The Jewels of Austria…

Yes it’s been that travellin’ time again! It was at the end of September, and this time we were off to Austria. After a ten (!) hour drive we arrived in a pretty village with lots of wood and Geraniums, where we all fairly quickly acclimatized when the dogs immediately marinated themselves with some local poop. Yes, when we go, we go all-in. Sniffing out culture, sampling local products, etc. So, lesson number one: The Milka cow is NOT your friend. Luckily I also did some thorough research before we left, which is always a smart thing to do when you’re visiting a foreign country and you want to blend in. So for those of you who’ve never been to Austria, I give you the highlights:

-They’ve got mountains.

-They have seven IKEA’s

-Their traditional clothing is made out of curtains.

-They have Edelweiss, Edelweiss.

-They have lonely goatherds.

-When times get rough they simply remember their favorite things.

-They know how to solve a problem like Maria.

Now let’s take a moment to let that fully sink in. Seven IKEA’s.. Seven! Our tiny little country has double that amount! Really, you couldn’t miss one if you tried! If you cross our borders, it might as well say ‘Welcome to Småland!’ (Let us know when you want to leave!)  So this would mean that in case of any household destructions accidents we would probably have to deviate to Germany to find the nearest IKEA . Which on itself is really not a problem, I mean, it’s our “go to” country when we’re in need of emergency dog food anyway, but it just goes to show how incredibly important it is to do your research before you’re booking a holiday. Lucky for us everything went well this time. All I did was drop a full bottle of facial cleanser in the bathroom, which may -or may not- have damaged one of the bathroom tiles a bit. But it’s like I always say: when in doubt, always blame someone else. So anyway, Austria; Land of the Jewels. Really, they call everything a Jewel. (which immediately made me think of the Jewel of the Nile, but apparently that is NOT what they mean, so there’s no need to mention it in a tourist office because they don’t think it’s funny) For me the whole jewel thing quickly lost it’s luster once I realized that it actually means that they charge you money for just about every jewel they have. We even had to pay for the dogs to take the ski lift. Five euros per dog! They are the size of a Guinea Pig! (Or, to speak in Austrian terms: a Murmeltier!) Now that is what I simply call a theft! Which is why Scrooge the Husband tried to secretly sneak them in by quickly dragging them along through the gate. Hoping he could keep them out of sight. (Really you should have seen it, the technique was incredibly inconspicuous.) But then he immediately got caught by the friendly-yet-alert ski lift guard, who kindly requested him to pay for the dogs. I casually tried to make it look like I intended to pay for the dogs all along, and made some smalltalk with the cashier lady about the weather. And how the five euro’s per Murmeltier Dachshund was such great value, because it included the trip down as well. But as I paid her the ten (TEN!!) euro’s you could just see the judgement on her face: ‘You Dutch folk are all the same, you cheap basterds…’ And I was so hoping she would think we were German… But hey, all in all we had a wonderful vacation. The weather wasn’t as pretty as we’d hoped, but at least it was dry for most of the time. We walked for hours through the most beautiful landscapes with views to die for. And well, I must admit, even though we unwillingly paid the ten euro’s to hoist the dogs up the mountain, we wouldn’t have wanted to miss the experience for anything in the world. Because once we were above two thousand meters there was snow. Yes snow! Like real frosty and all. In September! I was in a t-shirt! The dogs were like WHAT?! So I cheered: “It’s SNOW!!” And you could just tell how incredibly impressed they were that I knew what it was. It was just so much fun to experience all this with them. Seeing their reaction when they suddenly got the chance to look at the world from a bird’s eye view was just priceless. Jarah’s eyes almost popped out when she hovered high above a cow. So for them it was just one big adventure. I hope you’ll enjoy the pics, and for now: So long, farewell, auf wiedersehen, goodbye!

Jawel, het was weer tijd om op reis te gaan! Het was zo tegen het eind van september, en deze keer vertrokken we richting Oostenrijk. Na tien (!) uur rijden kwamen we aan in een leuk dorpje vol met hout en Geraniums, waar we allemaal vrij snel acclimatiseerden toen de honden zichzelf onmiddellijk marineerden in de plaatselijke poep. Jawel, als we gaan dan gaan we goed. Een beetje cultuur snuiven, wat lokale producten uitproberen, etc. Dus les nummer één: De Milka koe is NIET je vriend. Gelukkig had ik ook wat grondig research gepleegd voordat we vertrokken, want dat is altijd verstandig als je een ander land bezoekt en je een beetje wilt mengen met de locals. Dus voor degenen die nog nooit in Oostenrijk zijn geweest, hier zijn de highlights:

-Ze hebben er bergen.

-Ze hebben zeven IKEA’s.

-Hun traditionele kleding is gemaakt van gordijnen.

-Ze hebben Edelweiss, Edelweiss.

-Ze hebben eenzame geitenhoeders.

-In moeilijke tijden denken ze gewoon aan iets leuks.

-Ze weten hoe ze een probleem als Maria moeten oplossen.

Laten we nu even een momentje nemen om dat volledig tot ons door te laten dringen. Zeven IKEA’s… Zeven! Ons piepkleine landje heeft er twee keer zoveel! Echt, al zou je het willen dan kun je er nog niet omheen. Zodra je hier de grens over komt kan er net zo goed staan ‘Welkom in Småland!’ (Laat het ons weten als je weer weg wilt!) Dit zou dus betekenen dat we in het geval van huishoudelijke vernielingen ongelukjes waarschijnlijk naar Duitsland zouden moeten uitwijken voor de dichtstbijzijnde IKEA. Wat op zich geen probleem is, ik bedoel doordat toch al hèt land waar we naartoe gaan als we een noodgevalletje hondenvoer hebben, maar  zo zie je maar weer waarom het zo belangrijk is om een grondig vooronderzoek te doen voordat je een vakantie boekt. Gelukkig voor ons is deze keer alles goed gegaan. Ik heb alleen maar een volle fles gezichtsreiniger laten vallen in de badkamer. Daardoor zou het kunnen dat er wat schade is ontstaan op de tegels, maar ik zeg altijd maar zo: bij twijfel geef je altijd iemand anders de schuld. Maar goed, Oostenrijk; Land van de Juwelen. Echt, ze noemen alles een Juweel. (waardoor ik onmiddellijk moest denken aan de Jewel of the Nile, maar zo bedoelen ze het blijkbaar NIET, dus je hoeft er niet over te beginnen bij de tourist info want dat vinden ze niet grappig) Voor mij verloor het hele juwelen gedoe al snel z’n glans zodra ik er achter kwam dat het eigenlijk betekent dat ze geld rekenen voor elk juweel dat ze hebben. We moesten zelfs voor de honden betalen in de ski lift. Vijf euro per hond! Ze zijn zo groot als een Cavia! (Of, op z’n Oostenrijks: een Murmeltier!) Ik noem het gewoonweg diefstal! En dus probeerde Scrooge de Echtgenoot ze stiekem mee naar binnen te nemen door ze snel door het hekje mee te sleuren. Hopend dat ze het niet zouden zien. (Echt je had het moeten zien, de techniek was ongelooflijk onopvallend.) Maar toen werd hij onmiddellijk staande gehouden door de vriendelijke-doch-oplettende ski lift bewaker, die hem vriendelijk verzocht om te betalen voor de honden. Ik probeerde heel nonchalant net te doen alsof ik sowieso al van plan was om voor de honden te betalen, en maakte met de kassiere een gezellig praatje over het weer. En dat je voor vijf euro per Murmeltier Teckel echt waar voor je geld kreeg, omdat het inclusief het ritje terug naar beneden was. Maar terwijl ik de tien (TIEN!) euro betaalde zag je gewoon de veroordeling op haar gezicht: ‘Jullie Hollanders zijn ook allemaal hetzelfde, stelletje gierige klootzakken…’ En ik had nog zo gehoopt dat ze zou denken dat we Duitsers waren… Maar hey, alles bij elkaar hebben we een heerlijke vakantie gehad. Het weer was niet zo mooi als we hadden gehoopt, maar het was in ieder geval de meeste tijd droog. We hebben uren gewandeld door schitterende landschappen met de meest prachtige uitzichten. En ik moet toegeven, ondanks dat we onwillig de tien euro hebben betaald om de honden naar boven te slepen in de ski lift had ik het voor geen goud willen missen. Want zodra we boven de tweeduizend meter kwamen lag er sneeuw. Jawel, sneeuw! Als in echt knisperend en koud en zo. In september! Ik was in een t-shirt! De honden hadden zoiets van WAT?! Dus ik jubelde: “Het is SNEEUW!” En je zag gewoon dat ze vreselijk onder de indruk waren dat ik wist wat het was. Het was gewoon zo leuk om dit allemaal samen met hun te ervaren. Om hun reactie te zien toen ze opeens de wereld hoog vanuit de lucht konden bekijken was gewoon kostelijk. Jarah’s ogen vielen er zowat uit toen ze hoog boven een koe zweefde. Dus voor hen was het allemaal één groot avontuur. Veel plezier met de foto’s, en voor nu: So long, farewell, auf wiedersehen, goodbye!

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
This entry was posted in Another Cool Dachshund Adventure and tagged , , , , . Bookmark the permalink.