The Jewels of Austria…

Yes it’s been that travellin’ time again! It was at the end of September, and this time we were off to Austria. After a ten (!) hour drive we arrived in a pretty village with lots of wood and Geraniums, where we all fairly quickly acclimatized when the dogs immediately marinated themselves with some local poop. Yes, when we go, we go all-in. Sniffing out culture, sampling local products, etc. So, lesson number one: The Milka cow is NOT your friend. Luckily I also did some thorough research before we left, which is always a smart thing to do when you’re visiting a foreign country and you want to blend in. So for those of you who’ve never been to Austria, I give you the highlights:

-They’ve got mountains.

-They have seven IKEA’s

-Their traditional clothing is made out of curtains.

-They have Edelweiss, Edelweiss.

-They have lonely goatherds.

-When times get rough they simply remember their favorite things.

-They know how to solve a problem like Maria.

Now let’s take a moment to let that fully sink in. Seven IKEA’s.. Seven! Our tiny little country has double that amount! Really, you couldn’t miss one if you tried! If you cross our borders, it might as well say ‘Welcome to Småland!’ (Let us know when you want to leave!)  So this would mean that in case of any household destructions accidents we would probably have to deviate to Germany to find the nearest IKEA . Which on itself is really not a problem, I mean, it’s our “go to” country when we’re in need of emergency dog food anyway, but it just goes to show how incredibly important it is to do your research before you’re booking a holiday. Lucky for us everything went well this time. All I did was drop a full bottle of facial cleanser in the bathroom, which may -or may not- have damaged one of the bathroom tiles a bit. But it’s like I always say: when in doubt, always blame someone else. So anyway, Austria; Land of the Jewels. Really, they call everything a Jewel. (which immediately made me think of the Jewel of the Nile, but apparently that is NOT what they mean, so there’s no need to mention it in a tourist office because they don’t think it’s funny) For me the whole jewel thing quickly lost it’s luster once I realized that it actually means that they charge you money for just about every jewel they have. We even had to pay for the dogs to take the ski lift. Five euros per dog! They are the size of a Guinea Pig! (Or, to speak in Austrian terms: a Murmeltier!) Now that is what I simply call a theft! Which is why Scrooge the Husband tried to secretly sneak them in by quickly dragging them along through the gate. Hoping he could keep them out of sight. (Really you should have seen it, the technique was incredibly inconspicuous.) But then he immediately got caught by the friendly-yet-alert ski lift guard, who kindly requested him to pay for the dogs. I casually tried to make it look like I intended to pay for the dogs all along, and made some smalltalk with the cashier lady about the weather. And how the five euro’s per Murmeltier Dachshund was such great value, because it included the trip down as well. But as I paid her the ten (TEN!!) euro’s you could just see the judgement on her face: ‘You Dutch folk are all the same, you cheap basterds…’ And I was so hoping she would think we were German… But hey, all in all we had a wonderful vacation. The weather wasn’t as pretty as we’d hoped, but at least it was dry for most of the time. We walked for hours through the most beautiful landscapes with views to die for. And well, I must admit, even though we unwillingly paid the ten euro’s to hoist the dogs up the mountain, we wouldn’t have wanted to miss the experience for anything in the world. Because once we were above two thousand meters there was snow. Yes snow! Like real frosty and all. In September! I was in a t-shirt! The dogs were like WHAT?! So I cheered: “It’s SNOW!!” And you could just tell how incredibly impressed they were that I knew what it was. It was just so much fun to experience all this with them. Seeing their reaction when they suddenly got the chance to look at the world from a bird’s eye view was just priceless. Jarah’s eyes almost popped out when she hovered high above a cow. So for them it was just one big adventure. I hope you’ll enjoy the pics, and for now: So long, farewell, auf wiedersehen, goodbye!

Jawel, het was weer tijd om op reis te gaan! Het was zo tegen het eind van september, en deze keer vertrokken we richting Oostenrijk. Na tien (!) uur rijden kwamen we aan in een leuk dorpje vol met hout en Geraniums, waar we allemaal vrij snel acclimatiseerden toen de honden zichzelf onmiddellijk marineerden in de plaatselijke poep. Jawel, als we gaan dan gaan we goed. Een beetje cultuur snuiven, wat lokale producten uitproberen, etc. Dus les nummer één: De Milka koe is NIET je vriend. Gelukkig had ik ook wat grondig research gepleegd voordat we vertrokken, want dat is altijd verstandig als je een ander land bezoekt en je een beetje wilt mengen met de locals. Dus voor degenen die nog nooit in Oostenrijk zijn geweest, hier zijn de highlights:

-Ze hebben er bergen.

-Ze hebben zeven IKEA’s.

-Hun traditionele kleding is gemaakt van gordijnen.

-Ze hebben Edelweiss, Edelweiss.

-Ze hebben eenzame geitenhoeders.

-In moeilijke tijden denken ze gewoon aan iets leuks.

-Ze weten hoe ze een probleem als Maria moeten oplossen.

Laten we nu even een momentje nemen om dat volledig tot ons door te laten dringen. Zeven IKEA’s… Zeven! Ons piepkleine landje heeft er twee keer zoveel! Echt, al zou je het willen dan kun je er nog niet omheen. Zodra je hier de grens over komt kan er net zo goed staan ‘Welkom in Småland!’ (Laat het ons weten als je weer weg wilt!) Dit zou dus betekenen dat we in het geval van huishoudelijke vernielingen ongelukjes waarschijnlijk naar Duitsland zouden moeten uitwijken voor de dichtstbijzijnde IKEA. Wat op zich geen probleem is, ik bedoel doordat toch al hèt land waar we naartoe gaan als we een noodgevalletje hondenvoer hebben, maar  zo zie je maar weer waarom het zo belangrijk is om een grondig vooronderzoek te doen voordat je een vakantie boekt. Gelukkig voor ons is deze keer alles goed gegaan. Ik heb alleen maar een volle fles gezichtsreiniger laten vallen in de badkamer. Daardoor zou het kunnen dat er wat schade is ontstaan op de tegels, maar ik zeg altijd maar zo: bij twijfel geef je altijd iemand anders de schuld. Maar goed, Oostenrijk; Land van de Juwelen. Echt, ze noemen alles een Juweel. (waardoor ik onmiddellijk moest denken aan de Jewel of the Nile, maar zo bedoelen ze het blijkbaar NIET, dus je hoeft er niet over te beginnen bij de tourist info want dat vinden ze niet grappig) Voor mij verloor het hele juwelen gedoe al snel z’n glans zodra ik er achter kwam dat het eigenlijk betekent dat ze geld rekenen voor elk juweel dat ze hebben. We moesten zelfs voor de honden betalen in de ski lift. Vijf euro per hond! Ze zijn zo groot als een Cavia! (Of, op z’n Oostenrijks: een Murmeltier!) Ik noem het gewoonweg diefstal! En dus probeerde Scrooge de Echtgenoot ze stiekem mee naar binnen te nemen door ze snel door het hekje mee te sleuren. Hopend dat ze het niet zouden zien. (Echt je had het moeten zien, de techniek was ongelooflijk onopvallend.) Maar toen werd hij onmiddellijk staande gehouden door de vriendelijke-doch-oplettende ski lift bewaker, die hem vriendelijk verzocht om te betalen voor de honden. Ik probeerde heel nonchalant net te doen alsof ik sowieso al van plan was om voor de honden te betalen, en maakte met de kassiere een gezellig praatje over het weer. En dat je voor vijf euro per Murmeltier Teckel echt waar voor je geld kreeg, omdat het inclusief het ritje terug naar beneden was. Maar terwijl ik de tien (TIEN!) euro betaalde zag je gewoon de veroordeling op haar gezicht: ‘Jullie Hollanders zijn ook allemaal hetzelfde, stelletje gierige klootzakken…’ En ik had nog zo gehoopt dat ze zou denken dat we Duitsers waren… Maar hey, alles bij elkaar hebben we een heerlijke vakantie gehad. Het weer was niet zo mooi als we hadden gehoopt, maar het was in ieder geval de meeste tijd droog. We hebben uren gewandeld door schitterende landschappen met de meest prachtige uitzichten. En ik moet toegeven, ondanks dat we onwillig de tien euro hebben betaald om de honden naar boven te slepen in de ski lift had ik het voor geen goud willen missen. Want zodra we boven de tweeduizend meter kwamen lag er sneeuw. Jawel, sneeuw! Als in echt knisperend en koud en zo. In september! Ik was in een t-shirt! De honden hadden zoiets van WAT?! Dus ik jubelde: “Het is SNEEUW!” En je zag gewoon dat ze vreselijk onder de indruk waren dat ik wist wat het was. Het was gewoon zo leuk om dit allemaal samen met hun te ervaren. Om hun reactie te zien toen ze opeens de wereld hoog vanuit de lucht konden bekijken was gewoon kostelijk. Jarah’s ogen vielen er zowat uit toen ze hoog boven een koe zweefde. Dus voor hen was het allemaal één groot avontuur. Veel plezier met de foto’s, en voor nu: So long, farewell, auf wiedersehen, goodbye!

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

Short Intermezzo…

Image | Posted on by | Tagged | Leave a comment

J’adore!!!

J’adoooore…. Yes, who doesn’t immediately think of a golden miss Theron, frolicking around sensually in a pool of perfume? Well, it’s also one of my favorite mantra’s whenever my little darlings have marinated themselves with something yuck. It comes right after omg ohm. Over the years the Dachsies and I have had many discussions about whether or not it is desirable to smell like a cadaver, but since for them it’s like the best thing ever we’ve agreed to disagree. In other words: I say it’s not allowed and then they go and do it anyway. The only progress we’ve made is that they now do it well out of sight, or at a distance where I can’t reach them. Which is actually better than one could hope for, I mean we’re still debating on whether or not my request “come here” requires any further explanation. After seven years I still keep getting the look ‘why?’ as a response. Or a pondering “could you be more specific?” Anyway, most of the time whenever the ladies have done the backstroke in the distance there’s just a suspicious horrendous smell, but sometimes you have the pleasure of actually seeing, what I like to call; The Source. Like the other day -lucky me- : a fairly fresh cadaver. I’m fairly sure it was once a mole, it was inhabited by a small army of little maggots. Yes indeed ew!, and if you see the picture you’ll understand why I’m trying very hard not to think about all the times I discovered a suspicious smell during a big cuddle or a Dachshund-kiss. It gives a whole new definition to the term “Blind Date”. Anyway, whether I know what they have been rolling around in or not, what always gives them away is that giant victorious smile they have when they come running back to me. Giving me that ecstatic look “I’m INCREDIBLY smelly mom! It’s SO AWESOME!”. So I cheerfully squeal “Oh j’adoooore!”, and in my mind I’m preparing myself for extra laundry, a double Dachshund wash, and am I calling my next Dachshund Charlize. Really, if anyone out there is considering getting a Dachshund, you first must be absolutely sure you have nothing better to do. On to the practical side of things, I now do have a wealth of experience in removing bits of carcass, body fluids and funky smells. It will look so great on my resume! You know, under hobbies skills I can put “Can make remains disappear without a trace” or “Talent for cleaning up after unfortunate events.” So, a tip for those of you who, like me, have to deal with “accidents”: a rinse of warm water with a splash of apple vinegar wil not only remove any bits and smells from the coat, the acidity will also kill off any bacteria. Just be careful around the eyes. Good luck everybody, and happy washing!

J’adoooore… Ja, wie denkt er niet meteen aan een gouden miss Theron die sensueel rondspettert in een bassin vol parfum? Nou het is tevens een van mijn favoriete mantra’s voor als mijn Teckels zich weer eens met iets smerigs hebben gemarineerd. Het komt vlak na omg ohm. De Teckels en ik hebben door de jaren heen behoorlijk wat discussies gehad over of het al dan niet wenselijk is om te stinken als een kadaver, maar voor hun is het gewoon het beste wat er is en dus zijn we het er over eens dat we van mening verschillen. Met andere woorden: ik zeg dat het niet mag en zij doen het dan gewoon toch. De enige progressie die we hebben gemaakt is dat ze het nu uit het zicht doen, of op een afstand waar ik ze niet kan bereiken. Wat op zich niet slecht is, ik bedoel we hebben ook nog steeds de discussie of mijn verzoek “kom hier” nog nadere uitleg nodig heeft. Als reactie krijg ik na zeven jaar nog steeds de blik “hoezo?”. Of een peinzend “wat bedoel je daar precies mee?”. Maar goed, meestal is er alleen een verdachte afgrijselijke geur als de Teckels ergens de rugslag in hebben gedaan, maar soms heb je het geluk om er achter te komen wat het precies geweest is. Ik noem het The Source. Zoals van de week -lucky me- een redelijk vers kadaver. Ik weet bijna zeker dat het ooit een mol is geweest, het werd bewoond door een legertje piepkleine maden. Ja inderdaad iew!, en als je de foto ziet begrijp je waarom ik m’n uiterste best doe om niet te denken aan al die keren dat ik een verdacht luchtje ontdekte tijdens een dikke knuffel of een Teckel-kus. Het geeft een geheel nieuwe definitie aan de term “Blind Date”. Maar goed, of je nu wel of niet weet waar ze in hebben liggen rollen, ze verraden zichzelf altijd met die enorme overwinningsgrijns als ze aan komen rennen. Met zo’n extatische blik van “Ik stink echt ONWIJS mam! Het is ZO GAAF!” En dus jubel ik opgetogen “Oh j’adoooore!” en in m’n hoofd bereid ik me al voor op extra wasgoed, een dubbele Teckelwas, en noem ik mijn volgende Teckel Charlize. Echt als iemand soms overweegt om een Teckel te nemen moet je wel eerst heel zeker weten dat je niks beters te doen hebt. Vanuit praktisch oogpunt heb ik nu echter wel een schat aan ervaring in het verwijderen van stukjes karkas, lichaamssappen en funky luchtjes. Het zal zo goed staan op mijn CV! Onder hobby’s vaardigheden kan ik zetten: “Kan overblijfselen zonder sporen laten verdwijnen” of “Talent voor opruimen na ongelukkige voorvallen.” Dus, een tip voor diegenen die, net als ik, wel eens te maken hebben met “ongelukjes”: een spoeling van warm water met een scheutje appelazijn verwijdert niet alleen alle stukjes en luchtjes uit de vacht, het zuur doodt ook nog eens alle bacteriën. Pas alleen op dat het niet in de ogen komt. Veel succes, en happy washing!

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | 3 Comments

“Don’t be like the rest of them, Darling…”

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

To a Great Mind, nothing is little…

So as the summer is fast approaching I’m sure everybody is dying to know what progress we’ve made with ‘the battle of the four garden chairs’. Also known as ‘the loosing battle’, or ‘the reason why my hair turned grey’. So what’s the status quo. Well, one could say that I have successfully managed to keep the dogs away from my garden chairs. Unfortunately it’s opened a whole new can of worms, a phenomenon that many Dachshund owners will recognize as ’reversed progress’.

Here’s what the little darlings have come up with for this season:

-Even though you have been using a cat flap for years, you suddenly decide that it can only be used to go out into the garden and not to go back inside again.

-You train the human to let you back inside the house by either a piercing sit stare or a well timed imperative bark. Make it snappy.

-You stick to this new cat flap protocol firmly.

-You wait until the human is comfortably seated in garden chair, go outside through the cat flap in the screen door, then decide you immediately need to go back inside again because you’ve seen a fly.

-Being the only one inside sucks, so you go outside again, but then you need to go back inside immediately because you’ve seen a fly.

-Repeat.

-You come up with the same reasons for Bumblebees.

-Or anything that flies.

-If the human closes off the cat flap permanently, you simply use the well timed imperative bark to get her to open the screen door for you so you can join her in the garden. Where it’s fun.

-But then again, flies are tricky little buggers and are extremely dangerous…

-If the human mutters something about Feng Shui and leaves all doors open, you can go as you please. So can the flies.

-Train the human to come and rescue you from flies inside the house, using the well timed imperative bark.

-Make human aware of the fact that the only place you can be completely safe from anything with wings is in a tight squeeze between her and her garden chair.

Really, if it weren’t for the sheer brilliance of it all, I’d be incredibly annoyed. This will be, as they say, continued…

 

 

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

Hip-Hip!! Yay! It’s a happy, happy Birthday!!

Image | Posted on by | Leave a comment

The Cleaning Loop…

About two years ago I needed a new bike and so I decided to get one of those transport bikes so I  would not always have to take the car to take the dogs for a walk somewhere. I accessorized it with two dog baskets, and with the two dogs on board we look like a traveling circus. Anyway, the other day we took the bike to go on our morning walk, and on our way home Penny had a lovely vomit in her basket. From where I was sitting I could see an interesting mixture of stomach juices, hare droppings, grass, mud, and mouse. Yes indeed ew, and let us not forget who gets to clean it. Penny gave me a desperate look. “Mom, there’s something yucky in my basket”. So I said in my strictest voice “Yes, and you’ll now have to sit very still or you’ll get vomit all over you.” And I could just see the understanding in her eyes, I swear. Really, all this dog whispering stuff is actually a piece of cake. Peddling along I felt an enormous sense of serenity wash over me. Could vomit really be the answer in order to get Penny to sit still in her basket? And just as my head was trying to wrap itself around this amazing new training concept, Penny started to jump around in her basket. “NO! sit still!!” I yelled. And startled she sat still. Right in the middle of her own vomit. Really, I don’t know why I bother sometimes. So again, I got a desperate look. “Mom, I’m sitting in my own vomit.” Seriously?! So I muttered to no one in particular “Why on earth did I feel the need to layer the basket with TWO pillows, and TWO towels?! Was I insane?! Now Penny needs to take a bath… There’s vomit everywhere… Everything has to be cleaned… God that’s going to be so much work..” And indeed it was. The vomit had touched everything inside the basket, and was even dripping from the side like a tiny yellow waterfall. So gross. All I can say, thank god for Dettol and my garden hose. A couple of hours later everything was rinsed, washed, sprayed, and washed again. Penny’s bum had had a good clean, my bike was nice and shiny, and if anyone ever asks again me how I fill my days I swear I will kill that person. Because, dear friends, while I was busy cleaning, my darling Penny decided it was time for a good old dig in my garden. Project Supervisor: Jarah. Everything -including two ecstatic Dachshunds- was covered in black soil. Moist black soil no less. The kind that sticks. Right. Staying calm, staying calm, smile, admire the crater, gratitude, happy thoughts. Breathe deep. This calls for an action plan. I had the garden hose on hand anyway, so I figured a quick rinse of the paws would do the trick. Well, it turned out it didn’t. Cold water does not clean, cold water does not dry, and cold water mixed with black soil makes a wet trail of black muddy feet on my clean living room floor. Well golly, ain’t life just one big learning curve?! Or in my case, a cleaning loop?! Because later that day both dogs tumbled into a smelly ditch. It gave them one of those nice earthy smells and a lovely layer of muck. Then they had a dug for mice, rolled in some cadaver, and at that point you can either get hysterical or stay completely apathetic Zen. Either way I needed to wash the dogs for a third time that day #completelypointless. Fortunately I always have my trusted Yogi tea to calm me down at the end of the day. Or well, actually it’s more the label that’s attached to the teabag. I think they are written by a Dachshund owner who eventually lost his mind. Because when you look at it like that the tekst suddenly makes total sense. Thank goodness, I then think to myself. I’m not the only one…

Een jaar of twee geleden had ik een nieuwe fiets nodig en dus besloot ik om zo’n transport fiets te nemen zodat ik niet steeds de auto hoefde te nemen als ik ergens met de honden ging lopen. Ik heb hem aangekleed met twee hondenmanden en met de twee honden aan boord zijn we net een rijdend circus. Maar goed, van de week ging ik ‘s ochtends met de honden op de fiets voor een wandeling, en op de terugweg ging Penny even fijn over haar nek in haar mandje. Van waar ik zat zag ik een interessante mix van maagsappen, hazenkeutels, gras, modder, en muis. Ja inderdaad ieuw, en laten we vooral niet vergeten wie het allemaal mag opruimen. Penny keek me wanhopig aan. “Mam, d’r zit iets goors in m’n mandje.” Dus ik zei zo streng mogelijk, “Ja, en je moet nu heel stil blijven zitten want anders zit je straks helemaal onder de kots.” En ik zag gewoon dat ze het begreep, ik zweer het. Echt, dat hondenfluisteren is eigenlijk gewoon doodsimpel. Tevreden voort peddelend voelde ik een enorme rust over me heen dalen. Zou braaksel echt het antwoord zijn om Penny stil te laten zitten in haar mandje? En net toen mijn hoofd zich om dit fantastisch nieuw trainingsconcept probeerde te vouwen, begon Penny in haar mandje rond te springen. “NEE! Zit stil!!” gilde ik. En geschrokken zat ze stil. Precies middenin haar eigen braaksel. Echt, ik begrijp soms niet waarom ik nog moeite doe. Ik kreeg wederom een wanhopige blik. “Mam, ik zit in mijn eigen kots..” Werkelijk?! Dus ik mompelde tegen niemand in het bijzonder “Waarom vond ik het ook nodig om die manden te bekleden met TWEE kussens en TWEE kleedjes?! Was ik gestoord?! Nu moet Penny in bad… Overal zit kots… Alles moet worden schoongemaakt… God, dat gaat echt een enorme klus worden…” En inderdaad, ik kreeg gelijk. Het braaksel had echt alles geraakt in het mandje en droop zelfs langs de buitenkant als een kleine gele waterval. Zo goor. Ik kan alleen maar zeggen, godzijdank voor Dettol en mijn tuinslang. Een paar uur later was alles afgespoeld, gewassen, gesprayd, en nog een keer gewassen. Penny d’r kont was goed gesopt, mijn fiets glom weer, en als iemand me ooit nog eens vraagt hoe ik mijn dagen vul zal ik die persoon echt vermoorden. Want, lieve vrienden, terwijl ik aan het schoonmaken was, besloot onze lieve Penny dat het tijd was om eens lekker in de tuin te graven. Project Supervisor: Jarah. Alles -inclusief twee extatische Teckels- zat onder de zwarte aarde. Vochtige zwarte aarde zelfs. Het soort dat kleeft. Ok. Kalm blijven, kalm blijven, glimlachen, bewonder de krater, dankbaarheid, happy thoughts. Diep ademhalen. Dit vraagt om een plan van aanpak. Ik had de tuinslang toch bij de hand, dus ik dacht ik spoel die pootjes wel even snel af en dan is het wel ok. Nou, niet dus. Koud water maakt niet schoon, koud water kun je niet afdrogen, en koud water gemengd met zwarte aarde maakt een nat spoor van zwarte modderpootjes op mijn schone tegelvloer. Jawel lieve kijkbuiskindertjes, het leven bestaat voornamelijk uit wijze lessen. Of in mijn geval, uit schoonmaken. Want later die dag tuimelden de honden nog even in een moddersloot. Het gaf ze zo’n lekkere aardse geur en een heerlijke laag drab. Daarna nog even muizen graven, even in een kadaver rollen, en op zo’n moment kun je ofwel hysterisch worden of je blijft volledig apathisch Zen. Hoe dan ook, ik moest de honden die dag voor de derde keer wassen. #totaalnutteloos  Gelukkig heb ik altijd weer m’n vertrouwde Yogi thee om me weer te kalmeren aan het eind van de dag. Of nou ja, eigenlijk is het meer het label dat aan het zakje zit. Ik denk dat ze zijn geschreven door iemand met Teckels die uiteindelijk krankzinnig is geworden. Want als je het zo bekijkt is de tekst opeens heel logisch. Godzijdank, denk ik dan. Ik ben niet de enige…

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment