Facing the Ghost of Christmas Past…

pennys-coat-2016O joy! It’s December! A time to reflect on the year that’s past, a time to stress about celebrate the holidays, and most importantly; a time for new dog coats. I have been making my own dog coats for a couple of years now, mostly because I think that in the shop hey are ridiculously expensive. Just the other day I happened to be in a pet shop where a scruffy little dog was being measured for a coat. And by that I mean that the critter reluctantly got squeezed into a tiny bomber-jacket by three adults. The poor thing looked like a strange toddler. “For a size bigger you would be looking at 75 euro” I heard the sales person say. Seriously?! Well we can happily chirp “Because you’re worth it!” all we want, but we all know that that’s not true when we’re in fact chirping about an ill fitting piece of Chinese nylon that’s only slightly bigger than your foot. So that’s why I simply make them myself, in what I call a Dackelworthy design: nice and robust, waterproof, warm, washable, and resistant against cadaver juices. And trust me, with a little bit of effort you can get it nice and cheep as well. My very first dog coats even only cost me about 4 euro per coat. I had made them out of children’s coats I had bought in a sale at Primark, I was mighty chuffed with that. Of course as always there was a slight drawback, because after that I carried on too far  I got really enthusiastic, and thought it would be a good idea to use the fabric of one of my own winter coats for the next ones. Now that’s what you call nice and cheap, I thought happily. But after I cut my coat neatly into sections I discovered that the waterproof lining was a bit old and crumbly. So not only did I have to buy new waterproof fabric for the dog coats, I also had to buy a new wintercoat. Total cost: 425 euro’s and a 90 euro parking fine. I personally think that it’s only a matter of smart budgeting, but it made the husband slightly nauseous. Anyway, by now I have finished the new dog coats for this winter season, and this time they were extra special to me. They are made of the waterproof fabric I mentioned earlier, but I had bought that fabric last year, on the very same day that Penny got attacked . I think it was even like one hour before it happened. When we returned home from the veterinary hospital that evening, the fabric was still lying there on the living room table in a plastic bag. Just casually left there because I would just quickly take the dogs out to the park before it got too dark. A painful reminder of how quickly life can change. So I kept the fabric in the attic. Well out of sight. By now almost a year has passed, Penny is doing incredibly well. Time to face the ghost of Christmas Past. I dug the fabric up from the attic and even made Penny’s coat first. Just because I could. Unfortunately because of all the veterinary bills unforeseen expenses, the words “nice and cheap” don’t really apply to this project anymore I’m afraid. I’ve tried chirping “Because you’re worth it!”, but deep down inside I have that gnawing feeling that somehow a far too high a price was paid for all this… Still, under one of our many new motto’s; “We’re not going to let the bully’s in this world bring us down”, we will celebrate each day she gets to wear it. We’re going to falalalala our way through the Holidays with gusto, Decking the Halls, Jingling the bells, and with any luck we’ll be walking in a winterwonderland. That would be awesome! Please send Penny your happy thoughts on the 18th, she’s come a very long way and it’s been one hell of a year. We’re wishing everybody a very happy, and above all, safe December month!

dscn1400O joy! Het is december! Een tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar, een tijd om de feestdagen gespannen door te brengen te vieren, en het allerbelangrijkste; een tijd voor nieuwe hondenjasjes. Ik maak nu al een paar jaar mijn eigen hondenjasjes, voornamelijk omdat ik vind dat ze in de winkel belachelijk duur zijn. Toevallig was ik van de week in een dierenwinkel waar een mottig klein hondje een jasje werd aangemeten. En daarmee bedoel ik dat het beestje met gepaste tegenzin door drie volwassenen in een piepklein bomber-jackje werd geperst. Het arme dier zag er uit als een vreemde kleuter.  “Met een maatje groter kom je al gauw uit op 75 euro ” hoorde ik de verkoopster zeggen. Werkelijk?! Nou, “Omdat je het waard bent! ” kunnen we dan wel vrolijk kirren, maar we weten allemaal dat dat niet waar is als het in feite gaat om een slecht passend lapje Chinese nylon dat nauwelijks groter is dan je voet. En daarom maak ik ze gewoon lekker zelf, in wat ik noem een Teckelwaardig design: lekker robuust, waterdicht, warm, wasbaar, en bestand tegen kadaver sappen. En geloof me, als je een beetje handig bent kan het ook nog eens lekker goedkoop. Mijn allereerste hondenjasjes kostten me zelfs maar iets van 4 euro per jasje. Ik had ze gemaakt van kinderjassen die ik had gekocht in de uitverkoop bij de Primark, ik was er enorm mee in m’n nopjes. Natuurlijk was er zoals altijd ook een keerzijde, want daarna sloeg ik een beetje door had ik de smaak te pakken en leek het me een goed idee om de volgende te maken van de stof van één van mijn eigen winterjassen. Da’s pas lekker goedkoop, dacht ik blij. Maar nadat ik mijn jas netjes in stukken had geknipt ontdekte ik dat de waterdichte laag een beetje oud en kruimelig was. Daardoor moest ik niet alleen nieuwe waterdichte stof kopen voor de hondenjasjes, ik moest ook meteen een nieuwe winterjas. Totale kosten: 425 euro en een parkeerboete van 90 euro. Persoonlijk vind ik dat het gewoon een kwestie is van slim budgetteren, maar het maakte de echtgenoot een ietwat misselijk. Maar goed, inmiddels heb ik de jasjes voor dit winterseizoen helemaal af, en deze keer waren ze voor mij extra speciaal. Ze zijn gemaakt van de waterdichte waar ik het al over had, maar die stof had ik vorig jaar gekocht, precies op dezelfde dag dat Penny werd aangevallen . Ik denk zelfs iets van een uurtje voor het gebeurde. Toen we die avond thuiskwamen vanuit de dierenkliniek lag de stof nog op de eettafel, in een plastic tasje. Gewoon even achteloos neergelegd omdat ik even snel met de honden ging lopen voor het te donker werd. Een pijnlijke herinnering aan hoe snel het leven een andere wending kan nemen. Dus ik heb de stof op zolder gelegd. Ver uit het zicht. Inmiddels zijn we dus bijna een jaar verder en met Penny gaat het supergoed. Het werd tijd om de Ghost of Christmas Past onder ogen te zien. Ik heb de stof van zolder gehaald en heb zelfs Penny’s jasje als eerste gemaakt. Gewoon omdat het kon. Het is alleen wel zo dat door alle dierenartskosten onvoorziene uitgaven, de woorden “lekker goedkoop” niet echt meer van toepassing zijn op dit project.  “Omdat je het waard bent!” probeerde ik nog te kirren, maar diep vanbinnen knaagt het gevoel dat er toch ergens een veel te hoge prijs is betaald voor dit alles. Maar, onder één van onze vele nieuwe motto’s; “We laten ons niet klein krijgen door de bully’s in deze wereld”, zullen we blij zijn met elke dag dat ze het jasje aan kan. We gaan tierig van je falalalala de feestdagen door, Decking the Halls, Jingling the Bells, en met een beetje mazzel, walking in a Winterwonderland. Dat zou te gek zijn! Denk alsjeblieft iets liefs voor Penny op de 18e, ze heeft het niet makkelijk gehad dit jaar. We wensen iedereen een heel gelukkige, en vooral veilige decembermaand!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

“The Hiiiiiiiiiills are aliiiiiiiiiiiive….”

dscn2356Yay! We made the sun shine just a little bit brighter in Germany! The Dachsies were zurück in die Heimat, and spent a full two weeks frolicking around in the mountains of the Black Forest. Near Zwitserland. And boy did we bring the hills to live. Or well, at least I did. We hiked for hours through the most beautiful landscapes, with impressive forests and mountains, waterfalls, ruins of medieval castles, and views to die for. And I screamed my head off, died a thousand deaths, and had countless visions of the most horrible doom scenario’s, all in which my two Dachshunds would most definitely not survive. Most used words were: No! Stop! Wait! Come back! and Aaaaaaaaargh! For short, it was incredibly relaxing. Small example: A medieval castle on top of a high cliff. To get there you needed to climb dozens of steep, crumbly, medieval steps, right next to a thundering waterfall and a terrifying steep drop. Luckily there’s a metal railing, that is there for a reason. The Dachsies, who just adore waterfalls, crumbly steps, medieval castles, and steep drops in general, take the lead. Or in other words; disappear out of sight while you frantically try to keep up. At the first corner: Jarah stands on the edge of the terrifying steep drop, behind the metal railing that is there for a reason. Penny is out of sight. Second corner: Not a Dachsie in sight. Next corner: Not a Dachsie in sight. Next corner: Jarah and Penny both on the hunt for imaginary mice, dangerously close to the edge of the terrifying steep drop. Behind the metal railing that is there for a reason. Next corner: “Look mom! Water!”. Did I mention the thundering waterfall? Behind the metal railing that’s there for a reason? Thank goodness they were out of sight for most of the time, so all we had to do is to keep an eye out for either a flying or a surfing Dachshund. “If one of them topples down you’re going after it”, I instructed the husband. It’s a good thing I flourish in emergency situations. Anyway, I have to say, it does make you climb up in record breaking time though. So if anybody is considering Everest, I could offer you a couple of Rabbits. Of course miss Penny, who was doing remarkably well, felt the need to go dig for some German mice. Preferably on a terrein behind a fence that is there for a reason. Really you’d be amazed with how many fences are completely useless when you have a Dachshund. Furthermore is a fenced terrain incredibly appealing to a Dachshund. Because they can get in but you can’t. By the way, if anyone is wondering how badly we wrecked the holiday home I’m happy to report that the jinx seems te be wearing off. You could hardly see where I scratched the floor with a scouring sponge, and the leakage that caused a waterfall in the apartment below us had ab-so-lute-ly nothing to do with us. I believe it was a typical case of material fatigue, which could not possibly be our fault. Unfortunately all that good luck did not give me a valid reason to visit a German IKEA. Or a Swiss one. But it’s not like I didn’t try. When we were passing through the city Freiburg I saw a road sign that said IKEA. I had never noticed it before, and I was just thrilled. “Look it said IKEA, there’s an IKEA, did you see the sign that said IKEA? Just there? We passed a sign that said IKEA! Did you see it?! We can go and visit it yes? It’s really not that far, and then we won’t have to go to the IKEA in Zwitserland. Surely we need something… Do we need towels? A fleece for the dogs? I wonder what a German IKEA looks like don’t you?” Response: nothing. Just an awkward smile. I am married to the anti-IKEA. I really need to find IKEA essentials I can forget to pack. Something so hideous unique, you can’t possibly buy it anywhere else. Anyway, I’m happy to report that both Dachsies made it back in one peace, alive and well. Chipper as ever and full of mischief. The way we like them best. Enjoy the pictures!

dscn2508

Yay! We hebben de zon een ietsje feller laten schijnen in Duitsland! De Teckels waren zurück in die Heimat, en hebben twee weken rondgedarteld in de bergen van het Zwarte Woud. Vlakbij Zwitserland. En gut wat hebben we de heuvels tot leven gebracht. Of nou ja, ik in ieder geval. We hebben urenlang gewandeld door de meest prachtige landschappen, met indrukwekkende bossen en bergen, watervallen, ruïnes van middeleeuwse kastelen, en fantastische uitzichten. En ik heb me hees gegild, ben duizenden doden gestorven, en had talloze visioenen van de meest afschuwelijke doem scenario’s, waarin mijn twee Teckels het steeds absoluut niet zouden overleven. Meest gebruikte woorden waren: Nee! Stop! Wachten! Kom terug! en Aaaaaargh!. Kortom, het was heerlijk ontspannen. Klein voorbeeldje: Een middeleeuws kasteel boven op een hoge klif. Om er te komen moest je tientallen steile, afbrokkelende, treden beklimmen, vlak naast een kolkende waterval en een griezelige afgrond. Gelukkig is er een metalen railing, en die staat er niet voor niets. De Teckels, die watervallen, kruimelige treden, middeleeuwse kastelen, en afgronden in het algemeen, waanzinnig leuk vinden, gaan voorop. Met andere woorden; ze verdwijnen uit het zicht terwijl je ze wanhopig probeert bij te houden. Bij de eerste bocht: Jarah staat op de rand van een steile afgrond, achter de metalen railing die er niet voor niets staat. Penny is nergens te bekennen. Tweede bocht: Geen Teckel te zien. Volgende bocht: Geen Teckel te zien. Volgende bocht: Jarah en Penny samen op jacht naar denkbeeldige muizen, gevaarlijk dicht bij de rand van de griezelige afgrond. Achter de metalen railing die er niet voor niets staat. Volgende bocht: “Kijk mam! Water!” . Had ik die kolkende waterval al genoemd? Achter de metalen railing die er niet voor niets staat? Godzijdank waren ze meestal uit het zicht, dus we hoefden alleen maar uit te kijken naar een vliegende, dan wel surfende Teckel. “Als er eentje naar beneden lazert ga jij er maar achteraan” instrueerde ik de echtgenoot. Het is maar goed dat ik floreer in noodsituaties. Maar goed, ik moet zeggen, het laat je wel in recordtempo naar boven klimmen. Dus als iemand Everest overweegt, ik heb nog een paar Hazen in de aanbieding. Uiteraard had miss Penny, met wie het uitermate goed gaat, de dringende behoefte om te gaan graven naar Duitse muizen. Bij voorkeur op een terrein achter een hek dat er niet voor niets staat. Echt je zou versteld staan over hoeveel hekken totaal nutteloos zijn als je een Teckel hebt. Bovendien is een terrein met een hek eromheen enorm aantrekkelijk voor een Teckel. Omdat zij er in kunnen en jij niet. Trouwens, voor diegenen die zich afvragen of we het vakantiehuis nog verwoest hebben, kan ik met blijdschap melden dat de vloek een beetje begint te slijten. Je kon de krassen op de vloer die ik had gemaakt met een schuursponsje maar nauwelijks zien, en de lekkage die een waterval veroorzaakte in het appartement onder ons had ab-so-luut niets met ons te maken. Ik geloof dat het een typisch gevalletje materiaalmoeheid was, en zoiets kan onmogelijk onze schuld zijn. Jammer genoeg had ik door al die mazzel geen geldige reden om een Duitse IKEA te bezoeken. Of een Zwitserse. Maar het is niet dat ik het niet geprobeerd heb. Toen we onderweg door de stad Freiburg reden zag ik een bord langs de weg met IKEA erop. Het was me nooit eerder opgevallen, en ik was meteen laaiend enthousiast. “Kijk er stond IKEA, zag je dat bord met IKEA erop? Daarnet? We kwamen langs een bord met IKEA erop! Zag je dat?! We kunnen er naartoe gaan ja? Het is niet te ver, en dan hoeven we niet naar de IKEA in Zwitserland. We hebben vast wel iets nodig… Hebben we handdoeken nodig? Een fleece voor de honden? Ik vraag me af hoe een Duitse IKEA eruitziet, jij niet?” Reactie: nul. Slechts en ongemakkelijke glimlach. Ik ben getrouwd met de anti-IKEA. Ik zal toch echt IKEA essentials moeten vinden die ik kan vergeten in te pakken. Iets zo spuuglelijk uniek, dat je het onmogelijk ergens anders kunt kopen. Anyway, ik kan gelukkig melden dat de Teckels volledig in tact weer thuis zijn, levend en wel. Vrolijk als altijd en vreselijk ondeugend. Zoals we ze het liefste hebben. Veel plezier met de foto’s!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

All aboard!! It’s a Texel Island adventure!!

teckels-vuurtoren-texelThis year’s summer could unexpectedly be described as being excellent. Lots of sunshine, even tropical temperatures, hottest days ever, etc. I just love global warming. So with the weather being so nice we decided to take the ferry to Texel Island, which is the largest of our West Frisian Islands in the Wadden Sea. For the Dachsies this meant their very first boat trip, on a ferry filled with German tourists and seagulls. It was terribly exiting. I had never visited Texel before, so I also felt a bit like a tourist. Which is great because I’m not sure how well I’d do as a seagull, but it is also rather tricky because once I turn tourist I need souvenirs. And an IKEA. So we toured a bit around the island, and on our way to the lighthouse we passed a large shop. My souvenir radar gave an immediate alert.

“Look! They are selling garden ornaments! Awesome! We need to stop there on our way back!”

I could almost hear the husband think “She’s not really going to buy a concrete garden ornament” And that is just great, because it just goes to show that even after all these years I still manage to surprise him. Otherwise he would never have reminded me of that shop on our way back. I seriously had already forgotten all about it. So I stept out of the car, first thing I saw were -tadaaa!- Dachshund garden ornaments. Yes, let’s take a moment to let that fully sink in… Not just one, but five concrete Dachshunds. All identical. Which is killing, because which one do you choose? And if you just take one, won’t the rest be upset? Wouldn’t one become lonely, taken away from it’s brothers and sisters? Would it be better to just take all five? Which one looks more sparkling than the others? Do they wobble? Would it need a matching gnome? Or a turtle? Ah, decisions, decisions…

“So you’re actually going to buy one then are you?” said the husband a bit glum.

I think I must have looked at him like “Are you kidding?!” I mean really! Who wouldn’t want a weighty concrete Dachshund in their garden I ask you?! Or even five. And a turtle. And so it happened that we came to Texel with two Dachshunds, and left with three. Which was a bit disappointing, but we could always go back for more.

So we had a truly awesome day, we did a lot of walking. Penny pooped on the beach -which is always a bit embarrassing- and if I had listened to the husband’s advice and had simply buried it, I wouldn’t have had to carry a smelly bag of dog poop around in search for a bin. But, at least it wasn’t as embarrassing as when years ago we were at the beach with our very first dog Banjer, and he peed against a stroller and a few seconds later against a playing toddler. Believe me, you will then act as if that is not your dog and react with appropriate abomination. “How terrible! Who’s dog is that?!”

So anyway, Texel is a lovely island with pretty beaches, a forest, pretty little villages and a harbor. Really all that it’s missing is an IKEA. And it could do with more bins. But other than that it’s very much worth a visit!

 

jarah-texelDe zomer van dit jaar kan onverwachts worden omschreven als uitstekend. Veel zon, zelfs tropische temperaturen, heetste dagen ooit, etc. Ik ben echt dol op global warming. Dus omdat het weer zo prachtig was besloten we om de veerboot te nemen naar Texel, ons grootse eiland in de Waddenzee. Voor de Teckels betekende dit hun allereerste boottochtje, op een veerboot vol met Duitse toeristen en zeemeeuwen. Het was reuze spannend. Ik was nog nooit op Texel geweest, dus ik voelde me ook  best een beetje toerist. Op zich wel fijn want ik weet niet hoe goed ik het zou doen als een zeemeeuw, maar het is ook een beetje link want zodra ik toerist wordt heb ik souvenirs nodig. En een IKEA. Dus we hebben het eiland een beetje rondgereden, en op weg naar de vuurtoren passeerden we een grote winkel. Mijn souvenir radar sloeg meteen aan.

“Kijk! Ze verkopen daar tuinbeelden! Super! We moeten er even stoppen op de terugweg!”

Ik kon de echtgenoot bijna horen denken “Ze gaat echt geen betonnen tuinbeeld kopen”. En dat is nou zo leuk, want het geeft maar weer aan dat ik hem zelfs na al die jaren nog steeds kan verrassen. Anders had hij me echt nooit hebben herinnerd aan die winkel op de terugweg. Ik was het echt allang vergeten. Dus ik stapte uit de auto, het eerste wat ik zag was -tadaaaa!- Teckel tuinbeelden. Ja, laten we even een momentje nemen om dat volledig op ons in te laten werken…. Niet één, maar wel vijf betonnen Teckels. Allemaal identiek. En dat is echt vreselijk, want welke kies je? En als je er maar één neemt, is de rest dan niet verdrietig? Zou eentje niet eenzaam worden, zomaar weggehaald bij z’n broertjes en zusjes? Zou het beter zijn om ze gewoon alle vijf te nemen? Welke ziet er meer sprankelend uit dan de rest? Wiebelen ze? Zou er een bijpassende tuinkabouter bij moeten? Of een schildpad? Ah, beslissingen, beslissingen…

“Dus je gaat er toch echt één meenemen?” zei de echtgenoot een beetje beteuterd.

Ik denk dat ik hem moet hebben aangekeken zo van “Maak je een geintje?!” Werkelijk! Wie wil er nou niet een loodzware betonnen Teckel in z’n tuin vraag ik je?! Of zelfs vijf. En een schildpad. En zo gebeurde het dat we op Texel aankwamen met twee Teckels, en weer vertrokken met drie. Dat was wel wat teleurstellend, maar we kunnen altijd terug voor meer.

We hebben een superleuke dag gehad, we hebben heel veel gewandeld. Penny heeft op het strand gepoept -is altijd een ietwat gênant- , en als ik naar het advies van de echtgenoot had geluisterd en het gewoon had begraven, had ik niet met een stinkend zakje hondenpoep rondgelopen op zoek naar een vuilnisbak. Maar goed, het was in ieder geval niet zo gênant als toen destijds onze eerste hond Banjer op het strand tegen een kinderwagen aan plaste en vlak daarna tegen een spelende kleuter. Geloof me, dan doe je echt net alsof het jouw hond niet is en reageert met gepaste afschuw. ” Vreselijk! Van wie is die hond?!”

Anyway,  Texel is een leuk eiland met mooie stranden, een bos, leuke kleine dorpjes en een haven. Je mist er eigenlijk alleen een IKEA. En er zouden wat meer vuilnisbakken mogen staan. Maar buiten dat is het absoluut een bezoekje waard!

orn-tuinteckel

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

What’s been going on on Planet Dachshund?

Yes it’s been mighty quiet around here, but that doesn’t mean we haven’t been incredibly adventurous this summer, let’s catch up!

Jarah annoyed hugged lots of Pokémon gamers.

pokemon

At the beginning of this summer the Pokémon trend hit Holland, and boy did we know it. Almost overnight our parks were flooded with hundreds of people, offering a true treasure of Beauty and the Geek material. The extremely pale, bearded, long-haired youngsters. Wearing washed-out neutral colors, and socks with shorts. All lured out of their bat-caves mother’s attic by the call of the Pokémon. Then there were the cool kids, the young kids, the old kids. The most funny ones were the adults, who tried very hard to hide the fact that they were playing a children’s game. It was totally awesome. Of course for a Dachshund like Jarah -who feels it is her mission to go say hi to every human on the planet- it was pure heaven. I think we have most definitely enhanced the experience of dozens of Pokémon gamers with our sparkling energy. We can’t wait for the next hype to flood our parks. Something like Pac Man perhaps? We always love a good chase..

Penny struck a pose.

Penny’s photographical history shows us that being, like, really, really, really good looking, doesn’t necessarily mean you are also photogenic. But Penny is finally getting the hang of it. We proudly present The Magnum  Blue Steel  El Tigre.

el-tigre-pen

And mimicked an Anemone.

anemone-pen

Jarah lost her Bottom.

jarah-bottom

No, we are not going to make smart remarks about the physique of my elegant little critter. Jarah is light as a feather and moves like a brick butterfly. The fact that the floor collapsed from underneath her is purely a matter of ehm… material fatigue. Yes. That’s what it is. During a two hour reconstruction the husband reinforced the floor of the castle with supporting wooden beams, and harmony was restored on Planet Dachshund.

There was this blurr..

jarah-yawn

 

Something crept up from behind. 

img_1531

 

All you see is that angry bird

shrine

Last summer we made lots of progress in getting the dogs to use their own doggy beds in the garden, instead of my garden chairs. It allowed me to bring the number of available garden chairs down to two, instead of four, leaving the doggy beds unused and me uncomfortably squeezed in between two Dachshunds. So because acceptance is a great way to not have to deal with what’s incredibly annoying, it was time for some good old fashioned retail therapy. Time for some new chair cushions in a timeless tropical pattern. I was sold the moment I saw them. I figured that with any luck those angry birds would work as a Dachshund deterrent. Which of course they didn’t. In fact now when the Dachsies sit on them the birds look more like furious guardians on a Dachshund shrine. “Don’t you dare touch this holy creature, or you will die”. They are mighty comfy though.

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Welcome to Fun with Fleas !!!

Fleas4Hurray it’s summer! Which means ’tis the season to be itchy, falalalala, lala, la-la! Last year’s flea season was just terrible. Due to the warm weather there were fleas -and ticks- just everywhere, it was incredibly annoying. No matter how hard I tried, I just couldn’t get rid of the little buggers. On the other hand, I did get to freshen up my knowledge of various natural flea repelling methods, or as I now like to call it “Fun with Fleas”. And oh, what fun we had! Extensive housecleaning routines, daily flea-combing sessions, yay! The dogs swam in salty water, bathed with herbs, were rinsed with lemon juices, sprayed with essential oils, you name it! We may have had fleas, but at least they were clean and smelled divine! Of course my flea project also had its slightly less divine moments, especially when I took it upon myself to combine a couple of tips and then add my own twist to it. These things always seem to backfire, as some of you may remember from my Project Eggshell days. So when the husband came home one day and found me chopping a pile of peeled garlic cloves, he looked somewhat concerned.

“No worries!” I said reassuringly, “I’ve watched a tutorial about how to make garlic powder and I’m now sort of doing my own version of it. Instead of drying the garlic in the oven for two hours -which is simply ridiculous-  I am going to roast them in the frying pan. Much faster!”

Really, I don’t know why he looked so unconvinced. So anyway, I elegantly tossed the tiny flakes in my frying pan, where they could sizzle to a nice crisp. Well, dear friends, all I can say is, don’t try this at home, because the smell of a scorched pile of garlic is truly revolting. Even the husband looked somewhat disturbed and he can’t smell a thing.

“So now I’m going to grind these roasted flakes into a fine powder” I explained cheerfully, whilst trying to pulverize the beige, rubbery, sticky garlic flakes with all my might with my traditional Indonesian wooden pestle. “I’m sure it will get easier after a few seconds…”

After a while -I sounded somewhat tense-: “In the tutorial they used a coffee grinder, perhaps we should buy one… I wonder if the IKEA has any… You could also grind your own coffee beans…”

Husband: “Yeah… and this is for…?”

*Impatient sigh* “It’s for the dogs! Fresh garlic is against fleas, ticks and worms, and it’s good for them. So instead of fresh I thought I’d do powder. Nice and easy”

-Husband: “They have to eat it… right…?”

Shit! Somewhat disappointed I looked at the brownish gravel I had just created. Tasted disgusting of course, no way the dogs would ever eat it. I have since then optimistically kept it in a jar on top of my cupboard. As if I could actually find some good use for it some day. Or in case we’d get difficulties with vampires. The husband sometimes looks a bit puzzled when he happens to see it, and then asks me what the stuff is. I then vaguely reply that it’s something for the dogs, and he forgets all about it again. It’s totally funny. By now I have completely ditched the powder plan and have switched over to fresh garlic. The only down side was that my fingers started to smell a bit funky, but for that I’ve found a great solution. Really you must try it even if it’s just for fun, it’s like magic. Here it comes:

Tip to remove the smell of garlic off your fingers: You keep your hands under running water and rub the smelly bits with a stainless steel spoon.

So not at al deterred by my Project Garlic -I mean, really, I’ve had worse- I decided to try out another very interesting tip; The use of boiled apple vinegar. Now, as effective as it may seem to poor a boiling liquid over your pet in order to kill the fleas, I’m pretty sure it has some nasty side affects, like severe second degree burns. So should anyone want to try this: The vinegar needs to be boiled and then cooled before using it. Furthermore it is for external use only, stings on wounds, and should be kept away from eyes. The recipe itself was actually not very Mastercheffy, you simply had to poor some apple vinegar in a pan and boil it for a couple of minutes. Which is what I did, only with flair. Luckily, again, the smell was quite revolting, which is from now on a requirement for any recipe I try. So far so good. It also turned out to be rather time consuming, which is also great because I have nothing better to do.

So after the vinegar was cooled down I rubbed the matter thoroughly into the coats of The Unwilling Dachshunds. Result: Two miffed, drenched dogs, that smelled incredibly pungent. Suddenly I realized that the vinegar needed to stay on for a couple of hours, and that my two smelly little angels would happily use that time to rub the smell of revenge all over my furniture. Shit. A snowball effect. Did not see that one coming. So after a very, very, very long walk, a couple of very long hours, ànd a good wash, it was time for a final inspection. All in all not a bad result: Jarah’s coat looked as dry as a toilet brush, but I have to be honest, not a flea to be found. It even lasted  for a week or two, with hardly finding any fleas.

Of course -and this is the encouraging bit- the effect of natural remedies and methods against fleas are only temporary. They are mainly intended to either control the flea problem or to discourage fleas. Once your dogs go outside the fleas will simply pop back on, and then the fun starts all over again. Yay. But still, as far as I’m concerned, a bit of extra work is still better than turning my dogs into flea poison. I just cannot imagine that being very healthy and all… We’ll simply stick to our Fun with Fleas. Yay! Happy hunting everybody, have a lovely summer!

Fleas2Hoera het is zomer! En dat betekent ’tis the season to be itchy, falalalala, lala, la-la! Vorig jaar was het vlooienseizoen gewoon vreselijk. Door het warme weer waren de vlooien -en teken- gewoon echt overal, het was super irritant. Hoe ik ook m’n best deed, ik kwam maar niet af van die kleine rakkers. Daarentegen kreeg ik wel weer eens de kans om m’n kennis te van verschillende natuurlijke vlooienmiddelen op te frissen, of zoals ik het tegenwoordig graag noem, “Feest met Vlooien”. En oh wat hebben we een lol gehad! Uitgebreide schoonmaak routines, dagelijkse vlooienkam sessies, yay! De honden hebben gezwommen in zout water, gebadderd met kruiden, zijn gespoeld met citroensappen, gesprayd met etherische oliën, noem maar op! We mogen dan wel vlooien gehad hebben, maar ze waren in ieder geval schoon en roken goddelijk! Natuurlijk had mijn vlooien project ook zijn minder goddelijke momenten, vooral toen ik besloot om een aantal tips te combineren en er vervolgens mijn eigen draai aan te geven. Die dingen lijken altijd wel mis te gaan, zoals sommigen zich wellicht nog zullen herinneren uit mijn Project Eggshell dagen. Dus toen de echtgenoot op een dag thuiskwam en mij een berg gepelde knoflooktenen zag hakken, keek hij een ietwat bezorgd.

“Geen zorgen” zei ik geruststellend, “Ik heb een tutorial gekeken over hoe je knoflookpoeder moet maken en ik doe nu een soortement van mijn eigen versie daarvan. Inplaats van de knoflook twee uur te laten drogen in de oven -wat gewoon belachelijk is- ga ik ze roosteren in de koekenpan. Veel sneller!”

Werkelijk, ik begrijp niet waarom hij zo niet-overtuigd keek. Maar goed, ik zwierde de kleine vlokjes elegant in mijn koekenpan, zodat ze daar konden roosteren tot ze lekker krokant waren. Wel lieve vrienden, ik kan alleen maar zeggen, don’t try this at home, want de stank van verschroeide knoflook is echt walgelijk. Zelfs de echtgenoot keek een ietwat verstoord en die ruikt echt nooit wat.

“Dus nu ga ik de geroosterde vlokken tot een fijn poeder malen” legde ik vrolijk uit, terwijl ik uit alle macht de beige, rubberige, plakkerige knoflookvlokken probeerde te verpulveren met mijn traditionele Indonesische houten vijzel. “Ik weet zeker dat het met een paar seconden makkelijker wordt..”

Na een tijdje -ik klonk een ietwat gespannen-: “In de tutorial gebruikten ze hiervoor een koffiemolen, misschien moeten we er één kopen… Ik vraag me af of de IKEA ze heeft…Kun je ook zelf koffieboontjes malen…”

Echtgenoot: “Jaaa… en dit is voor…?”

*Ongeduldige zucht* “Het is voor de honden! Verse knoflook is tegen vlooien, teken en wormen, en het is goed voor ze. Dus inplaats van vers dacht ik, ik doe poeder. Lekker makkelijk.”

Echtgenoot: “Ze moeten het opeten… toch…?”

Shit! Ietwat teleurgesteld keek ik naar het bruin-achtige gruis dat ik zojuist had gecreëerd. Smaakte walgelijk uiteraard, no way dat de honden het ooit zouden eten. Ik heb het sinds die tijd heel optimistisch in een potje op de plank bewaard. Alsof ik het echt ooit nog eens ergens voor zou kunnen gebruiken. Of voor als we last krijgen van vampieren. De echtgenoot kijkt soms wat verbaast als hij het toevallig ziet staan, en dan vraagt ie wat voor spul het is. Iets voor de honden zeg ik dan vaag, en dan vergeet ie het weer. Ik vind het dolkomisch. Inmiddels heb ik het poeder plan volledig losgelaten en ben ik overgestapt op verse knoflook. Het enige nadeel was dat m’n vingers een beetje funky begonnen te ruiken, maar daar heb ik een geweldige oplossing voor gevonden. Echt je moet het proberen al is het maar voor de lol, het is gewoon een wonder. Komt ie:

Tip om de geur van knoflook van je vingers te verwijderen: Je houdt je handen onder stromend water en dan wrijf je met een roestvrijstalen lepel over de stinkende gedeeltes.

Maar goed, totaal niet afgeschrikt door mijn Project Knoflook -echt, ik heb wel erger meegemaakt- besloot ik om nog een andere interessante tip uit te proberen; Het gebruik van gekookte appelazijn. Welnu, hoe effectief het ook mag lijken om een kokende vloeistof over je huisdier te gieten om vlooien te doden, weet ik zo goed als zeker dat het wat vervelende bijwerkingen heeft, zoals bijvoorbeeld ernstige tweedegraads brandwonden. Dus mocht iemand dit willen proberen: De appelazijn moet worden gekookt en daarna worden afgekoeld voordat je het kunt gebruiken. Verder is het alleen geschikt voor uitwendig gebruik, prikt in wonden, en mag niet in de ogen komen. Het recept zelf was eigenlijk niet erg Mastercheffy, je hoefde alleen maar wat appelazijn in een pan doen en het een paar minuten te laten koken. Dus dat deed ik, maar dan met flair. Gelukkig was de lucht wederom vrij walgelijk, iets dat vanaf nu een voorwaarde is voor elk recept dat ik uitprobeer. Dus, so far so good. Gelukkig bleek het ook behoorlijk tijdrovend te zijn, en ook dat is geweldig want ik heb toch niks beters te doen.

Anyway. Nadat de azijn was afgekoeld wreef ik het goedje in de vacht van De Onwillige Teckels. Resultaat: Twee nijdige, zeiknatte honden, die stonken als een bunzing. Opeens bedacht ik dat de azijn een paar uur zou moeten intrekken, en dat mijn twee kleine stinkende engeltjes die tijd maar wat graag zouden gebruiken om de geur van wraak over al mijn meubels te wrijven. Shit. Een sneeuwbaleffect. Die zag ik even niet aankomen. Dus na een hele, hele, hele, lange wandeling, een paar hele lange uurtjes, èn een flinke wasbeurt, was het tijd voor de eindinspectie. Al met al geen slecht resultaat: Jarah d’r vacht zag zo droog als een toiletborstel, maar eerlijk is eerli geen vlo meer te bekennen. Ik heb hierdoor zelfs een week of twee nog nauwelijks een vlo gevonden.

Uiteraard -en dit is het bemoedigende gedeelte- is het effect van alle natuurlijke middelen en methodes tegen vlooien altijd slechts tijdelijk. Ze zijn voornamelijk bedoeld om het vlooienprobleem onder controle te houden of vlooien te ontmoedigen. Zodra je honden weer naar buiten gaan springen de vlooien er gewoon weer op, en dan begint het feest weer opnieuw. Yay. Maar ja, wat mij betreft is een beetje extra werk nog altijd beter dan mijn honden te veranderen in vlooiengif. Zoiets kan toch ook niet echt gezond zijn denk ik dan maar… Dan maar Feest met Vlooien. Yay! Happy hunting allemaal, fijne zomer!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

A serious Case of Fomo…

Fomo Parkieten 2016

No dear friends, this is not some form of extreme dog cage training, this is simply what it looks like: quite ridiculous.

The ingredients are:

-Two dog cages, freshly cleaned and ready for storage (only used in the car when we’re going on holiday)

-Two Dachshunds with a serious case of Fomo*

Also, once they are in there, it is practically impossible to get them out again. If you try they will cling to their cages, like Parakeets with agoraphobia. Even the sun wasn’t able to burn them out. Now that is what I call, dedication…

*Fomo: fear of missing out 

IMG_1376

Nee lieve mensen, dit is geen extreme vorm van bench-training, dit is simpelweg zoals het er uit ziet: gewoon belachelijk.

De ingrediënten zijn:

-Twee hondenkooitjes, net schoongemaakt en klaar om te worden opgeborgen (alleen gebruikt in de auto als we op vakantie gaan)

-Twee Teckels met een ernstig geval van Fomo*

En als ze er eenmaal in zitten is het vrijwel onmogelijk om ze er weer uit te krijgen. Als je het probeert kleven ze zich vast aan hun kooitjes, als Parkieten met pleinvrees. Zelfs de zon was niet in staat om ze er uit te branden. En dat is nu wat je noemt, toewijding…

*Fomo: fear of missing out (bang om iets te missen)

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

Counting Blessings, Dachshund Style!

ardennen 2016.5In April we went on holiday to the Ardennes and everything went surprisingly well. No forgotten dog coats, poisonous toads, coughing dogs, or cases of homesickness. It was almost boring. Also in the category “Forgotten Items” nothing special -the husband had only forgotten to bring his coat- and in the categorie “Trashed Holliday Home” I had only bleached stain in the blue bath mat with chlorine. Really, I think it’s nothing considering the huge amount of items we’ve had to buy extra over the years, and the havoc we can create in a holiday home.The forgotten coat, well, that only became a problem when it started to rain, so the only thing that really did not sit well with me was the bleached bath mat. When on top of that I also discovered that it was -yes!- an Ikea bath mat, I must admit that something began to tingle a bit. A Belgian Ikea? Now wouldn’t that be awesome?! Spoiled as I am here in Suburbia, with not one, but two Ikea’s right at my doorstep, I enthusiastically did a Google. Who knows, perhaps we’ve just always overlooked an Ikea over the past 15 years. The nearest Ikea was in Arlon, close to France. Hmm.. over an hour’s drive away, so not exactly nearby, but interesting… The husband, who just a few months ago had to endure 5 hours of traffic jams to go get 15 kilo’s of dog food in Germany, instantly looked alarmed. “I’m not driving to France or anything, just so you know!” he said defiantly. Really the man has no sense of culture. What can be more fun than spending a day in the ambiance of a French Ikea?! I’m sure the place is saturated with garlic je ne sais quoi! And wine! With personnel dressed in silk instead of kevlar! So I did a quick google and found out that there are no less than 32 Ikea’s in France. 32! And the French are so picky! But anyway, the husband looked so sullen that it seemed better not to suggest to get in the car for a couple of hours for a Swedish French bath mat, or a Tapis de Bain *cough*. At the end of our holiday I simply folded the bath mat in a way that the bleach stain wasn’t immediately visible. The most obvious solutions are often the best, less is more, etc. Besides, they should be grateful that someone bothers to use bleach in a holiday home anyway. So everything went just great, it felt very strange. On one of our hikes we passed a little chapel in the woods. On the information board it said that the chapel was in particular for the healing of animals. Inspired by our new motto “Count your Blessings” and the many seasons of Oprah Winfrey I immediately felt the need to go in there to be grateful. Not only for a peaceful holiday, but mainly for the fact that Penny is still with us and is doing so well. When Penny entered the little chapel she became very chipper and exited, and frolicked happily in front of the altar. Like, “I’m okay! Yay!!” I really think we’ve set the standard for proper grateful chapel behavior pretty firmly with that. May many critters follow in her footsteps!

Ardennen2016.2In april zijn we op vakantie geweest naar de Ardennen en eigenlijk ging alles verassend goed. Geen vergeten hondenjasjes, giftige padden, hoestende honden, of gevalletjes heimwee. Het was bijna saai. Ook in de categorie “Vergeten Items” niets bijzonders, de echtgenoot was alleen maar vergeten om zijn jas mee te nemen, en in de categorie “Trashed Vakantiehuis” had ik alleen maar een vlek in het blauwe badmatje gebleekt met chloor. Echt, ik vind het reuze meevallen als je bedenkt hoeveel spullen wij al niet extra hebben moeten kopen in de afgelopen jaren, en de ravage die we kunnen aanrichten in een vakantiehuis. De vergeten jas, nou ja, dat werd pas lastig toen het begon te regenen, dus het enige wat me echt niet lekker zat was het gebleekte badmatje. Toen ik daarbij ook nog ontdekte dat het -jawel!- een Ikea, badmatje was, begon er toch wel iets te kriebelen. Een Belgische Ikea? Zou dat nou niet enig zijn?! Verwend als ik ben hier in Suburbia, met niet één maar wel twee Ikea’s naast de deur, deed ik enthousiast een Google. Wie weet hebben we gewoon 15 jaar lang een Ikea over het hoofd gezien. De dichtstbijzijnde Ikea was in Arlon vlakbij Frankrijk. Hmm…ruim een uur rijden, dus niet wat je noemt naast de deur, maar interessant.. De echtgenoot, die nog maar een paar maanden geleden 5 uur in de file had gestaan om in Duitsland om 15 kilo hondenvoer te gaan halen, keek spontaan bezorgd. “Ik ga niet naar Frankrijk of zoiets hoor, als je dat soms denkt!” zei hij opstandig. Werkelijk, de man heeft gewoon geen gevoel voor cultuur. Wat kan er nu leuker zijn dan een dagje door te brengen in de ambiance van een Franse Ikea?! Ik weet zeker dat het daar verzadigd is met knoflook je ne sais quoi! En wijn! Met personeel gekleed in zijde inplaats van kevlar! Dus ik deed een snelle Google en kwam er achter dat er maar liefst 32 Ikea’s zijn in Frankrijk. 32! En de Fransen zijn zo kieskeurig! Maar goed, de echtgenoot keek zo stuurs dat ik maar niet heb voorgesteld om een paar uur in de auto te stappen voor een Zweeds Frans badmatje, oftewel een Tapis de Bain *kuch*. Aan het einde van onze vakantie heb ik gewoon het badmatje zo opgevouwen zodat je de bleekvlek niet meteen zag. De meest voor de hand liggende oplossingen zijn vaak het beste, less is more, etc. Bovendien mogen ze al blij zijn dat iemand überhaupt bleek gebruikt in een vakantiehuis. Dus alles verliep gewoonweg prima, het voelde erg raar. Tijdens één van onze wandelingen kwamen we langs een klein kapelletje in de bossen. Op het informatiebord stond dat het kapelletje in het bijzonder was voor het genezen van dieren. Geïnspireerd door ons nieuwe motto “Count your Blessings” en de vele seizoenen Oprah Winfrey voelde ik onmiddellijk de behoefte om er naar binnen te gaan om dankbaar te zijn. Niet alleen voor een vredige vakantie, maar vooral voor het feit dat Penny nog steeds bij ons is en het zo goed gaat met haar. Toen Penny de kapel binnenkwam werd ze meteen heel erg vrolijk en opgewonden, en dartelde vrolijk bij het altaar. Zo van “Ik ben okay! Yay!!” Ik denk echt dat we daarmee de standaard voor gepast dankbaar kapel gedrag behoorlijk sterk hebben neergezet. Dat er maar vele wezentjes in haar voetsporen mogen treden!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , | Leave a comment