Happy 2017!

happy-new-year-2017

Image | Posted on by | Tagged , , | Leave a comment

Hey! It’s Christmas! Let’s Jingle!

sleetje-kerst-2016

dog-tags-2016-1 dog-tags-2016-2

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , | Leave a comment

He’s gonna find out who’s naughty or nice?!!

santas-coming2016-n-n

Image | Posted on by | Leave a comment

The Day Nothing Happened…

On this magical day I’m taking you back to the 21st of December 2012: Doomsday. Or Armageddon if you like. Or the Apocalypse. Or the day we would all either get blown into smithereens by the planet Nibiru or get swallowed up by a black hole. Really you’d wish someone would make up their mind about these things, I mean what’s a girl to wear? Of course in the end nothing happened, which is slightly disappointing, but also quite suspicious I think. Fear not, I have come up with a couple of theories as to what could have caused this epic fail.

-It was a typo

-The world was saved by Indiana Jones

-They meant 21-12-2012-give-or-take-a-few-years

-Some ancient Mayan blokes got drunk and started a bet

-Planet X Nibiru was a lot smaller than we thought

-The outcome was manipulated by Russian hackers

-They used ancient Paul the octopus

But because prophecies are always so bloody unpredictable it’s better to be safe than sorry I think. Which is why I’ve designed a Doomsday special to please the dogs gods: The Mayan dog harness. So no worries, from now on we will keep the planet completely safe from any form of catastrophe. Well, that is until Penny gets a chance to shred them to bits of course…

img_1827

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

A Merry Little Christmas…

testafb

penny-tekst2016-1

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Facing the Ghost of Christmas Past…

pennys-coat-2016O joy! It’s December! A time to reflect on the year that’s past, a time to stress about celebrate the holidays, and most importantly; a time for new dog coats. I have been making my own dog coats for a couple of years now, mostly because I think that in the shop hey are ridiculously expensive. Just the other day I happened to be in a pet shop where a scruffy little dog was being measured for a coat. And by that I mean that the critter reluctantly got squeezed into a tiny bomber-jacket by three adults. The poor thing looked like a strange toddler. “For a size bigger you would be looking at 75 euro” I heard the sales person say. Seriously?! Well we can happily chirp “Because you’re worth it!” all we want, but we all know that that’s not true when we’re in fact chirping about an ill fitting piece of Chinese nylon that’s only slightly bigger than your foot. So that’s why I simply make them myself, in what I call a Dackelworthy design: nice and robust, waterproof, warm, washable, and resistant against cadaver juices. And trust me, with a little bit of effort you can get it nice and cheep as well. My very first dog coats even only cost me about 4 euro per coat. I had made them out of children’s coats I had bought in a sale at Primark, I was mighty chuffed with that. Of course as always there was a slight drawback, because after that I carried on too far  I got really enthusiastic, and thought it would be a good idea to use the fabric of one of my own winter coats for the next ones. Now that’s what you call nice and cheap, I thought happily. But after I cut my coat neatly into sections I discovered that the waterproof lining was a bit old and crumbly. So not only did I have to buy new waterproof fabric for the dog coats, I also had to buy a new wintercoat. Total cost: 425 euro’s and a 90 euro parking fine. I personally think that it’s only a matter of smart budgeting, but it made the husband slightly nauseous. Anyway, by now I have finished the new dog coats for this winter season, and this time they were extra special to me. They are made of the waterproof fabric I mentioned earlier, but I had bought that fabric last year, on the very same day that Penny got attacked . I think it was even like one hour before it happened. When we returned home from the veterinary hospital that evening, the fabric was still lying there on the living room table in a plastic bag. Just casually left there because I would just quickly take the dogs out to the park before it got too dark. A painful reminder of how quickly life can change. So I kept the fabric in the attic. Well out of sight. By now almost a year has passed, Penny is doing incredibly well. Time to face the ghost of Christmas Past. I dug the fabric up from the attic and even made Penny’s coat first. Just because I could. Unfortunately because of all the veterinary bills unforeseen expenses, the words “nice and cheap” don’t really apply to this project anymore I’m afraid. I’ve tried chirping “Because you’re worth it!”, but deep down inside I have that gnawing feeling that somehow a far too high a price was paid for all this… Still, under one of our many new motto’s; “We’re not going to let the bully’s in this world bring us down”, we will celebrate each day she gets to wear it. We’re going to falalalala our way through the Holidays with gusto, Decking the Halls, Jingling the bells, and with any luck we’ll be walking in a winterwonderland. That would be awesome! Please send Penny your happy thoughts on the 18th, she’s come a very long way and it’s been one hell of a year. We’re wishing everybody a very happy, and above all, safe December month!

dscn1400O joy! Het is december! Een tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar, een tijd om de feestdagen gespannen door te brengen te vieren, en het allerbelangrijkste; een tijd voor nieuwe hondenjasjes. Ik maak nu al een paar jaar mijn eigen hondenjasjes, voornamelijk omdat ik vind dat ze in de winkel belachelijk duur zijn. Toevallig was ik van de week in een dierenwinkel waar een mottig klein hondje een jasje werd aangemeten. En daarmee bedoel ik dat het beestje met gepaste tegenzin door drie volwassenen in een piepklein bomber-jackje werd geperst. Het arme dier zag er uit als een vreemde kleuter.  “Met een maatje groter kom je al gauw uit op 75 euro ” hoorde ik de verkoopster zeggen. Werkelijk?! Nou, “Omdat je het waard bent! ” kunnen we dan wel vrolijk kirren, maar we weten allemaal dat dat niet waar is als het in feite gaat om een slecht passend lapje Chinese nylon dat nauwelijks groter is dan je voet. En daarom maak ik ze gewoon lekker zelf, in wat ik noem een Teckelwaardig design: lekker robuust, waterdicht, warm, wasbaar, en bestand tegen kadaver sappen. En geloof me, als je een beetje handig bent kan het ook nog eens lekker goedkoop. Mijn allereerste hondenjasjes kostten me zelfs maar iets van 4 euro per jasje. Ik had ze gemaakt van kinderjassen die ik had gekocht in de uitverkoop bij de Primark, ik was er enorm mee in m’n nopjes. Natuurlijk was er zoals altijd ook een keerzijde, want daarna sloeg ik een beetje door had ik de smaak te pakken en leek het me een goed idee om de volgende te maken van de stof van één van mijn eigen winterjassen. Da’s pas lekker goedkoop, dacht ik blij. Maar nadat ik mijn jas netjes in stukken had geknipt ontdekte ik dat de waterdichte laag een beetje oud en kruimelig was. Daardoor moest ik niet alleen nieuwe waterdichte stof kopen voor de hondenjasjes, ik moest ook meteen een nieuwe winterjas. Totale kosten: 425 euro en een parkeerboete van 90 euro. Persoonlijk vind ik dat het gewoon een kwestie is van slim budgetteren, maar het maakte de echtgenoot een ietwat misselijk. Maar goed, inmiddels heb ik de jasjes voor dit winterseizoen helemaal af, en deze keer waren ze voor mij extra speciaal. Ze zijn gemaakt van de waterdichte waar ik het al over had, maar die stof had ik vorig jaar gekocht, precies op dezelfde dag dat Penny werd aangevallen . Ik denk zelfs iets van een uurtje voor het gebeurde. Toen we die avond thuiskwamen vanuit de dierenkliniek lag de stof nog op de eettafel, in een plastic tasje. Gewoon even achteloos neergelegd omdat ik even snel met de honden ging lopen voor het te donker werd. Een pijnlijke herinnering aan hoe snel het leven een andere wending kan nemen. Dus ik heb de stof op zolder gelegd. Ver uit het zicht. Inmiddels zijn we dus bijna een jaar verder en met Penny gaat het supergoed. Het werd tijd om de Ghost of Christmas Past onder ogen te zien. Ik heb de stof van zolder gehaald en heb zelfs Penny’s jasje als eerste gemaakt. Gewoon omdat het kon. Het is alleen wel zo dat door alle dierenartskosten onvoorziene uitgaven, de woorden “lekker goedkoop” niet echt meer van toepassing zijn op dit project.  “Omdat je het waard bent!” probeerde ik nog te kirren, maar diep vanbinnen knaagt het gevoel dat er toch ergens een veel te hoge prijs is betaald voor dit alles. Maar, onder één van onze vele nieuwe motto’s; “We laten ons niet klein krijgen door de bully’s in deze wereld”, zullen we blij zijn met elke dag dat ze het jasje aan kan. We gaan tierig van je falalalala de feestdagen door, Decking the Halls, Jingling the Bells, en met een beetje mazzel, walking in a Winterwonderland. Dat zou te gek zijn! Denk alsjeblieft iets liefs voor Penny op de 18e, ze heeft het niet makkelijk gehad dit jaar. We wensen iedereen een heel gelukkige, en vooral veilige decembermaand!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

“The Hiiiiiiiiiills are aliiiiiiiiiiiive….”

dscn2356Yay! We made the sun shine just a little bit brighter in Germany! The Dachsies were zurück in die Heimat, and spent a full two weeks frolicking around in the mountains of the Black Forest. Near Zwitserland. And boy did we bring the hills to live. Or well, at least I did. We hiked for hours through the most beautiful landscapes, with impressive forests and mountains, waterfalls, ruins of medieval castles, and views to die for. And I screamed my head off, died a thousand deaths, and had countless visions of the most horrible doom scenario’s, all in which my two Dachshunds would most definitely not survive. Most used words were: No! Stop! Wait! Come back! and Aaaaaaaaargh! For short, it was incredibly relaxing. Small example: A medieval castle on top of a high cliff. To get there you needed to climb dozens of steep, crumbly, medieval steps, right next to a thundering waterfall and a terrifying steep drop. Luckily there’s a metal railing, that is there for a reason. The Dachsies, who just adore waterfalls, crumbly steps, medieval castles, and steep drops in general, take the lead. Or in other words; disappear out of sight while you frantically try to keep up. At the first corner: Jarah stands on the edge of the terrifying steep drop, behind the metal railing that is there for a reason. Penny is out of sight. Second corner: Not a Dachsie in sight. Next corner: Not a Dachsie in sight. Next corner: Jarah and Penny both on the hunt for imaginary mice, dangerously close to the edge of the terrifying steep drop. Behind the metal railing that is there for a reason. Next corner: “Look mom! Water!”. Did I mention the thundering waterfall? Behind the metal railing that’s there for a reason? Thank goodness they were out of sight for most of the time, so all we had to do is to keep an eye out for either a flying or a surfing Dachshund. “If one of them topples down you’re going after it”, I instructed the husband. It’s a good thing I flourish in emergency situations. Anyway, I have to say, it does make you climb up in record breaking time though. So if anybody is considering Everest, I could offer you a couple of Rabbits. Of course miss Penny, who was doing remarkably well, felt the need to go dig for some German mice. Preferably on a terrein behind a fence that is there for a reason. Really you’d be amazed with how many fences are completely useless when you have a Dachshund. Furthermore is a fenced terrain incredibly appealing to a Dachshund. Because they can get in but you can’t. By the way, if anyone is wondering how badly we wrecked the holiday home I’m happy to report that the jinx seems te be wearing off. You could hardly see where I scratched the floor with a scouring sponge, and the leakage that caused a waterfall in the apartment below us had ab-so-lute-ly nothing to do with us. I believe it was a typical case of material fatigue, which could not possibly be our fault. Unfortunately all that good luck did not give me a valid reason to visit a German IKEA. Or a Swiss one. But it’s not like I didn’t try. When we were passing through the city Freiburg I saw a road sign that said IKEA. I had never noticed it before, and I was just thrilled. “Look it said IKEA, there’s an IKEA, did you see the sign that said IKEA? Just there? We passed a sign that said IKEA! Did you see it?! We can go and visit it yes? It’s really not that far, and then we won’t have to go to the IKEA in Zwitserland. Surely we need something… Do we need towels? A fleece for the dogs? I wonder what a German IKEA looks like don’t you?” Response: nothing. Just an awkward smile. I am married to the anti-IKEA. I really need to find IKEA essentials I can forget to pack. Something so hideous unique, you can’t possibly buy it anywhere else. Anyway, I’m happy to report that both Dachsies made it back in one peace, alive and well. Chipper as ever and full of mischief. The way we like them best. Enjoy the pictures!

dscn2508

Yay! We hebben de zon een ietsje feller laten schijnen in Duitsland! De Teckels waren zurück in die Heimat, en hebben twee weken rondgedarteld in de bergen van het Zwarte Woud. Vlakbij Zwitserland. En gut wat hebben we de heuvels tot leven gebracht. Of nou ja, ik in ieder geval. We hebben urenlang gewandeld door de meest prachtige landschappen, met indrukwekkende bossen en bergen, watervallen, ruïnes van middeleeuwse kastelen, en fantastische uitzichten. En ik heb me hees gegild, ben duizenden doden gestorven, en had talloze visioenen van de meest afschuwelijke doem scenario’s, waarin mijn twee Teckels het steeds absoluut niet zouden overleven. Meest gebruikte woorden waren: Nee! Stop! Wachten! Kom terug! en Aaaaaargh!. Kortom, het was heerlijk ontspannen. Klein voorbeeldje: Een middeleeuws kasteel boven op een hoge klif. Om er te komen moest je tientallen steile, afbrokkelende, treden beklimmen, vlak naast een kolkende waterval en een griezelige afgrond. Gelukkig is er een metalen railing, en die staat er niet voor niets. De Teckels, die watervallen, kruimelige treden, middeleeuwse kastelen, en afgronden in het algemeen, waanzinnig leuk vinden, gaan voorop. Met andere woorden; ze verdwijnen uit het zicht terwijl je ze wanhopig probeert bij te houden. Bij de eerste bocht: Jarah staat op de rand van een steile afgrond, achter de metalen railing die er niet voor niets staat. Penny is nergens te bekennen. Tweede bocht: Geen Teckel te zien. Volgende bocht: Geen Teckel te zien. Volgende bocht: Jarah en Penny samen op jacht naar denkbeeldige muizen, gevaarlijk dicht bij de rand van de griezelige afgrond. Achter de metalen railing die er niet voor niets staat. Volgende bocht: “Kijk mam! Water!” . Had ik die kolkende waterval al genoemd? Achter de metalen railing die er niet voor niets staat? Godzijdank waren ze meestal uit het zicht, dus we hoefden alleen maar uit te kijken naar een vliegende, dan wel surfende Teckel. “Als er eentje naar beneden lazert ga jij er maar achteraan” instrueerde ik de echtgenoot. Het is maar goed dat ik floreer in noodsituaties. Maar goed, ik moet zeggen, het laat je wel in recordtempo naar boven klimmen. Dus als iemand Everest overweegt, ik heb nog een paar Hazen in de aanbieding. Uiteraard had miss Penny, met wie het uitermate goed gaat, de dringende behoefte om te gaan graven naar Duitse muizen. Bij voorkeur op een terrein achter een hek dat er niet voor niets staat. Echt je zou versteld staan over hoeveel hekken totaal nutteloos zijn als je een Teckel hebt. Bovendien is een terrein met een hek eromheen enorm aantrekkelijk voor een Teckel. Omdat zij er in kunnen en jij niet. Trouwens, voor diegenen die zich afvragen of we het vakantiehuis nog verwoest hebben, kan ik met blijdschap melden dat de vloek een beetje begint te slijten. Je kon de krassen op de vloer die ik had gemaakt met een schuursponsje maar nauwelijks zien, en de lekkage die een waterval veroorzaakte in het appartement onder ons had ab-so-luut niets met ons te maken. Ik geloof dat het een typisch gevalletje materiaalmoeheid was, en zoiets kan onmogelijk onze schuld zijn. Jammer genoeg had ik door al die mazzel geen geldige reden om een Duitse IKEA te bezoeken. Of een Zwitserse. Maar het is niet dat ik het niet geprobeerd heb. Toen we onderweg door de stad Freiburg reden zag ik een bord langs de weg met IKEA erop. Het was me nooit eerder opgevallen, en ik was meteen laaiend enthousiast. “Kijk er stond IKEA, zag je dat bord met IKEA erop? Daarnet? We kwamen langs een bord met IKEA erop! Zag je dat?! We kunnen er naartoe gaan ja? Het is niet te ver, en dan hoeven we niet naar de IKEA in Zwitserland. We hebben vast wel iets nodig… Hebben we handdoeken nodig? Een fleece voor de honden? Ik vraag me af hoe een Duitse IKEA eruitziet, jij niet?” Reactie: nul. Slechts en ongemakkelijke glimlach. Ik ben getrouwd met de anti-IKEA. Ik zal toch echt IKEA essentials moeten vinden die ik kan vergeten in te pakken. Iets zo spuuglelijk uniek, dat je het onmogelijk ergens anders kunt kopen. Anyway, ik kan gelukkig melden dat de Teckels volledig in tact weer thuis zijn, levend en wel. Vrolijk als altijd en vreselijk ondeugend. Zoals we ze het liefste hebben. Veel plezier met de foto’s!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , , , | Leave a comment