Penny, our Christmas Miracle…

Penny Thank you2015A week before Christmas our sweet little Penny was attacked by a large dog. Her injuries were so severe that she had to be brought over to the veterinary emergency clinic of the University of Utrecht, where she underwent extensive surgery on multiple internal injuries. After her operation Penny spent seven days, of which three in critical condition, recovering on the intensive care unit.

I am very happy to report that on Christmas day Penny was well enough to come home with us. She is still recovering but doing very well. Considering how badly injured she was it is a miracle that she survived. We are incredibly proud of our brave little Penny for being so determined and strong. She is a very lucky lady and we love her to bits.

A huge thank you to everybody who sympathized and helped, we wish everybody a very happy New Year and we hope to see you soon with more Dachshund adventures.

 

Een week voor Kerst is onze lieve kleine Penny aangevallen door een grote hond. Haar verwondingen waren zo ernstig dat ze moest worden overgebracht naar de veterinaire eerste hulp kliniek van de Universiteit van Utrecht, waar ze een ingrijpende operatie heeft ondergaan voor meerdere inwendige verwondingen. Na haar operatie heeft Penny zeven dagen, waarvan drie in kritieke toestand, doorgebracht op de intensive care afdeling.

Ik kan gelukkig melden dat Penny op eerste Kerstdag voldoende was hersteld om met ons mee naar huis te gaan. Ze is nog steeds herstellende maar het gaat heel goed met haar. Gezien de ernst van haar verwondingen is het een wonder dat ze het heeft overleefd. We zijn ongelooflijk trots op onze dappere kleine Penny voor haar vastberadenheid en kracht. Ze is een hele gelukkige dame en we zijn dol op haar.

Heel veel dank voor iedereen die heeft meegeleefd en geholpen, we wensen iedereen een heel gelukkig Nieuw Jaar en we hopen jullie snel weer te zien met meer Teckel avonturen.

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Behold, the Work of an Artist…

IMG_1034As some of might remember, our little Miss Jarah is incredibly artistic. Over the past years she has used her creativity to not only create the most incredible artwork, she could also edit road maps, alter shoes, assist with paintwork, and has increased the value of most of my wooden furniture by decorating it with her teeth. In twenty years it will be worth a fortune. So this season it was of course only a matter of time before she would focus on the Christmas decorations. After a short period of pondering she allowed her creative juices to flow and gnawed one of the decorative birds to bits. The effect is quite dramatic. It not only improved the whole look of the caste, it also improved the look of the bird. Now when you look at the castle it raises so many questions. Like why is there now a bird missing on that corner and will she also disintegrate the other three. Who knows? All we can do is simply sit back and admire the work of The Artist, formerly known as Jarah…

Zoals sommigen van jullie misschien nog wel weten is onze kleine Jarah ongelooflijk artistiek. Over de afgelopen jaren heeft ze haar creativiteit gebruikt om niet alleen de meest verbijsterende kunstwerken te maken, ze kon ook wandelkaarten aanpassen, schoenen bewerken, assisteren met schilderen, en heeft ze de waarde van bijna al mijn houten meubels vermeerderd door het te decoreren met haar tanden. Over twintig jaar is het een vermogen waard. Dus dit seizoen was het natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat ze zou focussen op de Kerstdecoraties. Na een korte periode van bezinning liet ze haar creatieve sappen stromen en knaagde één van de decoratievogeltjes aan flinters. Het effect is vrij dramatisch. Het verbeterde niet alleen de hele look van het kasteeltje, het verbeterde ook de look van de vogel. Als je nu naar het kasteeltje kijkt roept het zoveel vragen op. Zoals waarom ontbreekt er nu een vogel op die hoek en zou ze de andere drie ook versnipperen. Wie weet? Het enige wat we kunnen doen is afwachten en het werk bewonderen van The Artist, vroeger bekend als Jarah…

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

Yes! We’re embracing the Christmas Spirit!!

5.kerst2015Deck halls with boughs of holly, falalalala, la-la la la!

Yes, finally!! ‘Tis the season to be jolly and we’re embracing the Christmas spirit with gusto! I proudly present: The Dachshund Christmas Castle! It features crunchy red lights, tasty fake birds, and a variety of shiny garlands and decorations that can easily be shredded to bite-sized bits. We are quite hopeful confident that no Dachshund will get electrocuted this season.

So fingers crossed, ye lads and lasses, falalalala, la-la la la!

 

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

Surprise! We’re getting 48 Dachsies…

DSCN2220A couple of weeks ago we were on vacation in the Belgian Ardennes and for the very first time Penny was feeling a bit homesick. Nothing too serious, on walks she was all happy and chipper, but she became picky with her food and would only eat the Markus Mühle dog food I normally only use as a tiny snack (German brand, I can only order it online). Because I always feed my dogs raw foods like meat and veggies, it never even crossed my mind that I would suddenly need a couple of kilos of dog food. In fact, I had only brought a tiny plastic container of the stuff, just enough to last us throughout the vacation. I was incredibly proud of myself for packing so economically and felt so minimalistic I could cry. Especially when it turned out I was a couple of kilos short. Of course Markus Mühle is also a brand that is not as well-known as the more commercial brands, so that made things extra difficult. It wasn’t sold locally and ordering online from a foreign country was too complicated. So what to do, what to do.. First we decided to see if there were any retailers nearby that sold Markus Mühle. If that proved to be unsuccessful we could always go back home to get a few kilos. Altogether that would mean a drive of about seven hours, but hey, anything for our little gloomy angel. Besides, I wouldn’t have to take drive myself anyway. When we went online we couldn’t believe our luck. The food was sold at a pet store in Luxemburg which was only like a ten minutes’ drive from where we were staying! We couldn’t believe it! We had even been to that pet store over a zillion times in the past, in fact, I had bought Jarah’s very first ridiculously expensive doggy coat there! Immediately I was incredibly impressed with the mysterious way the universe works. This clearly was all meant to be and I was completely confident that all our problems would be solved. The guy at the pet store even immediately understood what I was looking for. “Yes, Markus Mühle, in a green bag.” he said radiantly, “It’s been taken out of our assortment last month and has been replaced by a different brand. It’s also completely natural and stuff….” and he gracefully grabbed a gold colored bag of dog food from the shelf where apparently the Markus Mühle once stood. Seriously?! I think I looked at him as if I could dry him to a powder and press some kibble out of his remains myself. Sure, by all means let’s introduce some random new dog food just because it’s the one that’s replacing the Markus Mühle in a pet store in Luxemburg. What a great idea! I’m sure miss Picky Nose won’t notice the difference.  Or better yet; if she likes it we would from now on have a brand that’s only available in Luxembourg instead of only in Germany. I’m sure that’s going to work out great in the future. Sigh..Anyway, new plan; we’ll look for retail addresses in Germany. I figured, we’re not too far from Germany, it’s a German brand, surely there are lots of retailers over there that sell the stuff. Fortunately I remembered the zip code of the German Eifel region, because that was where the holiday home was where I once ruined the radiators with a sponge scourer when I tried to remove the stains of two burned-in doggy coats. From where we were staying in Belgium it would probably be a little over an hours’ drive. Still better than going all the way back home. To be on the safe side I decided to call first, because I was really beginning to think I would probably have better luck with trying to find a Dodo than I would with trying to find that bloody dog food. The delightful German lady I spoke to on the phone informed me that yes indeed they sold Markus Mühle (yay!) and yes they indeed had it in stock (yay!).Only the fifteen kilo bags of course, but hey, at least the critter wouldn’t get hungry. So off the hubby went to Germany. The one hour drive turned into three because of traffic jams and detours, the German pet store turned out to be an unfindable dog pension in the middle of nowhere, but the most important thing was that he returned with fifteen kilos of dog food. Hallelujah! Penny of course remained determined in her hunger strike throughout the whole vacation so things even weren’t all for nothing. However, I do now have over 20 kilos of Markus Mühle stashed in my closet the Dachsies have to gnaw their way through. Preferably before the expiration date of December 2015. I’ve calculated that it would only work if we were to add another 48 Dachshunds, but I’m not sure how to get the husband on board with that plan. “Say, wouldn’t it be fun to take another puppy” suddenly feels so hypocritically. Perhaps it’s just one of those things that works better as a surprise.  After all, it’s nearly Christmas…

 

DSCN2218Een paar weken geleden waren we op vakantie in de Belgische Ardennen en voor het eerst had Penny een beetje last van heimwee. Niks ernstigs, tijdens wandelingen was ze gewoon blij en vrolijk, maar ze werd kieskeurig met eten en wilde niks anders dan het Markus Mühle hondenvoer dat ik normaalgesproken alleen als een klein snackje gebruik (Duits merk, ik kan het alleen online bestellen). Omdat ik mijn honden altijd vers voer zoals vlees en groentes, had ik er echt nooit op gerekend dat ik opeens een paar kilo hondenvoer nodig zou hebben. Ik had er zelfs maar een piepklein bakje van meegenomen, precies genoeg voor de hele vakantie. Ik was ongelooflijk trots op mezelf omdat ik zo economisch had ingepakt en voelde me zo minimalistisch dat ik wel kon janken. Vooral toen bleek dat ik een paar kilo tekort kwam. Natuurlijk is Markus Mühle ook nog eens een merk dat niet zo bekend is als de meer commerciële merken, dus dat maakte het allemaal nog eens extra lastig. Het werd in de buurt niet verkocht en online bestellen vanuit het buitenland was te ingewikkeld. Dus what to do, what to do.. Allereerst besloten we te zoeken naar Markus Mühle verkoopadressen in de buurt. Als dat niet zou lukken zouden we altijd nog naar huis kunnen rijden om een paar kilo te gaan halen. Alles bij elkaar zou dat een ritje van een uurtje of zeven betekenen, maar ja niets is teveel voor onze kleine sombere engel. Bovendien hoefde ik toch zelf niet te rijden. Toen we online keken konden we ons geluk niet op. Het voer werd verkocht in een dierenwinkel in Luxemburg en dat was slechts een minuutje of tien rijden bij ons vandaan! We konden het niet geloven! We waren in het verleden al tientallen keren in die dierenwinkel geweest, ik had er zelfs Jarah’s allereerste belachelijk dure hondenjasje gekocht! Ik was meteen diep onder de indruk van de mysterieuze werking van het universum. Het moest gewoon allemaal zo zijn en ik was er van overtuigd dat het helemaal goed zou komen. De jongen van de dierenwinkel begreep zelfs meteen wat ik zocht. “Ja, Markus Mühle, in een groene zak.” zei hij stralend, “Het is vorige maand uit ons assortiment gehaald en is vervangen door een ander merk. Het is ook volledig natuurlijk en zo.. ” en hij pakte zwierig een goudkleurige zak hondenvoer uit de stelling waar blijkbaar ooit de Markus Mühle had gestaan. Werkelijk?! Ik denk dat ik hem heb aangekeken alsof ik hem hoogstpersoonlijk tot een poeder kon drogen om daar wat brok van te persen. Welja, laten we gewoon een willekeurige nieuwe hondenbrok introduceren omdat het toevallig de Markus Mühle vervangt in een dierenwinkel in Luxemburg. Wat een geweldig idee! Ik weet zeker dat madame Kieskeurig het verschil niet zal merken. Of nog beter; als het bevalt hebben we voortaan een merk dat alleen maar te krijgen is in Luxemburg in plaats van alleen maar in Duitsland. Dat gaat vast helemaal goed komen in de toekomst. Zucht.. Anyway, nieuw plan; we zoeken een verkoopadres in Duitsland. Ik dacht, we zitten niet te ver van Duitsland af, het is een Duits merk, er moeten daar winkels zijn die dat spul verkopen. Gelukkig wist ik de postcode nog van de Duitse Eifel, want dat was waar het vakantiehuis was waar ik ooit de radiatoren had verwoest met een schuursponsje toen ik de vlekken van twee ingebrande hondenjasjes probeerde te verwijderen. Vanuit ons adres in België was de Eifel waarschijnlijk iets meer dan een uurtje rijden, altijd nog beter dan helemaal naar huis. Voor de zekerheid besloot ik eerst maar even bellen,want I begon werkelijk te denken dat het me waarschijnlijk nog eerder zou lukken om een Dodo te vinden dan dat stomme hondenvoer.  De alleraardigste Duitse dame die ik sprak  aan de telefoon vertelde me dat ja, ze verkochten inderdaad Markus Mühle (yay!) en ja, ze hadden het inderdaad op voorraad (yay!). Alleen nog maar zakken van vijftien kilo natuurlijk, maar ja zo zou het schaap in ieder geval geen honger krijgen. En dus vertrok de echtgenoot naar Duitsland. Het uurtje rijden werden er drie vanwege files en omleidingen, de Duitse dierenwinkel  bleek een onvindbaar hondenpension in the middle of nowhere te zijn, maar het belangrijkste was dat hij terugkwam met vijftien kilo hondenvoer. Halleluja!Penny bleef uiteraard de hele vakantie vastberaden in hongerstaking dus het is niet eens allemaal voor niets geweest. Alleen heb ik nu wel ruim 20 kilo Markus Mühle in de kast staan waar de Teckels zich even doorheen moeten knagen. Bij voorkeur voor de houdbaarheidsdatum van december 2015. Ik heb berekend dat dat alleen gaat lukken als we er 48 Teckels bij zouden nemen, maar ik weet niet goed hoe ik de echtgenoot daarvan moet overtuigen. “Zeg, zou het niet leuk zijn om er nog een hondje bij te nemen” voelt opeens zo schijnheilig. Misschien is het gewoon iets dat beter werkt als verrassing. Het is tenslotte bijna Kerst…

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

The Case of the Dead Sparrow…

©Kraaloogje.jasI almost bought a new coat the other day. You know how it goes, you do a bit of shopping here and there and then suddenly you see the most adorable coat. It looked like it was specially made for me said the girl from the shop, and I was radiant. If I were to buy the coat I would even get a twenty percent discount! Or well, not quite.. the small print said I would get that discount on my next purchase of the same brand. Hmm too bad about that dead sparrow*, but hey, it was still an adorable coat. The comfortable outdoor type, warm, long, fake fur on the hood, great color.. Perfect for my Dachshund adventures! When I arrived at the cash register I asked the same girl for how long I would be able to make use of that twenty percent discount on my next purchase. The girl grabbed a card from under the counter and started to read all the discount conditions out loud. There were actually quite a lot. Did I ask for the conditions I asked myself? But I calmly waited until my question was answered. As it turned out, the twenty percent discount was only valid for a month. Hmm, dead sparrow* number two. Too bad, but we remain positive. We want the adorable coat. The girl spread the coat out on the counter: “Look,” she said, “you have to cut this flap out of the lining of the coat if you want to start wearing it, or else alarms will go off everywhere.” How very criminal friendly I thought. All you need are tiny scissors. But ok, it feels a bit weird, but I’ll cut up my new coat before I’ll start wearing it. But then the girl anxiously looked at the label that was next to the alarm flap thingy. “Would you also like to be able to wash the coat?” she asked, while looking earnestly difficult. Now what kind of question is that?! Of course I want to be able to wash my coat! How dirty do you think my coats get with those two loonies that rub themselves in with cadaver every day?! So I said yes. “Well,” she said, “you won’t be able to wash this coat because then it won’t be waterproof anymore.. Have you ever purchased a coat from our brand before?” she asked suspiciously, as if I was trying to take a puppy from the shelter for culinary purposes. “Well, no…” I replied annoyed. Since when is experience a requirement for buying a coat I wondered. “ Just wait!” said the girl resolutely, and trotted off. A couple of seconds later she returned and triumphantly waved a small bottle of expensive detergent in front of my face. “This is a Very Special Detergent. It is Alkali free so it will not affect the waterproof layer of the coat. With this you can safely wash your coat so it will remain waterproof.” she said happily. “Yes, well I’m not going to be doing that.” I said annoyed, while I actually wanted to say “How stupid do you think I am?!” “Well,” the girl jabbered on, “if you don’t want to wash with an alkali free detergent, the coat will no longer be waterproof. Of course what you could also do is not wash the coat at all, or you could never wear it when it’s raining. Then it won’t matter if it’s waterproof or not..”

‘Really??!!’, it screamed in my head. ‘Are you actually saying I shouldn’t wear the coat when it rains?! Do you know how much it rains over here??!! What else would I need a coat for?! I already have two Dachshunds that become hysterical when it rains, so now I also have a coat to take into account?! You should make coats for Dachshunds, philosophy wise you’d match perfectly; No washing, no rain, brilliant!

(It could perhaps be that the whole rain issue is starting to take its toll on me… )

Meanwhile the husband remained suspiciously quiet and was enjoying this delightful piece of theatre immensely.

‘Please keep talking, girl behind the counter. You’re saving uncle Scrooge over a hundred euro’s.’

And yes, how right he was. Really, there’s only so much nonsense my tiny yellow brain can handle, and the suggestion that I then shouldn’t wear the coat when it rains was the final stroke. Tiny trauma on the subject of rain or not, my irritation level had reached its limit. Somewhat curtly I said to the girl she could just keep that coat with all its rules and regulations as far as I was concerned and I walked away from the counter. “Uhm, yes but, yes but, ehm”, the girl stammered behind me… But no, I decisively walked out of the store. With grinning husband. The desired scenario was of course that I would have bought the coat along with the Very Special Detergent. I even think that we hadn’t even completely gone over the full coat-care protocol yet. I’m sure that there would have been an anti-static comb for the fake fur, or a cleansing lotion for the lining, a nourishing emulsion for the zippers…. All Alkali free of course. The Alkali is the new carbohydrate and should be banned from our lives.  A few days later I went to an outlet store. The kind with the loud music, a staff that’s all under the age of eighteen, and a matching indifferent attitude. Wonderful! Bought myself a delicious coat for only half price and nobody adviced me not to wear it. I was so relieved! Each time I wear it I feel such a happy revenge-like sensation, it’s totally awesome! I’ve never had that with a coat before… And that’s really all thanks to that girl in the shop. I really should go thank her someday…

 

*Dutch expression: “To make someone happy with a dead sparrow”, which means to get someone’s hopes up, or all excited about something that turns out to be worthless.

(The scent of a dead sparrow is also quite revolting on a Dachshund)

 

©Kraaloogje.jas1Ik had van de week bijna een nieuwe jas gekocht. Je weet hoe dat gaat, een beetje shoppen hier en daar en opeens zie je daar een beeldige jas. Het leek alsof hij speciaal voor mij gemaakt was zei het meisje van de winkel, en ik straalde. Als ik de jas zou kopen kreeg ik zelfs twintig procent korting! Nou ja, niet helemaal.. in de kleine lettertjes stond dat ik die korting zou krijgen op mijn volgende aankoop van hetzelfde merk. Hmm beetje jammer van die dooie mus, maar vooruit, het bleef een beeldige jas. Lekker type outdoor, warm, lang, capuchon met nepbont, te gekke kleur.. Ideaal voor mijn Teckel avonturen. Bij de kassa aangekomen vroeg ik aan hetzelfde meisje hoe lang ik gebruik kon maken van die twintig procent korting op mijn volgende aankoop. Het meisje pakte een kaartje vanonder de toonbank en begon alle kortingsvoorwaarden voor te lezen. Dat waren er best veel. Vroeg ik om de voorwaarden dacht ik bij mezelf? Maar ik wachtte rustig af tot ik antwoord kreeg op mijn vraag. De twintig procent korting bleek maar een maand geldig. Hmm, dooie mus nummer twee. Jammer, maar we blijven positief. We willen de beeldige jas. Het meisje vouwde de jas open op de toonbank: “Kijk,” zei ze, “deze flap moet u even uit de voering van de jas knippen als u hem wilt gaan dragen, want anders gaat overal het alarm af.” Hoe crimineelvriendelijk dacht ik. Het enige wat je nodig hebt is een schaartje. Maar ok, het voelt wat raar, maar ik knip m’n jas wel even stuk voordat ik hem ga dragen. Maar toen keek het meisje bezorgd naar het label dat naast het alarmdingetje zat. “Wilt u de jas ook kunnen wassen?” vroeg ze, terwijl ze ernstig moeilijk keek. Wat is dat nou voor vraag?! Natuurlijk wil ik mijn jas kunnen wassen! Hoe smerig denk je dat mijn jassen worden met die twee loonies die zichzelf dagelijks insmeren met kadaver?! Dus ik zei ja. “Nou, u kunt deze jas niet wassen want dan is ie niet meer waterdicht.” zei het meisje. “Heeft u wel eens eerder een jas van ons merk gekocht?” vroeg ze achterdochtig, alsof ik een puppy voor culinaire doeleinden uit het asiel kwam halen. “Nou nee..” antwoordde ik geïrriteerd. Sinds wanneer is ervaring een vereiste bij het kopen van een jas vroeg ik me af. “Wacht maar!” zei het meisje kordaat, en ze draafde weg. Even later kwam ze terug en wuifde triomfantelijk een flesje kostbaar wasmiddel voor mijn gezicht. “Dit is een Heel Speciaal Wasmiddel, het is alkalivrij en daardoor tast het de waterdichte laag van de jas niet aan. Hiermee kunt u uw jas veilig wassen en dan blijft hij waterdicht.” zei ze blij. “Ja, dat ga ik dus niet doen.” zei ik geïrriteerd, terwijl ik eigenlijk wilde zeggen “Hoe stom denk je dat ik ben?!” “Nou,” ratelde het meisje verder, “als u niet wilt wassen met een alkalivrij wasmiddel dan is de jas niet meer waterdicht. Wat u natuurlijk ook kunt doen is de jas helemaal niet wassen of hem nooit aandoen als het regent. Dan maakt het niet uit of ie waterdicht is of niet…”

‘Werkelijk??!!’, gilde het in mijn hoofd. ‘Beweer je nou werkelijk dat ik een jas maar niet moet dragen als het regent?! Weet je wel hoe vaak het hier regent??!! Waar heb ik anders een jas voor nodig?! Ik heb al twee Teckels die hysterisch worden als het regent, moet ik dan ook nog rekening gaan houden met een jas?! Jassen voor Teckels moeten jullie maken, qua filosofie zouden jullie perfect zijn voor elkaar; Niet wassen, geen regen, super!

(Het zou misschien kunnen dat de hele regen issue inmiddels zijn tol begint te eisen op me.)

Ondertussen bleef de echtgenoot verdacht stil en genoot intens van dit prachtige stukje theater.

‘Blijf vooral praten, meisje achter de toonbank. Je bespaart ome Scrooge weer ruim honderd euro.. ‘

En jawel, hij kreeg gelijk. Werkelijk, mijn kleine gele hersentjes kunnen maar een beperkte hoeveelheid onzinnigheid aan, en de suggestie dat ik de jas dan maar niet moet dragen als het regent was echt de druppel. Klein trauma op het gebied van regen of niet, mijn irritatieniveau had zijn limiet bereikt. Ietwat kortaf zei ik tegen het meisje dat ze die jas met al z’n regeltjes wat mij betreft lekker kon houden en ik liep weg van de toonbank. “Uh.. Ja maar, ja maar ehm… ” stamelde ze achter me. Maar nee, ik liep vastbesloten de winkel uit. Met grijnzende echtgenoot. Het gewenste scenario was natuurlijk dat ik zowel de jas als het Hele Speciale Wasmiddel zou kopen. Ik denk zelfs dat we het hele verzorgingsprotocol van de jas nog niet eens volledig hadden doorgenomen. Er was vast nog wel een antistatisch kammetje voor het nepbont, of een reinigingslotion voor de voering, een voedende emulsie voor de ritsen… Allemaal alkalivrij natuurlijk. De alkali is de nieuwe koolhydraat en moet verbannen worden uit ons leven. Een paar dagen later ben ik naar een outlet store gegaan. Het soort met de harde muziek, personeel van onder de achttien, en een bijpassende ongeïnteresseerde mentaliteit. Heerlijk! Ik heb er een zalige jas gekocht voor de helft van de prijs en niemand heeft me geadviseerd om hem niet te dragen. Ik was zo opgelucht! Elke keer dat ik ‘m draag heb ik zo’n blij, wraak-achtig gevoel, het is gewoon fantastisch! Ik heb dat nog nooit eerder bij een jas gehad… En dat eigenlijk allemaal dankzij dat meisje in de winkel. Ik moet haar echt een keer gaan bedanken…

This slideshow requires JavaScript.

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

It’s Textbook Dog Whispering…

DSCN1705This year it’s been a long, warm, summer, and right at the beginning of the season I decided it was time for a change. I’m fairly sure that any normal person is able to sit in the garden without having to pull out two extra garden chairs for his/her Dachshunds, so why not me. Normal. That’s what we’re going for. Ignore the sit-stare is my mantra, obduracy is my radiance, and in the end victory would be mine. It’s textbook dog whispering. Of course we can only introduce such a major change with the help of some new accessories, so off we went to the garden centre to look for some doggy beds that were suitable to use in the garden. The hubby quickly discovered there were some pretty ones on sale, which immediately triggered his inner Scrooge:

He:“Look how cheap they are!”

Me:“Great, we need two…”

He:“TWO?!! But these beds are HUGE”

Me:“Perhaps four would be better you think..?? Two for inside, two for outside…Or perhaps two extra as a backup, I mean they are really incredibly cheap..”

He:“FOUR??!!! You do know how tiny these dogs are yes…? They can easily squeeze together and fit onto one bed!”

And then a tirade followed about how we’re not going to fill up the whole house with doggy beds, and how could two small dogs possibly need so much crap, and how we now have even more junk in the house than when we had four cats and Laika, and so on. Really, men have no vision whatsoever. In the end of course we compromised. We bought only one doggy bed. Then the dogs fought about who could sleep on it, so the next day I had to buy a second doggy bed. Then a couple of weeks later I mentioned how lovely the pink ones would look in my living room, so we decided to buy two more. I’ve mentioned it before, manipulation is the secret of a good marriage. Besides, it turned out that the adorable IKEA children’s canopy we bought to use as a doggy parasol did not provide enough shade and had to be returned. Converted it saved us more than half a doggy bed and that made Mr. Scrooge very happy. Really, I would do great as a Greek accountant. Anyway, the dogs were extremely happy with their new doggy beds and the plan was that I would finally be able to relax and drink my morning tea in the garden without it looking like I had two imaginary friends visiting. The next morning I enthusiastically placed the new doggy beds in the garden. “Oooooh Look?!” I cooed happily “Such goooooorgeous doggy beds!!” and in the meantime I proudly installed my own solo chair and trotted inside to get my tea. When I stepped back into the garden my chair was taken. And it “sleeps”. The other one is looking at me in a panic because there aren’t enough chairs. Shit. “Well, I’m sure as hell am not going to sit on those damned doggy beds”, I mumbled annoyed while I placed two astonished Dachshunds onto the doggy beds. “See? Comfy doggy beds! Yippee! How gorgeous!!” Ignoring the sit stare… Ignoring the squeals… Go away.. Happy thoughts.. Happy thoughts.. Remaining completely Zen.. In these situations it’s of course incredibly important not to give in to the pressure or you’ll lose all credibility. Dachshunds learn that at a very young age, probably at birth. So it did not take long until I pulled out two extra garden chairs. Just to be able to relax for a bit. Luckily I was so extremely determined, or else I wouldn’t have been able to keep up this pattern for all these months. By now we’re nearing the end of the summer, and I can proudly report that I managed to bring the amount of chairs down from three to merely two. The Daily Mail reports that putting your legs up is an excellent way to keep your legs in good condition, so that’s what I’ll gladly comply with. I’m not quite sure how that health benefit is affected when the legs get squashed by two Dachshunds, but as soon as I can’t feel my feet anymore I’m taking them off the chair. The legs of course, not the Dachshunds. We wouldn’t want to traumatize the little angels by disturbing their REM sleep. On the ground next to my chairs lie two abandoned doggy beds. I must say, they are looking more and more appealing. Especially when the ladies decide they both want to sit where I sit and squeeze themselves between me and my chair. It’s really quite uncomfortable. Of course there’s really no point in forcing a breakthrough in this whole chair-doggy bed matter. After all, the summer is practically over. We’ll use the whole fall/winter season for a thorough evaluation and then resume with fresh enthusiasm in the summer of 2016. This will be.. as they say…..continued…

DSCN1706Het was dit jaar een lange, warme, zomer, en helemaal aan het begin van het seizoen besloot ik dat het tijd was voor een verandering. Ik weet vrijwel zeker dat ieder normaal persoon in staat is om in de tuin te zitten zonder twee extra tuinstoelen voor zijn/haar Teckels neer te zetten, dus waarom ik niet. Normaal. Daar gaan we voor. Negeer de zit-staar is mijn mantra, vastberadenheid is mijn uitstraling, en uiteindelijk zou ik de overwinnaar zijn. Het is tekstboek hondenfluisteren. Uiteraard kunnen we zo’n enorme verandering alleen doorvoeren met behulp van wat nieuwe accessoires, en dus gingen we naar het tuincentrum voor hondenkussens die geschikt waren voor in de tuin. De echtgenoot ontdekte al snel dat er wat leuke in de aanbieding waren en dat triggerde onmiddellijk zijn inner Scrooge:

Hij:”Kijk eens hoe goedkoop ze zijn!”

Ik:”Perfect, we moeten er twee..”

Hij:”TWEE?!!”

Ik:”Zou vier anders beter zijn denk je..?? Twee voor binnen, twee voor buiten… Of misschien twee extra als reserve, ze zijn tenslotte zo onwijs goedkoop..”

Hij:”VIER??!!! Weet je wel hoe klein die hondjes zijn..? Ze kunnen makkelijk samen op één kussen liggen!”

En daarna volgde een hele tirade over hoe we niet het hele huis gaan vullen met hondenkussens, en hoe kunnen twee van die kleine hondjes nou in vredesnaam zoveel troep nodig hebben, en hoe we nu zelfs meer zooi in huis hebben dan toen we nog vier katten hadden en Laika, enzovoort. Werkelijk, mannen hebben gewoon geen visie. Uiteindelijk hebben we natuurlijk een compromis gesloten. We hebben maar één hondenkussen gekocht. Toen kregen de honden ruzie over wie er op mocht slapen, dus moest ik de volgende dag nog een tweede hondenkussen kopen. Toen heb ik een paar weken later laten vallen hoe beeldig ze in de woonkamer zouden staan in het roze, dus besloten we om er nog twee te kopen. Ik heb het al eerder gezegd; manipulatie is het geheim van een goed huwelijk. Trouwens, het bleek dat de snoezige IKEA kinderhemel die we gekocht hadden om als hondenparasol te gebruiken niet voldoende schaduw bood en geretourneerd moest worden. Omgerekend bespaarde het ons meer dan de helft van een hondenkussen en dat maakte Mr. Scrooge erg gelukkig. Echt, ik zou zo een Griekse accountant kunnen zijn. Maar goed, de honden waren erg gelukkig met hun nieuwe hondenkussen en het plan was dat ik eindelijk ’s ochtends rustig mijn thee kon drinken in de tuin zonder dat het leek alsof ik twee denkbeeldige vriendjes op visite had. Enthousiast legde ik de volgende ochtend de nieuwe hondenkussens in de tuin. “Ooooooh kijk eens?!” kirde ik blij “Wat een zaaaaalige kussens!!” en ondertussen installeerde ik trots mijn eigen solo stoel waarna ik naar binnen draafde om mijn thee te halen. Toen ik terug kwam was mijn stoel bezet. En het “slaapt”. De ander zit me in paniek aan te kijken want er staan te weinig stoelen. Shit. “Als jullie maar niet denken dat ik op die verdomde hondenkussens ga zitten” mompelde ik geïrriteerd terwijl ik twee verbijsterde Teckels op de hondenkussens zette. “Zie je? Comfy hondenkussens! Joepie! Wat zalig!!” Negeer de zit staar… Negeer het gepiep… Ga weg… Blije gedachten… Blije gedachten… Ik blijf volledig Zen.. In deze situaties is het natuurlijk ontzettend belangrijk dat je niet toegeeft aan de druk want anders verlies je al je geloofwaardigheid. Teckels leren dat al als ze heel jong zijn, waarschijnlijk bij geboorte. Al vrij snel had ik dus twee extra tuinstoelen neergezet. Gewoon om even te kunnen ontspannen. Gelukkig was ik zo enorm vastberaden want anders had ik dit patroon nooit al die maanden vol kunnen houden. Inmiddels naderen we nu het eind van de zomer en met trots kan ik mededelen dat het me is gelukt om de drie stoelen terug te brengen naar slechts twee. Volgens de Daily Mail is het heel goed voor je benen als je ze hoog legt, dus daar geef ik graag gehoor aan. Hoe dat effect wordt beïnvloed als de benen worden afgekneld door twee Teckels weet ik eigenlijk niet, maar zodra ik mijn voeten niet meer voel haal ik ze van de stoel. De benen natuurlijk, niet de Teckels. We willen de engeltjes natuurlijk niet traumatiseren door ze te storen in hun REM slaap. Op de grond liggen twee verlaten hondenkussens. Ik moet zeggen, ze beginnen er steeds aanlokkelijker uit te zien. Vooral als de dames besluiten dat ze allebei in de stoel willen waar ik zit en zichzelf tussen mij en m’n stoel persen. Echt dat is best oncomfortabel. Natuurlijk heeft het weinig zin om dit jaar nog een doorbraak te forceren in het hele stoel-hondenkussen gebeuren, de zomer is tenslotte zo goed als voorbij. We gaan het hele herfst/winter seizoen gebruiken om de hele boel eens goed te evalueren en dan beginnen we weer met frisse moed aan de zomer van 2016. Dit zal.. zoals ze zeggen.. worden vervolgd..

DSCN1714

 

 

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Fresh as a Daisy…

Daisy juni 2015 (2) - kopie

Daisy juni 2015 - kopie

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment