes in mijn hoofd en het instinct om weg te rennen. Dit was voor Penny zodat ze met ons mee kon op langere wandelingen, en grrtverdorie, dat is wat we gaan doen! En dus vertrokken we. Ik achter de kinderwagen, de echtgenoot erbij met de hondjes aan de riem en kwamen tot het einde van de straat. Daarna had mijn kleine stemmetje echt genoeg van die flauwekul en ging in survival mode. “Abort mission, go home, safe yourself!” En aldus gebeurde. Het spijt me, ik heb waarschijnlijk menig dierenvriend/hondenbuggy liefhebber teleurgesteld, maar echt, er zijn gewoon grenzen die men beter niet kan overschrijden. En dus was de kinderwagen alweer te koop nog voor Penny de kans had gehad om er in te zitten. Zelfs voor de foto’s heb ik Jarah gebruikt, maar laten we eerlijk zijn; zij is het meest fotogeniek. Om mijn verkoopkansen te vergroten besloot ik om de kinderwagen te koop te zetten als hondenbuggy. Ik zette erbij dat ie groot genoeg was voor twee Teckels en deed er zoveel mogelijk foto’s bij met Jarah als model. Binnen een dag had ik honderden kijkers getrokken. Natuurlijk kreeg ik ook het klassieke internet gedrag, je weet wel, mensen die je vragen stellen die duidelijk in de advertentie staan, of vragen of de buggy verstuurd kan worden terwijl in mijn advertentie duidelijk stond dat ie niet te versturen was. Het meest irritant zijn nog wel de mensen die kopen en dan ooit meer wat van zich laten horen. Dus na twee weken flauwekul was ik er alweer klaar mee en heb ik de advertentie verwijderd en veranderd in een simpele “Kinderwagen te koop”. Ik heb hem uiteindelijk verkocht aan een schattige familie. Ik heb er zelfs wat winst op gemaakt. Niet de miljoenen die ik verwachtte, maar toch genoeg voor drie zakken van Penny’s favoriete hondenkoekjes. Ik weet zeker dat ze daar uiteindelijk veel blijer mee is dan een uur in een kinderwagen te moeten zitten. Ik ben bang dat al die hondenbuggy avonturen niet veel hoop brengen voor toekomstige aankopen, of dat mijn Teckels ooit de luxe zullen ervaren van het worden rondgereden door ondergetekende. Ik zou daarom graag namens mijn Teckel Jarah een openbaar verzoek willen indienen bij zowel het Nederlandse als het Britse Koningshuis, of zij heel misschien alsjeblieft een keertje mag meerijden in een van hun koetsen. Want nou ja, kijk eens naar dat snoetje. Ze is een natuurtalent!

This slideshow requires JavaScript.


This entry was posted in Another Cool Dachshund Adventure and tagged , , , , . Bookmark the permalink.