When the Sea makes a Meringue…

IMG_2276Especially in the springtime, when light intensifies and temperatures get higher, our beaches often get covered with a thick layer of foam. This is a natural phenomenon caused by algae, that due to the light and nutrients in the water come to bloom and form colonies that are embedded in a gelatin like substance. When these colonies die off, the gelatin gets released into the water and the surf froths the gelatin into a foam. Just like how we would froth egg whites to make a meringue. In other words, the foam is completely harmless, has nothing to do with pollution, and when you’re a Dachshund it’s incredibly funny to run around in. It’s a Foam party!

Met name in het voorjaar, als het licht in intensiteit toeneemt en de temperatuur stijgt, worden onze stranden vaak bedekt met een dikke lag schuim. Dit is een natuurlijk verschijnsel veroorzaakt door algen, die dankzij licht en voedingstoffen tot bloei komen en kolonies vormen die ingebed liggen in een gelatineachtige substantie. Wanneer deze kolonies afsterven komt de gelatine vrij in het water en de branding klopt de gelatine op tot een schuim. Net zoals wij eiwitten zouden opkloppen om een meringue te maken. Met andere woorden, het schuim is volledig onschadelijk, heeft niks te maken met vervuiling, en als je een Teckel bent is het enorm grappig om in rond te rennen. Het is een Schuim Party!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , | Leave a comment

How March ended up in May…

No idea how, but I completely forgot to mention Jarah’s birthday! So an extra big hug for my little Cappuccina monster who turned 5 years old on March 24th! XOXO

Jarah's 5th Birthday.2 2015

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

Welcome to Sesame Street

mei 2015 - kopieWe encountered a dog whisperer the other day. He had just become a breeder and full of experience from his first litter he was still completely in explanation mode.

“You should teach a dog only a few commands”, said the whisperer knowledgeably. “For those commands you should use no more than ten words or it will become much too confusing for a dog.” He silenced meaningfully and gave me a piercing look. Shit. Of course I could hardly say I consider my dogs to be intelligent beings that understand everything I say. Or that my dogs can spell, count, listen to various names and probably could run the whole household if given half the chance. Besides, as an owner of small dogs I’m expected to know absolutely nothing about dog training. In my mind I rapidly searched for a fitting reaction but the whisperer had already continued to enlighten me with his wisdom. ”Look”, he said patiently, while counting on his fingers. “If you for instance say “come here” you’ve already used up two words. Now, considering you can only use ten words in total for ALL your commands, you then only have eight left.” To fortify his words he theatrically mowed his arms trough the air. I really should have never taken on small dogs I thought stoically. That poor man thinks I can’t even count to ten and now he’s flapping his hands like Count Von Count from Sesame Street. How did that song go again? ..one-two-three-four-five-six-seven-eight… Funny. And in the meantime I nodded approvingly. Ten minus two is eight, I totally agree. The whisperer was clearly relieved I finally understood. I quite like him actually. I think he was merely confusing me with some of his puppy buyers who, in his own words, drove him completely insane. Besides, his dogs always approach my Dachsies very friendly, so you won’t hear me say he does anything wrong. In fact, I even think that the whole less is more concept would suit me rather well actually. During the rest of my walk I gave the whole thing some more though and I noticed I’m becoming more and more enthusiastic about the whole concept. I can already see myself wandering through our walking areas, all calm and serene, shrouded in a cloud of mysterious silence while the Dachsies obediently frolic around my feet… Only ten words to guide the little angels, how hard can it be.. Surely lots of little words glued together could count as one word now couldn’t it? If you pronounce them really realy fast? Like:

1- Move-along-hurry-up!

2- No-digging-leave-the-mice-alone!

3- No-rolling-in-horse-manure-also-don’t-eat-it!

4-No-swimming-get-out-of-that-muddy-ditch!

5-Listennnnnnnnnnnnnn!

6- Nooooooooooooooooooooo!

7- Don’t-do-that!

8- Move-away-from-that-smelly-cadaver!

9- Stayyyyyyyyy-here!

10-Jarah-Penny-where-aaaaaaaaaaaaaare-you?!?

Hmm, no.. it’s probably not quite what the whisperer meant.. I should probably not only restrict myself to ten words, but also to ten letters. I don’t want things to become too confusing for the little angels. Pfff.. This is much harder than I thought.. I wish I could just stop using words at all and switch to one multifunctional sound, the WAAAAAAAAAARGH. Arm gestures optional. And then it hit me! Of course! I would get exactly the same response from my dogs if I would use words such as banana boat, apple tree, peanut butter, kitchen chair, whatever. Or why not use a color? I could just picture myself walking around in a serene state of Zen. Softly whispering words such as indigo, or sage green. Oooh, yes… that would be so soothing and peaceful. Not a dog in sight, but who cares. At least things won’t be confusing. It all felt so natural that I immediately wanted to give it a try with the little darlings. All in all I must say that my Dachsies immediately looked a lot less confused. It was like, the less I said, the happier they became.. As far as I could tell of course, they were at quite a distance. Now wasn’t that also something from Sesame street? Near and far? Super! I can’t wait to share this with the whisperer, he will be elated!

mei 2015.2 - kopieVan de week kwam ik een hondenfluisteraar tegen. Hij was net fokker geworden en vol ervaring van het eerste nestje zat hij nog helemaal in de uitlegmodus.

“Een hond moet je maar een paar commando’s leren”, vertelde de fluisteraar deskundig. “Voor die commando’s moet je niet meer dan tien woorden gebruiken want anders wordt het veel te verwarrend voor een hond.” Hij zweeg veelzeggend en keek me doordringend aan. Shit. Ik kon natuurlijk moeilijk zeggen dat ik mijn honden zie als intelligente wezens die alles begrijpen wat ik tegen ze zeg. Of dat mijn honden kunnen spellen, tellen, naar verschillende namen luisteren en waarschijnlijk het hele huishouden zouden kunnen runnen als ze de kans kregen. Bovendien word ik als eigenaar van kleine hondjes geacht totaal geen verstand te hebben van hondentraining. In mijn hoofd zocht ik razendsnel naar een passende reactie, maar de fluisteraar was al doorgegaan met mij te verlichten met zijn wijsheid. ”Kijk”, zei hij geduldig, terwijl hij op zijn vingers meetelde. “Als je bijvoorbeeld zegt “kom hier” heb je al twee woorden verbruikt. Als je dan bedenkt dat je in totaal maar tien woorden mag gebruiken voor ALLE commando’s heb je er nog maar acht over.” Om zijn woorden kracht bij te zetten maaide hij theatraal met zijn armen door de lucht. Ik had echt nooit aan kleine hondjes moeten beginnen bedacht ik gelaten. Die arme man denkt dat ik niet eens tot tien kan tellen en nu staat ie daar met z’n handen te wapperen als Graaf Tel uit Sesamstraat… Hoe ging dat liedje ook al weer? .. één-twee-drie-vier-vijf-zes-zeven-acht.. Geestig. En ondertussen knikte ik instemmend. Tien min twee is acht, ik ben het er helemaal mee eens. De fluisteraar was duidelijk opgelucht dat ik het eindelijk had begrepen. Eigenlijk vind ik hem erg aardig. Ik denk dat hij me gewoon verwarde met een aantal van zijn puppy kopers die hem, in zijn eigen woorden, volledig krankzinnig maakten. Trouwens, zijn honden benaderen mijn Teckels altijd heel vriendelijk, dus je zult mij niet horen zeggen dat hij iets verkeerd doet. Sterker nog, het hele less is more concept zou me eigenlijk heel goed liggen denk ik. Tijdens de rest van mijn wandeling dacht ik er nog eens goed over na, en ik merkte dat ik steeds enthousiaster begon te worden over het hele concept. Ik zag mezelf al helemaal kalm en sereen, gehuld in een wolk van mysterieuze stilte door onze wandelgebieden dwalen terwijl de Teckels gehoorzaam om m’n voeten dartelen… Slechts tien woorden om de engeltjes aan te sturen, hoe moeilijk kan het zijn… Een paar kleine woordjes aan elkaar geplakt zouden toch wel kunnen gelden als één woord of niet? Als je ze heel snel uitspreekt? Zoals:

1 – Loop-nou-door-schiet-eens-op!

2 –Niet-graven-laat-de-muizen-met-rust!

3 –Niet-in-de-paardenpoep-rollen-en-ook-niet-opeten!

4 –Niet-zwemmen-ga-uit-die-moddersloot!

5 – Luisterrrrrrrrrrrrrr!

6 -Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

7 –Niet-doen!

8 –Ga-weg-bij-dat-stinkende-kadaverrrr!

9 –Blijf-hierrrrr!

10-Jarah-Penny-waar-bèèèèèèèèèèèèèèn-je?!?

Hmm, nee zo heeft de fluisteraar het vast niet helemaal bedoeld… Ik zou mezelf eigenlijk niet alleen moeten beperken tot tien woorden, maar ook tot tien letters. Ik wil niet dat het te verwarrend wordt voor de kleine engeltjes. Pfff.. Dit is toch een stuk lastiger dan ik dacht. Ik wou dat ik helemaal kon stoppen met woorden en kon overstappen op één multifunctionele klank, de WAAAAAAAAAAAAARGH. Armgebaren optioneel. En opeens werd het me helemaal duidelijk. Natuurlijk! Ik zou precies dezelfde reactie van mijn honden krijgen als ik woorden zou gebruiken als bananenboot, appelboom, pindakaas, keukenstoel, whatever. Of waarom niet een kleur gebruiken? Ik zie mezelf al sereen rondwandelen in een volledige staat van Zen. Zachtjes woordjes fluisterend zoals indigo, of salie groen.. Oooh, ja… dat zou zo rustgevend en vredig zijn. Geen hond meer te zien, maar wat boeit het. Het zal in ieder geval niet meer verwarrend zijn. Het voelde allemaal zo natuurlijk dat ik meteen het één en ander wilde uitproberen met de lieverdjes. Al met al moet ik zeggen dat mijn Teckels er direct een stuk minder verward uitzagen. Het leek wel hoe minder ik zei hoe gelukkiger ze werden. Voor zover ik het kon zien natuurlijk, ze waren een behoorlijk eind weg. Was dat ook niet iets uit Sesamstraat? Dichtbij – ver weg? Top! Ik kan niet wachten om het met de fluisteraar te delen, hij zal verrukt zijn!!

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , | Leave a comment

Dachshund Fact 7:

Over-accessorize

Image | Posted on by | Tagged , , , | Leave a comment

Sun is Shining…

penny gat

Music notes

Sun is Shining, the weather is sweet, yeah

Make you wanna move, your digging feet, now

To the rescue! Too late I am..

Where once a plant was, now nothing stands..

~

A pretty Hydrangea, with colors of the rainbow, yeah, yeah

Pulled out by its roots, and sent over the rainbow too, now

To the rescue! Too late I am..

Want you to know y’all, I have crazy Dachshunds, can you, can you understand?

~

Sun is shining, the weather is sweet, now

Time for the digging, of Dachshund feet, yeah

To the rescue! Too late I am..

Digging their way to China if they can, from where I stand, no, no, no, no, no, no, no, no

~

Can you understand my despair now, maybe..

Do you believe me?

Please believe….

Musicheart

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Happy 3rd Birthday Miss Penny !!!

Happy Birthday Penny1. 2015

Image | Posted on by | Tagged | Leave a comment

The Un-Unravelable Project…

unravelableA little while ago one of our furry baskets decided to unravel itself inside my brand new, ridiculously expensive washing machine and caused a complicated technical failure. Of course this happened right in the middle of one of those vacation/ flu epidemic /staff shortage crisis periods, so no matter how many times I called the service desk for expensive washing machines, I had to wait until a mechanic was available. In the end it took three weeks and two mechanics to fix the problem. During all of this I of course remained completely Zen. I calmly gathered what was left of the furry baskets and threw them in the trash, did all my washing by hand whilst singing my mantra “I love doing housework”, and decided to never ever allow anything plush to enter my house again. Time for a visit to IKEA. Perhaps not the first store you would think of when it comes to doggy stuff, but once you get the hang of it you’ll be able to find some true gems. Now, with a sensitive project such as this, it is of course tremendously important to do some thorough research. I mean we would not want to buy anything that would traumatize the little angels too much, or not offer ample lumbar support, not to mention the underestimated importance of heat/moisture regulation. We would probably have to go for some sort of hybrid. So off we went to let the IKEA gods decide what it was we required (as we all know, going in with a plan is pointless). Our first research trip delivered us some new wooden chopping boards, an Orchid, some new sofa pillows, a ton of ideas for a new kitchen, and nothing to replace the furry baskets. Or so we thought.. Because what do you know, our new sofa pillows were received with a huge amount of Dachshund enthusiasm! Soft fabric, fluffy down filling, easy to dig into the required shape, moisture absorbent, and most importantly: they are forbidden to lie upon! Perfect! Not wanting to miss any opportunity to use some good old fashioned reverse psychology, I quickly decided we needed to go back to IKEA to buy a second set of pillows. I’m not quite sure why, but I’m sure had a convincing motivation at that time. The best thing is, that during that second trip we considered buying new drinking glasses, a pink lantern, a Yucca, and nearly walked away with some compote dishes, yet we managed to stick to the plan: just two sofa pillows. That’s it! Yay! And the Dachsies? Well, they of course looooove “our” new pillows. Especially the striped ones as they are the most easily soiled. Yes, you can say what you want, but they know that kind of stuff. Just take your Dachshund out for a walk, and believe me, they will jump all over that one person wearing the most impeccable white trousers. They find that funny. Anyway. I now feel quite victorious actually, because all the covers are of course washable and up until now they have proven to be un-unravelable and Dachshund proof. Besides that, my sofa now looks totally normal, with pillows instead of baskets! So I’m letting this moment sink in, I treasure it. Knowing my little monsters it’s probably going to take a looooong time before I’ll get another one…

un-unravelable3Een tijdje geleden besloot één van onze pluche mandjes zichzelf te ontrafelen binnenin mijn hagelnieuwe, belachelijk dure wasmachine en veroorzaakte een ingewikkelde technische storing. Natuurlijk gebeurde dit middenin zo’n vakantie / griepepidemie / personeelstekort periode, dus hoe vaak ik de servicedesk voor dure wasmachines ook belde, ik moest wachten tot er een monteur beschikbaar was. Uiteindelijk waren er drie weken en twee monteurs voor nodig om het probleem op te lossen. Uiteraard bleef ik gedurende dit alles volledig Zen. Ik verzamelde kalm de restanten van de pluche mandjes en gooide ze in de vuilnisbak, deed al mijn was met de hand terwijl ik ondertussen mijn mantra “Ik ben dol op huishoudelijk werk” zong, en besloot om never nooit meer iets van pluche in mijn huis toe te laten. Tijd voor een bezoekje aan de IKEA. Wellicht niet de eerste winkel waar je aan zou denken als het gaat om hondenspullen, maar zodra je de slag te pakken hebt ben je in staat om wat ware juweeltjes te vinden. Welnu, met een gevoelig project zoals dit is het natuurlijk uitermate belangrijk om wat grondig onderzoek te verrichten. Je wilt tenslotte niet iets kopen dat de kleine engeltjes te veel zou traumatiseren, of onvoldoende steun aan de lendenen zou geven, om nog maar te zwijgen van het onderschatte belang van vocht/warmte regulatie. Het zou waarschijnlijk iets van een hybride moeten worden. En dus gingen we op pad om de IKEA goden te laten bepalen wat we nodig hadden (zoals we allemaal weten, met een plan naar binnen gaan is nutteloos). Ons eerste bezoek leverde ons twee nieuwe houten snijplanken, een Orchidee, een setje nieuwe sofakussens, een lading te gekke ideeën voor een nieuwe keuken op, en niks om de pluche mandjes te vervangen. Tenminste dat dachten we.. Want ziedaar, onze nieuwe sofakussens werden met groot Teckelenthausiasme ontvangen! Zachte stof, luchtige donzen vulling, eenvoudig in de juiste vorm te graven, vochtabsorberend, en het allerbelangrijkste: het is verboden om op te liggen! Perfect! Omdat ik de kans om wat ouderwetse reverse psychologie toe te passen niet wilde missen, besloot ik snel dat we terug moesten naar de IKEA om een tweede set kussens te kopen. Waarom weet ik niet precies, maar ik weet zeker dat ik er op dat moment een goede reden voor had. Het mooiste is nog dat we tijdens onze tweede trip nieuwe glazen, een roze lantaarn, een Yucca, en wat compote schaaltjes overwogen te kopen, maar het is ons gelukt om ons aan het plan te houden: alleen twee sofakussens. That’s it! Yay! En de Teckels? Nou die zijn uiteraard dol op “onze” nieuwe kussens. Vooral de gestreepte want die zijn het meest besmettelijk. Ja, je kunt zeggen wat je wilt, maar dat soort dingen weten ze. Neem je Teckel maar eens mee uit, en geloof me, ze zullen precies de persoon bespringen met de meest smetteloze witte broek. Dat vinden ze grappig. Maar goed, ik voel me nu behoorlijk triomfantelijk eigenlijk, want alle kussenovertrekken zijn uiteraard wasbaar en tot nu toe blijken ze on-ontrafelbaar en Teckelbestendig. Bovendien ziet mijn bank er nu gewoon normaal uit, met kussens in plaats van mandjes. Dus ik laat dit moment even op me inwerken, ik koester het. Mijn kleine monsters kennende gaat het waarschijnlijk nog heeeel lang duren voordat ik er nog één krijg…

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , | Leave a comment