We’re going Royal !!!

Royal Quinny 5We’ve had a couple of Royal birthdays over the past weeks, so to celebrate these joyous occasions I thought I’d post some pictures of my very own Royal: Princess Jarah. As you can see she’s sitting in her carriage looking extremely regal. The pictures were taken when I was trying to sell the pram she’s sitting in as a dog buggy. You see, I’ve always had a fascination with dog buggy’s. I have so often seen people using them when their dog gets old, or has an injury, and in a way I’ve always sort of wished I could have one myself. Not that I wished for my dogs to be injured or anything, but just the mere thought of being able to walk around without having to constantly keep an eye on my two loonies simply feels like heaven. So whenever I saw a dog buggy in a pet store I would enthusiastically take it for a test drive, while at the same time trying to massage the idea of purchasing a dog buggy into the brain of the husband:

-When the dogs get old we need a buggy anyway

-It’s always handy to have one laying around just in case, perhaps even two

-Look they are on sale

-The green one makes you look thin


And really, I was quite successful. Last year we even came very close to buying a mini Doggy Ride when Jarah had a minor paw injury. (Yes, having learnt absolutely nothing from our previous experiences with the Doggy Ride, you could say we are incredibly dense optimistic.) But then a friend was sweet enough to lend us her mini Doggy Ride so we could first do a test-drive. After we picked up the little cart I drove it around in my garden with a hysterically happy Jarah in it, but then the reality hit me; I now would actually have to walk around in public with one of these things. Shit. No matter how hard I tried to convince myself that I wouldn’t look silly at all, there was just that inner voice that screamed back at me “Are you crazy?! You look ridiculous!”. So alas, that plan had to be parked. But then the accident with Penny happened, and when she came home from the clinic she really wasn’t able to walk very far. In other words; if ever there would be a perfect time to buy a dog buggy, this would be it. Excellent. Even the husband was completely on board with the plan, probably because he wouldn’t be the one carting the thing around anyway. So off we went to the pet shop, but once we were there we still hesitated a bit. We were a bit disappointed about the quality of the dog buggy’s compared to the price. Even the ones we later saw online, and the disgusting looking second hand ones were ridiculously pricey. Hmm.. time for a new plan. And then it hit me! A pram! Of course! Why didn’t I think of this before! A pram would of course be perfect! It would have excellent steering and suspension, good quality, light as a feather. Penny would sit nice and high so I could keep an eye on her, even the second hand ones would be clean because of the whole precious baby thing and all, and the best thing of all; there are literally thousands of them for sale second hand. I was convinced I had found a gap in the market. I could potentially make millions in selling second hand prams as dog buggies! But first things first, I needed one for Penny. I had seen a pretty one online for only 25 euro’s but when I called the seller it had just been sold. Shit! Now I wanted a pram even more. Looking back it could perhaps be that my competitive side got the better of me, but within 24 hours I had a true gem of a pram for only 20 euro’s. A Quinny! Or Queeny, as it said in the misspelled advert! It had air tires, aluminum rims, a light weight aluminum frame, special suspensions, foot brakes, hand brakes, you name it! In my advert I would later call it the Mercedes amongst the dog buggies. Anyway, I gave it a good clean, digitally shared this adventure with a couple of people from Team Penny and moved many sweet soul to tears with my act of pure animal love. Bless them.. if only they knew about my inner voice that warned me to wait until it was REALLY dark before taking the carriage to the street for a test-drive. So that evening I had lined my pram with plenty of blankets (“You look like a homeless person” giggled my little voice) and decided to take Jarah first. Should I happen to run into anyone from my neighborhood she would dazzle them with her happy radiance and then hopefully nobody would notice me. I even considered wearing a hoody and sunglasses, but my inner voice assured me that people would recognize me from miles away no matter what. And so my journey commenced; me pushing The Royal Carriage while trying my hardest not to run or make a U-turn, a hysterically happy Jarah in it, wrapped up in blankets like E.T., and off we went. God it was so embarrassing… I really don’t know how people do it. I have found a whole new respect for anyone who’s brave enough to walk behind any kind of cart. Anyway, after my somewhat tense test-drive I was determined to use the bloody thing even if it killed me. We’re ignoring the inner voices and the instincts to make a run for it. This was for Penny so that she could come with us on longer walks, and god darned, that’s what we’re doing! So off we went. Me behind the pram, the husband tagged along with the dogs on a leash and we made it to the end of our street. Then my inner voice really had enough of this nonsense and went into survival mode. “Abort mission, go home, safe yourself!” And so I did. I’m sorry, I have probably disappointed many animal-loving/dog buggy fans, but really there are some boundaries one simply must not cross. And so the pram was up for sale again before Penny even had a chance to sit in it. Even for the photoshoot I used Jarah, but let’s be honest; she’s the photogenic one. To increase my chances of selling the pram I decided to sell it as a dog buggy. I mentioned it was big enough to fit two Dachshunds and included lots of pictures with Jarah as a model. Within a day I had hundreds of views on my advert. Of course I also got the classic internet behavior, you know, people asking me things that I had already clearly written in the advert, or asking me if I could ship the buggy to them even though my advert clearly said no-shipping possible. The most annoying are people that are buying and then you never hear from them again. So that nonsense went on for a week or two, and then I got so fed up with the whole thing that I took the advert down and changed it to a simple “Pram for sale”. In the end I sold it to a sweet family, I even made a small profit on it. Not the millions I expected, but still enough to buy us three bags of Penny’s favorite doggy biscuits. I’m sure that in the end she’s much happier with that than having to sit in a pram for an hour. I’m afraid that all these dog buggy adventures don’t give much hope for future purchases, or that my Dachshunds will ever have the luxury of being wheeled around by yours truly. So on behalf of my Dachshund Jarah, I would like to make a public request to both the Dutch and the British Royal Family, if she could please, pretty please come and ride in one of their carriages. Because, well, just look at her face. She’s a natural!

Royal Quinny1De afgelopen weken hebben we een paar Koninklijke verjaardagen gehad, dus ter gelegenheid van deze feestelijke gelegenheden leek het me wel leuk om wat foto’s te delen van mijn eigen Koninklijke Hoogheid: Prinses Jarah. Zoals je ziet zit ze in haar koets vreselijk koninklijk te wezen. De foto’s waren genomen toen ik de kinderwagen waar ze in zit probeerde te verkopen als hondenbuggy. Ik ben namelijk altijd al gefascineerd geweest door hondenbuggy’s. Ik heb zo vaak gezien dat mensen ze gebruiken als hun hond oud wordt, of gewond is, en op een of andere manier wilde ik er dan ook altijd wel eentje. Niet dat ik wilde dat mijn honden gewond raakten of zoiets, maar alleen al de gedachte dat ik gewoon rond zou kunnen lopen zonder dat ik constant mijn twee koekwauzen in de gaten moet houden voelt gewoon hemels. Dus steeds als ik een hondenbuggy zag staan in een dierenwinkel reed ik even een testrondje, terwijl ik tegelijkertijd het idee van de aanschaf van een hondenbuggy in de hersens van de echtgenoot probeerde te masseren:

-Als de honden oud worden hebben we er sowieso een nodig

-Het is altijd handig om er een in huis te hebben voor het geval dat, misschien zelfs twee

-Kijk ze zijn in de aanbieding

-Met de groene lijk je slanker


Echt, ik was best succesvol. Vorig jaar hebben we zelfs bijna een mini Doggy Ride gekocht toen Jarah een zeer pootje had. (Jazeker, omdat we totaal niets hebben geleerd van onze vorige ervaringen met de Doggy Ride, zou je kunnen zeggen dat we ongelooflijk hardleers optimistisch zijn.) Maar toen was een vriendin zo lief om ons haar mini Doggy Ride te lenen zodat we het eerst konden uittesten. Nadat we het karretje hadden opgepikt reed ik er wat rondjes mee in mijn achtertuin met een hysterisch gelukkige Jarah erin, maar toen kwam de realiteit keihard bij me binnen; ik zou nu echt in het openbaar met zo’n ding rond moeten lopen. Shit. Hoe hard ik ook m’n best deed om mezelf ervan te overtuigen dat ik er helemaal niet raar uit zou zien, was er toch dat stemmetje in m’n hoofd dat terug schreeuwde “Ben je gek geworden?! Je loopt voor paal!” Dus helaas, dat plan hebben we maar geparkeerd. Maar toen gebeurde het ongeluk met Penny, en toen zij thuiskwam van de kliniek was ze niet echt in staat om ver te lopen. Met andere woorden: Als er ooit een perfect moment zou zijn om een hondenbuggy aan te schaffen was dit het wel. Excellent. Zelfs de echtgenoot stond volledig achter het plan, waarschijnlijk omdat hij toch niet diegene zou zijn die dat ding moest rondkarren. Dus wij naar de dierenwinkel, maar toen we daar waren aarzelden we toch nog. We waren een beetje teleurgesteld over de kwaliteit van de hondenbuggy’s vergeleken met de prijs. Zelfs degene die we later nog online vonden, en de smerig uitziende tweedehands buggy’s waren belachelijk duur. Hmm, tijd voor een nieuw plan. En toen had ik het! Een kinderwagen! Natuurlijk! Waarom had ik daar niet eerder aan gedacht! Een kinderwagen zou natuurlijk perfect zijn! Licht te sturen, goed geveerd, goede kwaliteit. Penny zou lekker hoog zitten zodat ik haar goed in de gaten kon houden, zelfs de tweedehands zouden schoon zijn vanwege dat hele dierbare baby gedoe en zo, en het beste van alles; er zijn er letterlijk duizenden tweedehands te koop. Ik was er van overtuigd dat ik een gat in de markt had gevonden. Ik zou zomaar eens miljoenen kunnen verdienen aan het verkopen van tweedehands kinderwagens als hondenbuggy’s! Maar alles op zijn tijd, eerst had ik er eentje nodig voor Penny. Ik had een mooie gezien op het internet voor slechts 25 euro maar toen ik de verkoper belde was ie net verkocht. Shit. Nu wilde ik er zeker een hebben. Als ik terugkijk zou het wellicht kunnen dat mijn fanatieke kant even naar boven kwam, maar binnen 24 uur had ik een juweeltje van een kinderwagen voor slechts 20 euro. Een Quinny! Of Queeny, zoals het zei in de verkeerd gespelde advertentie! Het had luchtbanden, aluminium velgen, speciale vering, voetremmen, handremmen, you name it! In mijn advertentie zou ik hem later de Mercedes onder de hondenbuggy’s noemen. Anyway, ik maakte hem goed schoon, deelde het hele avontuur met een paar mensen uit Team Penny en ontroerde menig gevoelig zieltje tot tranen met mijn daad van pure dierenliefde. Ach de lieverds… als ze toch eens wisten van dat kleine stemmetje in mijn hoofd die me waarschuwde dat ik echt moest wachten tot het HEEL donker was voordat ik de koets mee de straat op nam voor een testrit. Dus die avond had ik mijn kinderwagen ruim bekleed met dekens (“Je ziet er uit als een zwerver” giechelde mijn stemmetje) en besloot om Jarah eerst mee te nemen. Als ik dan toch toevallig iemand uit de buurt tegen zou komen zou ze hen zo verblinden met haar gelukkige uitstraling dat ze mij hopelijk niet zouden zien. Ik overwoog zelfs nog een hoody en een zonnebril te dragen, maar mijn stemmetje verzekerde me dat iedereen me zelfs op kilometers afstand nog zou herkennen. En aldus begon mijn reis; ik die de Koninklijke Koets voortduwde terwijl ik mijn uiterste best deed niet te rennen of om te draaien, een hysterisch blije Jarah erin, ingepakt in dekens als E.T., en daar gingen we. God het was zo gênant… Ik snap echt niet hoe mensen dat doen hoor. Ik heb een totaal nieuw respect gekregen voor iedereen die achter wat voor karretje dan ook durft te lopen. Anyway, na mijn ietwat gespannen testrit was ik vastbesloten om dat klereding te gebruiken al zou het mijn dood worden. Negeer de stemmetjes in mijn hoofd en het instinct om weg te rennen. Dit was voor Penny zodat ze met ons mee kon op langere wandelingen, en grrtverdorie, dat is wat we gaan doen! En dus vertrokken we. Ik achter de kinderwagen, de echtgenoot erbij met de hondjes aan de riem en kwamen tot het einde van de straat. Daarna had mijn kleine stemmetje echt genoeg van die flauwekul en ging in survival mode. “Abort mission, go home, safe yourself!” En aldus gebeurde. Het spijt me, ik heb waarschijnlijk menig dierenvriend/hondenbuggy liefhebber teleurgesteld, maar echt, er zijn gewoon grenzen die men beter niet kan overschrijden. En dus was de kinderwagen alweer te koop nog voor Penny de kans had gehad om er in te zitten. Zelfs voor de foto’s heb ik Jarah gebruikt, maar laten we eerlijk zijn; zij is het meest fotogeniek. Om mijn verkoopkansen te vergroten besloot ik om de kinderwagen te koop te zetten als hondenbuggy. Ik zette erbij dat ie groot genoeg was voor twee Teckels en deed er zoveel mogelijk foto’s bij met Jarah als model. Binnen een dag had ik honderden kijkers getrokken. Natuurlijk kreeg ik ook het klassieke internet gedrag, je weet wel, mensen die je vragen stellen die duidelijk in de advertentie staan, of vragen of de buggy verstuurd kan worden terwijl in mijn advertentie duidelijk stond dat ie niet te versturen was. Het meest irritant zijn nog wel de mensen die kopen en dan ooit meer wat van zich laten horen. Dus na twee weken flauwekul was ik er alweer klaar mee en heb ik de advertentie verwijderd en veranderd in een simpele “Kinderwagen te koop”. Ik heb hem uiteindelijk verkocht aan een schattige familie. Ik heb er zelfs wat winst op gemaakt. Niet de miljoenen die ik verwachtte, maar toch genoeg voor drie zakken van Penny’s favoriete hondenkoekjes. Ik weet zeker dat ze daar uiteindelijk veel blijer mee is dan een uur in een kinderwagen te moeten zitten. Ik ben bang dat al die hondenbuggy avonturen niet veel hoop brengen voor toekomstige aankopen, of dat mijn Teckels ooit de luxe zullen ervaren van het worden rondgereden door ondergetekende. Ik zou daarom graag namens mijn Teckel Jarah een openbaar verzoek willen indienen bij zowel het Nederlandse als het Britse Koningshuis, of zij heel misschien alsjeblieft een keertje mag meerijden in een van hun koetsen. Want nou ja, kijk eens naar dat snoetje. Ze is een natuurtalent!

This slideshow requires JavaScript.


Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

Sandy Birthday Jarah!!

Happy 6th Birthday Jarah 2016

Image | Posted on by | Leave a comment

Hip-Hip! Hooray!!! It’s Penny’s Birthday!

The happiness that Penny got a second chance to live makes this birthday extra special. I’m happy to report that Penny is happy, chipper, and busy getting stronger. Happy 4th Birthday Penny 2016

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

Penny, our Christmas Miracle…

Penny Thank you2015A week before Christmas our sweet little Penny was attacked by a large dog. Her injuries were so severe that she had to be brought over to the veterinary emergency clinic of the University of Utrecht, where she underwent extensive surgery on multiple internal injuries. After her operation Penny spent seven days, of which three in critical condition, recovering on the intensive care unit.

I am very happy to report that on Christmas day Penny was well enough to come home with us. She is still recovering but doing very well. Considering how badly injured she was it is a miracle that she survived. We are incredibly proud of our brave little Penny for being so determined and strong. She is a very lucky lady and we love her to bits.

A huge thank you to everybody who sympathized and helped, we wish everybody a very happy New Year and we hope to see you soon with more Dachshund adventures.


Een week voor Kerst is onze lieve kleine Penny aangevallen door een grote hond. Haar verwondingen waren zo ernstig dat ze moest worden overgebracht naar de veterinaire eerste hulp kliniek van de Universiteit van Utrecht, waar ze een ingrijpende operatie heeft ondergaan voor meerdere inwendige verwondingen. Na haar operatie heeft Penny zeven dagen, waarvan drie in kritieke toestand, doorgebracht op de intensive care afdeling.

Ik kan gelukkig melden dat Penny op eerste Kerstdag voldoende was hersteld om met ons mee naar huis te gaan. Ze is nog steeds herstellende maar het gaat heel goed met haar. Gezien de ernst van haar verwondingen is het een wonder dat ze het heeft overleefd. We zijn ongelooflijk trots op onze dappere kleine Penny voor haar vastberadenheid en kracht. Ze is een hele gelukkige dame en we zijn dol op haar.

Heel veel dank voor iedereen die heeft meegeleefd en geholpen, we wensen iedereen een heel gelukkig Nieuw Jaar en we hopen jullie snel weer te zien met meer Teckel avonturen.


Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Behold, the Work of an Artist…

IMG_1034As some of might remember, our little Miss Jarah is incredibly artistic. Over the past years she has used her creativity to not only create the most incredible artwork, she could also edit road maps, alter shoes, assist with paintwork, and has increased the value of most of my wooden furniture by decorating it with her teeth. In twenty years it will be worth a fortune. So this season it was of course only a matter of time before she would focus on the Christmas decorations. After a short period of pondering she allowed her creative juices to flow and gnawed one of the decorative birds to bits. The effect is quite dramatic. It not only improved the whole look of the caste, it also improved the look of the bird. Now when you look at the castle it raises so many questions. Like why is there now a bird missing on that corner and will she also disintegrate the other three. Who knows? All we can do is simply sit back and admire the work of The Artist, formerly known as Jarah…

Zoals sommigen van jullie misschien nog wel weten is onze kleine Jarah ongelooflijk artistiek. Over de afgelopen jaren heeft ze haar creativiteit gebruikt om niet alleen de meest verbijsterende kunstwerken te maken, ze kon ook wandelkaarten aanpassen, schoenen bewerken, assisteren met schilderen, en heeft ze de waarde van bijna al mijn houten meubels vermeerderd door het te decoreren met haar tanden. Over twintig jaar is het een vermogen waard. Dus dit seizoen was het natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat ze zou focussen op de Kerstdecoraties. Na een korte periode van bezinning liet ze haar creatieve sappen stromen en knaagde één van de decoratievogeltjes aan flinters. Het effect is vrij dramatisch. Het verbeterde niet alleen de hele look van het kasteeltje, het verbeterde ook de look van de vogel. Als je nu naar het kasteeltje kijkt roept het zoveel vragen op. Zoals waarom ontbreekt er nu een vogel op die hoek en zou ze de andere drie ook versnipperen. Wie weet? Het enige wat we kunnen doen is afwachten en het werk bewonderen van The Artist, vroeger bekend als Jarah…

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

Yes! We’re embracing the Christmas Spirit!!

5.kerst2015Deck halls with boughs of holly, falalalala, la-la la la!

Yes, finally!! ‘Tis the season to be jolly and we’re embracing the Christmas spirit with gusto! I proudly present: The Dachshund Christmas Castle! It features crunchy red lights, tasty fake birds, and a variety of shiny garlands and decorations that can easily be shredded to bite-sized bits. We are quite hopeful confident that no Dachshund will get electrocuted this season.

So fingers crossed, ye lads and lasses, falalalala, la-la la la!


This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

Surprise! We’re getting 48 Dachsies…

DSCN2220A couple of weeks ago we were on vacation in the Belgian Ardennes and for the very first time Penny was feeling a bit homesick. Nothing too serious, on walks she was all happy and chipper, but she became picky with her food and would only eat the Markus Mühle dog food I normally only use as a tiny snack (German brand, I can only order it online). Because I always feed my dogs raw foods like meat and veggies, it never even crossed my mind that I would suddenly need a couple of kilos of dog food. In fact, I had only brought a tiny plastic container of the stuff, just enough to last us throughout the vacation. I was incredibly proud of myself for packing so economically and felt so minimalistic I could cry. Especially when it turned out I was a couple of kilos short. Of course Markus Mühle is also a brand that is not as well-known as the more commercial brands, so that made things extra difficult. It wasn’t sold locally and ordering online from a foreign country was too complicated. So what to do, what to do.. First we decided to see if there were any retailers nearby that sold Markus Mühle. If that proved to be unsuccessful we could always go back home to get a few kilos. Altogether that would mean a drive of about seven hours, but hey, anything for our little gloomy angel. Besides, I wouldn’t have to take drive myself anyway. When we went online we couldn’t believe our luck. The food was sold at a pet store in Luxemburg which was only like a ten minutes’ drive from where we were staying! We couldn’t believe it! We had even been to that pet store over a zillion times in the past, in fact, I had bought Jarah’s very first ridiculously expensive doggy coat there! Immediately I was incredibly impressed with the mysterious way the universe works. This clearly was all meant to be and I was completely confident that all our problems would be solved. The guy at the pet store even immediately understood what I was looking for. “Yes, Markus Mühle, in a green bag.” he said radiantly, “It’s been taken out of our assortment last month and has been replaced by a different brand. It’s also completely natural and stuff….” and he gracefully grabbed a gold colored bag of dog food from the shelf where apparently the Markus Mühle once stood. Seriously?! I think I looked at him as if I could dry him to a powder and press some kibble out of his remains myself. Sure, by all means let’s introduce some random new dog food just because it’s the one that’s replacing the Markus Mühle in a pet store in Luxemburg. What a great idea! I’m sure miss Picky Nose won’t notice the difference.  Or better yet; if she likes it we would from now on have a brand that’s only available in Luxembourg instead of only in Germany. I’m sure that’s going to work out great in the future. Sigh..Anyway, new plan; we’ll look for retail addresses in Germany. I figured, we’re not too far from Germany, it’s a German brand, surely there are lots of retailers over there that sell the stuff. Fortunately I remembered the zip code of the German Eifel region, because that was where the holiday home was where I once ruined the radiators with a sponge scourer when I tried to remove the stains of two burned-in doggy coats. From where we were staying in Belgium it would probably be a little over an hours’ drive. Still better than going all the way back home. To be on the safe side I decided to call first, because I was really beginning to think I would probably have better luck with trying to find a Dodo than I would with trying to find that bloody dog food. The delightful German lady I spoke to on the phone informed me that yes indeed they sold Markus Mühle (yay!) and yes they indeed had it in stock (yay!).Only the fifteen kilo bags of course, but hey, at least the critter wouldn’t get hungry. So off the hubby went to Germany. The one hour drive turned into three because of traffic jams and detours, the German pet store turned out to be an unfindable dog pension in the middle of nowhere, but the most important thing was that he returned with fifteen kilos of dog food. Hallelujah! Penny of course remained determined in her hunger strike throughout the whole vacation so things even weren’t all for nothing. However, I do now have over 20 kilos of Markus Mühle stashed in my closet the Dachsies have to gnaw their way through. Preferably before the expiration date of December 2015. I’ve calculated that it would only work if we were to add another 48 Dachshunds, but I’m not sure how to get the husband on board with that plan. “Say, wouldn’t it be fun to take another puppy” suddenly feels so hypocritically. Perhaps it’s just one of those things that works better as a surprise.  After all, it’s nearly Christmas…


DSCN2218Een paar weken geleden waren we op vakantie in de Belgische Ardennen en voor het eerst had Penny een beetje last van heimwee. Niks ernstigs, tijdens wandelingen was ze gewoon blij en vrolijk, maar ze werd kieskeurig met eten en wilde niks anders dan het Markus Mühle hondenvoer dat ik normaalgesproken alleen als een klein snackje gebruik (Duits merk, ik kan het alleen online bestellen). Omdat ik mijn honden altijd vers voer zoals vlees en groentes, had ik er echt nooit op gerekend dat ik opeens een paar kilo hondenvoer nodig zou hebben. Ik had er zelfs maar een piepklein bakje van meegenomen, precies genoeg voor de hele vakantie. Ik was ongelooflijk trots op mezelf omdat ik zo economisch had ingepakt en voelde me zo minimalistisch dat ik wel kon janken. Vooral toen bleek dat ik een paar kilo tekort kwam. Natuurlijk is Markus Mühle ook nog eens een merk dat niet zo bekend is als de meer commerciële merken, dus dat maakte het allemaal nog eens extra lastig. Het werd in de buurt niet verkocht en online bestellen vanuit het buitenland was te ingewikkeld. Dus what to do, what to do.. Allereerst besloten we te zoeken naar Markus Mühle verkoopadressen in de buurt. Als dat niet zou lukken zouden we altijd nog naar huis kunnen rijden om een paar kilo te gaan halen. Alles bij elkaar zou dat een ritje van een uurtje of zeven betekenen, maar ja niets is teveel voor onze kleine sombere engel. Bovendien hoefde ik toch zelf niet te rijden. Toen we online keken konden we ons geluk niet op. Het voer werd verkocht in een dierenwinkel in Luxemburg en dat was slechts een minuutje of tien rijden bij ons vandaan! We konden het niet geloven! We waren in het verleden al tientallen keren in die dierenwinkel geweest, ik had er zelfs Jarah’s allereerste belachelijk dure hondenjasje gekocht! Ik was meteen diep onder de indruk van de mysterieuze werking van het universum. Het moest gewoon allemaal zo zijn en ik was er van overtuigd dat het helemaal goed zou komen. De jongen van de dierenwinkel begreep zelfs meteen wat ik zocht. “Ja, Markus Mühle, in een groene zak.” zei hij stralend, “Het is vorige maand uit ons assortiment gehaald en is vervangen door een ander merk. Het is ook volledig natuurlijk en zo.. ” en hij pakte zwierig een goudkleurige zak hondenvoer uit de stelling waar blijkbaar ooit de Markus Mühle had gestaan. Werkelijk?! Ik denk dat ik hem heb aangekeken alsof ik hem hoogstpersoonlijk tot een poeder kon drogen om daar wat brok van te persen. Welja, laten we gewoon een willekeurige nieuwe hondenbrok introduceren omdat het toevallig de Markus Mühle vervangt in een dierenwinkel in Luxemburg. Wat een geweldig idee! Ik weet zeker dat madame Kieskeurig het verschil niet zal merken. Of nog beter; als het bevalt hebben we voortaan een merk dat alleen maar te krijgen is in Luxemburg in plaats van alleen maar in Duitsland. Dat gaat vast helemaal goed komen in de toekomst. Zucht.. Anyway, nieuw plan; we zoeken een verkoopadres in Duitsland. Ik dacht, we zitten niet te ver van Duitsland af, het is een Duits merk, er moeten daar winkels zijn die dat spul verkopen. Gelukkig wist ik de postcode nog van de Duitse Eifel, want dat was waar het vakantiehuis was waar ik ooit de radiatoren had verwoest met een schuursponsje toen ik de vlekken van twee ingebrande hondenjasjes probeerde te verwijderen. Vanuit ons adres in België was de Eifel waarschijnlijk iets meer dan een uurtje rijden, altijd nog beter dan helemaal naar huis. Voor de zekerheid besloot ik eerst maar even bellen,want I begon werkelijk te denken dat het me waarschijnlijk nog eerder zou lukken om een Dodo te vinden dan dat stomme hondenvoer.  De alleraardigste Duitse dame die ik sprak  aan de telefoon vertelde me dat ja, ze verkochten inderdaad Markus Mühle (yay!) en ja, ze hadden het inderdaad op voorraad (yay!). Alleen nog maar zakken van vijftien kilo natuurlijk, maar ja zo zou het schaap in ieder geval geen honger krijgen. En dus vertrok de echtgenoot naar Duitsland. Het uurtje rijden werden er drie vanwege files en omleidingen, de Duitse dierenwinkel  bleek een onvindbaar hondenpension in the middle of nowhere te zijn, maar het belangrijkste was dat hij terugkwam met vijftien kilo hondenvoer. Halleluja!Penny bleef uiteraard de hele vakantie vastberaden in hongerstaking dus het is niet eens allemaal voor niets geweest. Alleen heb ik nu wel ruim 20 kilo Markus Mühle in de kast staan waar de Teckels zich even doorheen moeten knagen. Bij voorkeur voor de houdbaarheidsdatum van december 2015. Ik heb berekend dat dat alleen gaat lukken als we er 48 Teckels bij zouden nemen, maar ik weet niet goed hoe ik de echtgenoot daarvan moet overtuigen. “Zeg, zou het niet leuk zijn om er nog een hondje bij te nemen” voelt opeens zo schijnheilig. Misschien is het gewoon iets dat beter werkt als verrassing. Het is tenslotte bijna Kerst…

This slideshow requires JavaScript.





Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment