All aboard!! It’s a Texel Island adventure!!

teckels-vuurtoren-texelThis year’s summer could unexpectedly be described as being excellent. Lots of sunshine, even tropical temperatures, hottest days ever, etc. I just love global warming. So with the weather being so nice we decided to take the ferry to Texel Island, which is the largest of our West Frisian Islands in the Wadden Sea. For the Dachsies this meant their very first boat trip, on a ferry filled with German tourists and seagulls. It was terribly exiting. I had never visited Texel before, so I also felt a bit like a tourist. Which is great because I’m not sure how well I’d do as a seagull, but it is also rather tricky because once I turn tourist I need souvenirs. And an IKEA. So we toured a bit around the island, and on our way to the lighthouse we passed a large shop. My souvenir radar gave an immediate alert.

“Look! They are selling garden ornaments! Awesome! We need to stop there on our way back!”

I could almost hear the husband think “She’s not really going to buy a concrete garden ornament” And that is just great, because it just goes to show that even after all these years I still manage to surprise him. Otherwise he would never have reminded me of that shop on our way back. I seriously had already forgotten all about it. So I stept out of the car, first thing I saw were -tadaaa!- Dachshund garden ornaments. Yes, let’s take a moment to let that fully sink in… Not just one, but five concrete Dachshunds. All identical. Which is killing, because which one do you choose? And if you just take one, won’t the rest be upset? Wouldn’t one become lonely, taken away from it’s brothers and sisters? Would it be better to just take all five? Which one looks more sparkling than the others? Do they wobble? Would it need a matching gnome? Or a turtle? Ah, decisions, decisions…

“So you’re actually going to buy one then are you?” said the husband a bit glum.

I think I must have looked at him like “Are you kidding?!” I mean really! Who wouldn’t want a weighty concrete Dachshund in their garden I ask you?! Or even five. And a turtle. And so it happened that we came to Texel with two Dachshunds, and left with three. Which was a bit disappointing, but we could always go back for more.

So we had a truly awesome day, we did a lot of walking. Penny pooped on the beach -which is always a bit embarrassing- and if I had listened to the husband’s advice and had simply buried it, I wouldn’t have had to carry a smelly bag of dog poop around in search for a bin. But, at least it wasn’t as embarrassing as when years ago we were at the beach with our very first dog Banjer, and he peed against a stroller and a few seconds later against a playing toddler. Believe me, you will then act as if that is not your dog and react with appropriate abomination. “How terrible! Who’s dog is that?!”

So anyway, Texel is a lovely island with pretty beaches, a forest, pretty little villages and a harbor. Really all that it’s missing is an IKEA. And it could do with more bins. But other than that it’s very much worth a visit!


jarah-texelDe zomer van dit jaar kan onverwachts worden omschreven als uitstekend. Veel zon, zelfs tropische temperaturen, heetste dagen ooit, etc. Ik ben echt dol op global warming. Dus omdat het weer zo prachtig was besloten we om de veerboot te nemen naar Texel, ons grootse eiland in de Waddenzee. Voor de Teckels betekende dit hun allereerste boottochtje, op een veerboot vol met Duitse toeristen en zeemeeuwen. Het was reuze spannend. Ik was nog nooit op Texel geweest, dus ik voelde me ook  best een beetje toerist. Op zich wel fijn want ik weet niet hoe goed ik het zou doen als een zeemeeuw, maar het is ook een beetje link want zodra ik toerist wordt heb ik souvenirs nodig. En een IKEA. Dus we hebben het eiland een beetje rondgereden, en op weg naar de vuurtoren passeerden we een grote winkel. Mijn souvenir radar sloeg meteen aan.

“Kijk! Ze verkopen daar tuinbeelden! Super! We moeten er even stoppen op de terugweg!”

Ik kon de echtgenoot bijna horen denken “Ze gaat echt geen betonnen tuinbeeld kopen”. En dat is nou zo leuk, want het geeft maar weer aan dat ik hem zelfs na al die jaren nog steeds kan verrassen. Anders had hij me echt nooit hebben herinnerd aan die winkel op de terugweg. Ik was het echt allang vergeten. Dus ik stapte uit de auto, het eerste wat ik zag was -tadaaaa!- Teckel tuinbeelden. Ja, laten we even een momentje nemen om dat volledig op ons in te laten werken…. Niet één, maar wel vijf betonnen Teckels. Allemaal identiek. En dat is echt vreselijk, want welke kies je? En als je er maar één neemt, is de rest dan niet verdrietig? Zou eentje niet eenzaam worden, zomaar weggehaald bij z’n broertjes en zusjes? Zou het beter zijn om ze gewoon alle vijf te nemen? Welke ziet er meer sprankelend uit dan de rest? Wiebelen ze? Zou er een bijpassende tuinkabouter bij moeten? Of een schildpad? Ah, beslissingen, beslissingen…

“Dus je gaat er toch echt één meenemen?” zei de echtgenoot een beetje beteuterd.

Ik denk dat ik hem moet hebben aangekeken zo van “Maak je een geintje?!” Werkelijk! Wie wil er nou niet een loodzware betonnen Teckel in z’n tuin vraag ik je?! Of zelfs vijf. En een schildpad. En zo gebeurde het dat we op Texel aankwamen met twee Teckels, en weer vertrokken met drie. Dat was wel wat teleurstellend, maar we kunnen altijd terug voor meer.

We hebben een superleuke dag gehad, we hebben heel veel gewandeld. Penny heeft op het strand gepoept -is altijd een ietwat gênant- , en als ik naar het advies van de echtgenoot had geluisterd en het gewoon had begraven, had ik niet met een stinkend zakje hondenpoep rondgelopen op zoek naar een vuilnisbak. Maar goed, het was in ieder geval niet zo gênant als toen destijds onze eerste hond Banjer op het strand tegen een kinderwagen aan plaste en vlak daarna tegen een spelende kleuter. Geloof me, dan doe je echt net alsof het jouw hond niet is en reageert met gepaste afschuw. ” Vreselijk! Van wie is die hond?!”

Anyway,  Texel is een leuk eiland met mooie stranden, een bos, leuke kleine dorpjes en een haven. Je mist er eigenlijk alleen een IKEA. En er zouden wat meer vuilnisbakken mogen staan. Maar buiten dat is het absoluut een bezoekje waard!


This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Leave a comment

What’s been going on on Planet Dachshund?

Yes it’s been mighty quiet around here, but that doesn’t mean we haven’t been incredibly adventurous this summer, let’s catch up!

Jarah annoyed hugged lots of Pokémon gamers.


At the beginning of this summer the Pokémon trend hit Holland, and boy did we know it. Almost overnight our parks were flooded with hundreds of people, offering a true treasure of Beauty and the Geek material. The extremely pale, bearded, long-haired youngsters. Wearing washed-out neutral colors, and socks with shorts. All lured out of their bat-caves mother’s attic by the call of the Pokémon. Then there were the cool kids, the young kids, the old kids. The most funny ones were the adults, who tried very hard to hide the fact that they were playing a children’s game. It was totally awesome. Of course for a Dachshund like Jarah -who feels it is her mission to go say hi to every human on the planet- it was pure heaven. I think we have most definitely enhanced the experience of dozens of Pokémon gamers with our sparkling energy. We can’t wait for the next hype to flood our parks. Something like Pac Man perhaps? We always love a good chase..

Penny struck a pose.

Penny’s photographical history shows us that being, like, really, really, really good looking, doesn’t necessarily mean you are also photogenic. But Penny is finally getting the hang of it. We proudly present The Magnum  Blue Steel  El Tigre.


And mimicked an Anemone.


Jarah lost her Bottom.


No, we are not going to make smart remarks about the physique of my elegant little critter. Jarah is light as a feather and moves like a brick butterfly. The fact that the floor collapsed from underneath her is purely a matter of ehm… material fatigue. Yes. That’s what it is. During a two hour reconstruction the husband reinforced the floor of the castle with supporting wooden beams, and harmony was restored on Planet Dachshund.

There was this blurr..



Something crept up from behind. 



All you see is that angry bird


Last summer we made lots of progress in getting the dogs to use their own doggy beds in the garden, instead of my garden chairs. It allowed me to bring the number of available garden chairs down to two, instead of four, leaving the doggy beds unused and me uncomfortably squeezed in between two Dachshunds. So because acceptance is a great way to not have to deal with what’s incredibly annoying, it was time for some good old fashioned retail therapy. Time for some new chair cushions in a timeless tropical pattern. I was sold the moment I saw them. I figured that with any luck those angry birds would work as a Dachshund deterrent. Which of course they didn’t. In fact now when the Dachsies sit on them the birds look more like furious guardians on a Dachshund shrine. “Don’t you dare touch this holy creature, or you will die”. They are mighty comfy though.


Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , | Leave a comment

Welcome to Fun with Fleas !!!

Fleas4Hurray it’s summer! Which means ’tis the season to be itchy, falalalala, lala, la-la! Last year’s flea season was just terrible. Due to the warm weather there were fleas -and ticks- just everywhere, it was incredibly annoying. No matter how hard I tried, I just couldn’t get rid of the little buggers. On the other hand, I did get to freshen up my knowledge of various natural flea repelling methods, or as I now like to call it “Fun with Fleas”. And oh, what fun we had! Extensive housecleaning routines, daily flea-combing sessions, yay! The dogs swam in salty water, bathed with herbs, were rinsed with lemon juices, sprayed with essential oils, you name it! We may have had fleas, but at least they were clean and smelled divine! Of course my flea project also had its slightly less divine moments, especially when I took it upon myself to combine a couple of tips and then add my own twist to it. These things always seem to backfire, as some of you may remember from my Project Eggshell days. So when the husband came home one day and found me chopping a pile of peeled garlic cloves, he looked somewhat concerned.

“No worries!” I said reassuringly, “I’ve watched a tutorial about how to make garlic powder and I’m now sort of doing my own version of it. Instead of drying the garlic in the oven for two hours -which is simply ridiculous-  I am going to roast them in the frying pan. Much faster!”

Really, I don’t know why he looked so unconvinced. So anyway, I elegantly tossed the tiny flakes in my frying pan, where they could sizzle to a nice crisp. Well, dear friends, all I can say is, don’t try this at home, because the smell of a scorched pile of garlic is truly revolting. Even the husband looked somewhat disturbed and he can’t smell a thing.

“So now I’m going to grind these roasted flakes into a fine powder” I explained cheerfully, whilst trying to pulverize the beige, rubbery, sticky garlic flakes with all my might with my traditional Indonesian wooden pestle. “I’m sure it will get easier after a few seconds…”

After a while -I sounded somewhat tense-: “In the tutorial they used a coffee grinder, perhaps we should buy one… I wonder if the IKEA has any… You could also grind your own coffee beans…”

Husband: “Yeah… and this is for…?”

*Impatient sigh* “It’s for the dogs! Fresh garlic is against fleas, ticks and worms, and it’s good for them. So instead of fresh I thought I’d do powder. Nice and easy”

-Husband: “They have to eat it… right…?”

Shit! Somewhat disappointed I looked at the brownish gravel I had just created. Tasted disgusting of course, no way the dogs would ever eat it. I have since then optimistically kept it in a jar on top of my cupboard. As if I could actually find some good use for it some day. Or in case we’d get difficulties with vampires. The husband sometimes looks a bit puzzled when he happens to see it, and then asks me what the stuff is. I then vaguely reply that it’s something for the dogs, and he forgets all about it again. It’s totally funny. By now I have completely ditched the powder plan and have switched over to fresh garlic. The only down side was that my fingers started to smell a bit funky, but for that I’ve found a great solution. Really you must try it even if it’s just for fun, it’s like magic. Here it comes:

Tip to remove the smell of garlic off your fingers: You keep your hands under running water and rub the smelly bits with a stainless steel spoon.

So not at al deterred by my Project Garlic -I mean, really, I’ve had worse- I decided to try out another very interesting tip; The use of boiled apple vinegar. Now, as effective as it may seem to poor a boiling liquid over your pet in order to kill the fleas, I’m pretty sure it has some nasty side affects, like severe second degree burns. So should anyone want to try this: The vinegar needs to be boiled and then cooled before using it. Furthermore it is for external use only, stings on wounds, and should be kept away from eyes. The recipe itself was actually not very Mastercheffy, you simply had to poor some apple vinegar in a pan and boil it for a couple of minutes. Which is what I did, only with flair. Luckily, again, the smell was quite revolting, which is from now on a requirement for any recipe I try. So far so good. It also turned out to be rather time consuming, which is also great because I have nothing better to do.

So after the vinegar was cooled down I rubbed the matter thoroughly into the coats of The Unwilling Dachshunds. Result: Two miffed, drenched dogs, that smelled incredibly pungent. Suddenly I realized that the vinegar needed to stay on for a couple of hours, and that my two smelly little angels would happily use that time to rub the smell of revenge all over my furniture. Shit. A snowball effect. Did not see that one coming. So after a very, very, very long walk, a couple of very long hours, ànd a good wash, it was time for a final inspection. All in all not a bad result: Jarah’s coat looked as dry as a toilet brush, but I have to be honest, not a flea to be found. It even lasted  for a week or two, with hardly finding any fleas.

Of course -and this is the encouraging bit- the effect of natural remedies and methods against fleas are only temporary. They are mainly intended to either control the flea problem or to discourage fleas. Once your dogs go outside the fleas will simply pop back on, and then the fun starts all over again. Yay. But still, as far as I’m concerned, a bit of extra work is still better than turning my dogs into flea poison. I just cannot imagine that being very healthy and all… We’ll simply stick to our Fun with Fleas. Yay! Happy hunting everybody, have a lovely summer!

Fleas2Hoera het is zomer! En dat betekent ’tis the season to be itchy, falalalala, lala, la-la! Vorig jaar was het vlooienseizoen gewoon vreselijk. Door het warme weer waren de vlooien -en teken- gewoon echt overal, het was super irritant. Hoe ik ook m’n best deed, ik kwam maar niet af van die kleine rakkers. Daarentegen kreeg ik wel weer eens de kans om m’n kennis te van verschillende natuurlijke vlooienmiddelen op te frissen, of zoals ik het tegenwoordig graag noem, “Feest met Vlooien”. En oh wat hebben we een lol gehad! Uitgebreide schoonmaak routines, dagelijkse vlooienkam sessies, yay! De honden hebben gezwommen in zout water, gebadderd met kruiden, zijn gespoeld met citroensappen, gesprayd met etherische oliën, noem maar op! We mogen dan wel vlooien gehad hebben, maar ze waren in ieder geval schoon en roken goddelijk! Natuurlijk had mijn vlooien project ook zijn minder goddelijke momenten, vooral toen ik besloot om een aantal tips te combineren en er vervolgens mijn eigen draai aan te geven. Die dingen lijken altijd wel mis te gaan, zoals sommigen zich wellicht nog zullen herinneren uit mijn Project Eggshell dagen. Dus toen de echtgenoot op een dag thuiskwam en mij een berg gepelde knoflooktenen zag hakken, keek hij een ietwat bezorgd.

“Geen zorgen” zei ik geruststellend, “Ik heb een tutorial gekeken over hoe je knoflookpoeder moet maken en ik doe nu een soortement van mijn eigen versie daarvan. Inplaats van de knoflook twee uur te laten drogen in de oven -wat gewoon belachelijk is- ga ik ze roosteren in de koekenpan. Veel sneller!”

Werkelijk, ik begrijp niet waarom hij zo niet-overtuigd keek. Maar goed, ik zwierde de kleine vlokjes elegant in mijn koekenpan, zodat ze daar konden roosteren tot ze lekker krokant waren. Wel lieve vrienden, ik kan alleen maar zeggen, don’t try this at home, want de stank van verschroeide knoflook is echt walgelijk. Zelfs de echtgenoot keek een ietwat verstoord en die ruikt echt nooit wat.

“Dus nu ga ik de geroosterde vlokken tot een fijn poeder malen” legde ik vrolijk uit, terwijl ik uit alle macht de beige, rubberige, plakkerige knoflookvlokken probeerde te verpulveren met mijn traditionele Indonesische houten vijzel. “Ik weet zeker dat het met een paar seconden makkelijker wordt..”

Na een tijdje -ik klonk een ietwat gespannen-: “In de tutorial gebruikten ze hiervoor een koffiemolen, misschien moeten we er één kopen… Ik vraag me af of de IKEA ze heeft…Kun je ook zelf koffieboontjes malen…”

Echtgenoot: “Jaaa… en dit is voor…?”

*Ongeduldige zucht* “Het is voor de honden! Verse knoflook is tegen vlooien, teken en wormen, en het is goed voor ze. Dus inplaats van vers dacht ik, ik doe poeder. Lekker makkelijk.”

Echtgenoot: “Ze moeten het opeten… toch…?”

Shit! Ietwat teleurgesteld keek ik naar het bruin-achtige gruis dat ik zojuist had gecreëerd. Smaakte walgelijk uiteraard, no way dat de honden het ooit zouden eten. Ik heb het sinds die tijd heel optimistisch in een potje op de plank bewaard. Alsof ik het echt ooit nog eens ergens voor zou kunnen gebruiken. Of voor als we last krijgen van vampieren. De echtgenoot kijkt soms wat verbaast als hij het toevallig ziet staan, en dan vraagt ie wat voor spul het is. Iets voor de honden zeg ik dan vaag, en dan vergeet ie het weer. Ik vind het dolkomisch. Inmiddels heb ik het poeder plan volledig losgelaten en ben ik overgestapt op verse knoflook. Het enige nadeel was dat m’n vingers een beetje funky begonnen te ruiken, maar daar heb ik een geweldige oplossing voor gevonden. Echt je moet het proberen al is het maar voor de lol, het is gewoon een wonder. Komt ie:

Tip om de geur van knoflook van je vingers te verwijderen: Je houdt je handen onder stromend water en dan wrijf je met een roestvrijstalen lepel over de stinkende gedeeltes.

Maar goed, totaal niet afgeschrikt door mijn Project Knoflook -echt, ik heb wel erger meegemaakt- besloot ik om nog een andere interessante tip uit te proberen; Het gebruik van gekookte appelazijn. Welnu, hoe effectief het ook mag lijken om een kokende vloeistof over je huisdier te gieten om vlooien te doden, weet ik zo goed als zeker dat het wat vervelende bijwerkingen heeft, zoals bijvoorbeeld ernstige tweedegraads brandwonden. Dus mocht iemand dit willen proberen: De appelazijn moet worden gekookt en daarna worden afgekoeld voordat je het kunt gebruiken. Verder is het alleen geschikt voor uitwendig gebruik, prikt in wonden, en mag niet in de ogen komen. Het recept zelf was eigenlijk niet erg Mastercheffy, je hoefde alleen maar wat appelazijn in een pan doen en het een paar minuten te laten koken. Dus dat deed ik, maar dan met flair. Gelukkig was de lucht wederom vrij walgelijk, iets dat vanaf nu een voorwaarde is voor elk recept dat ik uitprobeer. Dus, so far so good. Gelukkig bleek het ook behoorlijk tijdrovend te zijn, en ook dat is geweldig want ik heb toch niks beters te doen.

Anyway. Nadat de azijn was afgekoeld wreef ik het goedje in de vacht van De Onwillige Teckels. Resultaat: Twee nijdige, zeiknatte honden, die stonken als een bunzing. Opeens bedacht ik dat de azijn een paar uur zou moeten intrekken, en dat mijn twee kleine stinkende engeltjes die tijd maar wat graag zouden gebruiken om de geur van wraak over al mijn meubels te wrijven. Shit. Een sneeuwbaleffect. Die zag ik even niet aankomen. Dus na een hele, hele, hele, lange wandeling, een paar hele lange uurtjes, èn een flinke wasbeurt, was het tijd voor de eindinspectie. Al met al geen slecht resultaat: Jarah d’r vacht zag zo droog als een toiletborstel, maar eerlijk is eerli geen vlo meer te bekennen. Ik heb hierdoor zelfs een week of twee nog nauwelijks een vlo gevonden.

Uiteraard -en dit is het bemoedigende gedeelte- is het effect van alle natuurlijke middelen en methodes tegen vlooien altijd slechts tijdelijk. Ze zijn voornamelijk bedoeld om het vlooienprobleem onder controle te houden of vlooien te ontmoedigen. Zodra je honden weer naar buiten gaan springen de vlooien er gewoon weer op, en dan begint het feest weer opnieuw. Yay. Maar ja, wat mij betreft is een beetje extra werk nog altijd beter dan mijn honden te veranderen in vlooiengif. Zoiets kan toch ook niet echt gezond zijn denk ik dan maar… Dan maar Feest met Vlooien. Yay! Happy hunting allemaal, fijne zomer!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

A serious Case of Fomo…

Fomo Parkieten 2016

No dear friends, this is not some form of extreme dog cage training, this is simply what it looks like: quite ridiculous.

The ingredients are:

-Two dog cages, freshly cleaned and ready for storage (only used in the car when we’re going on holiday)

-Two Dachshunds with a serious case of Fomo*

Also, once they are in there, it is practically impossible to get them out again. If you try they will cling to their cages, like Parakeets with agoraphobia. Even the sun wasn’t able to burn them out. Now that is what I call, dedication…

*Fomo: fear of missing out 


Nee lieve mensen, dit is geen extreme vorm van bench-training, dit is simpelweg zoals het er uit ziet: gewoon belachelijk.

De ingrediënten zijn:

-Twee hondenkooitjes, net schoongemaakt en klaar om te worden opgeborgen (alleen gebruikt in de auto als we op vakantie gaan)

-Twee Teckels met een ernstig geval van Fomo*

En als ze er eenmaal in zitten is het vrijwel onmogelijk om ze er weer uit te krijgen. Als je het probeert kleven ze zich vast aan hun kooitjes, als Parkieten met pleinvrees. Zelfs de zon was niet in staat om ze er uit te branden. En dat is nu wat je noemt, toewijding…

*Fomo: fear of missing out (bang om iets te missen)


Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment

Counting Blessings, Dachshund Style!

ardennen 2016.5In April we went on holiday to the Ardennes and everything went surprisingly well. No forgotten dog coats, poisonous toads, coughing dogs, or cases of homesickness. It was almost boring. Also in the category “Forgotten Items” nothing special -the husband had only forgotten to bring his coat- and in the categorie “Trashed Holliday Home” I had only bleached stain in the blue bath mat with chlorine. Really, I think it’s nothing considering the huge amount of items we’ve had to buy extra over the years, and the havoc we can create in a holiday home.The forgotten coat, well, that only became a problem when it started to rain, so the only thing that really did not sit well with me was the bleached bath mat. When on top of that I also discovered that it was -yes!- an Ikea bath mat, I must admit that something began to tingle a bit. A Belgian Ikea? Now wouldn’t that be awesome?! Spoiled as I am here in Suburbia, with not one, but two Ikea’s right at my doorstep, I enthusiastically did a Google. Who knows, perhaps we’ve just always overlooked an Ikea over the past 15 years. The nearest Ikea was in Arlon, close to France. Hmm.. over an hour’s drive away, so not exactly nearby, but interesting… The husband, who just a few months ago had to endure 5 hours of traffic jams to go get 15 kilo’s of dog food in Germany, instantly looked alarmed. “I’m not driving to France or anything, just so you know!” he said defiantly. Really the man has no sense of culture. What can be more fun than spending a day in the ambiance of a French Ikea?! I’m sure the place is saturated with garlic je ne sais quoi! And wine! With personnel dressed in silk instead of kevlar! So I did a quick google and found out that there are no less than 32 Ikea’s in France. 32! And the French are so picky! But anyway, the husband looked so sullen that it seemed better not to suggest to get in the car for a couple of hours for a Swedish French bath mat, or a Tapis de Bain *cough*. At the end of our holiday I simply folded the bath mat in a way that the bleach stain wasn’t immediately visible. The most obvious solutions are often the best, less is more, etc. Besides, they should be grateful that someone bothers to use bleach in a holiday home anyway. So everything went just great, it felt very strange. On one of our hikes we passed a little chapel in the woods. On the information board it said that the chapel was in particular for the healing of animals. Inspired by our new motto “Count your Blessings” and the many seasons of Oprah Winfrey I immediately felt the need to go in there to be grateful. Not only for a peaceful holiday, but mainly for the fact that Penny is still with us and is doing so well. When Penny entered the little chapel she became very chipper and exited, and frolicked happily in front of the altar. Like, “I’m okay! Yay!!” I really think we’ve set the standard for proper grateful chapel behavior pretty firmly with that. May many critters follow in her footsteps!

Ardennen2016.2In april zijn we op vakantie geweest naar de Ardennen en eigenlijk ging alles verassend goed. Geen vergeten hondenjasjes, giftige padden, hoestende honden, of gevalletjes heimwee. Het was bijna saai. Ook in de categorie “Vergeten Items” niets bijzonders, de echtgenoot was alleen maar vergeten om zijn jas mee te nemen, en in de categorie “Trashed Vakantiehuis” had ik alleen maar een vlek in het blauwe badmatje gebleekt met chloor. Echt, ik vind het reuze meevallen als je bedenkt hoeveel spullen wij al niet extra hebben moeten kopen in de afgelopen jaren, en de ravage die we kunnen aanrichten in een vakantiehuis. De vergeten jas, nou ja, dat werd pas lastig toen het begon te regenen, dus het enige wat me echt niet lekker zat was het gebleekte badmatje. Toen ik daarbij ook nog ontdekte dat het -jawel!- een Ikea, badmatje was, begon er toch wel iets te kriebelen. Een Belgische Ikea? Zou dat nou niet enig zijn?! Verwend als ik ben hier in Suburbia, met niet één maar wel twee Ikea’s naast de deur, deed ik enthousiast een Google. Wie weet hebben we gewoon 15 jaar lang een Ikea over het hoofd gezien. De dichtstbijzijnde Ikea was in Arlon vlakbij Frankrijk. Hmm…ruim een uur rijden, dus niet wat je noemt naast de deur, maar interessant.. De echtgenoot, die nog maar een paar maanden geleden 5 uur in de file had gestaan om in Duitsland om 15 kilo hondenvoer te gaan halen, keek spontaan bezorgd. “Ik ga niet naar Frankrijk of zoiets hoor, als je dat soms denkt!” zei hij opstandig. Werkelijk, de man heeft gewoon geen gevoel voor cultuur. Wat kan er nu leuker zijn dan een dagje door te brengen in de ambiance van een Franse Ikea?! Ik weet zeker dat het daar verzadigd is met knoflook je ne sais quoi! En wijn! Met personeel gekleed in zijde inplaats van kevlar! Dus ik deed een snelle Google en kwam er achter dat er maar liefst 32 Ikea’s zijn in Frankrijk. 32! En de Fransen zijn zo kieskeurig! Maar goed, de echtgenoot keek zo stuurs dat ik maar niet heb voorgesteld om een paar uur in de auto te stappen voor een Zweeds Frans badmatje, oftewel een Tapis de Bain *kuch*. Aan het einde van onze vakantie heb ik gewoon het badmatje zo opgevouwen zodat je de bleekvlek niet meteen zag. De meest voor de hand liggende oplossingen zijn vaak het beste, less is more, etc. Bovendien mogen ze al blij zijn dat iemand überhaupt bleek gebruikt in een vakantiehuis. Dus alles verliep gewoonweg prima, het voelde erg raar. Tijdens één van onze wandelingen kwamen we langs een klein kapelletje in de bossen. Op het informatiebord stond dat het kapelletje in het bijzonder was voor het genezen van dieren. Geïnspireerd door ons nieuwe motto “Count your Blessings” en de vele seizoenen Oprah Winfrey voelde ik onmiddellijk de behoefte om er naar binnen te gaan om dankbaar te zijn. Niet alleen voor een vredige vakantie, maar vooral voor het feit dat Penny nog steeds bij ons is en het zo goed gaat met haar. Toen Penny de kapel binnenkwam werd ze meteen heel erg vrolijk en opgewonden, en dartelde vrolijk bij het altaar. Zo van “Ik ben okay! Yay!!” Ik denk echt dat we daarmee de standaard voor gepast dankbaar kapel gedrag behoorlijk sterk hebben neergezet. Dat er maar vele wezentjes in haar voetsporen mogen treden!

This slideshow requires JavaScript.

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , | Leave a comment

Penny says Hi !

IMG_1264It has now been five months since Penny has been attacked, and luckily she’s doing well. Her wounds have healed, her coat is almost at normal length again, and she’s very cheerful. With admiration I have seen how Penny has coped with what happened to her. Despite everything she remained incredibly strong and happy. I remember I would sometimes feel so sad about what happened, and then looking at her thinking, how can you be so happy? You’ve almost been murdered for goodness sake, how do you do this?! And she was all like “But I’m still here mom!! Yay!”. Yes, I could probably learn a thing or two from this brave little dog. But anyway, I have posted some short videos of our little angel. They are from March, so in the meantime her coat has grown a bit longer than what you see there, and of course her body is still busy getting stronger. Enjoy!

Het is nu vijf maanden geleden sinds Penny is aangevallen, en gelukkig gaat het goed met haar. Haar wonden zijn genezen, haar vacht is bijna weer op normale lengte, en ze is heel erg vrolijk. Met bewondering heb ik gezien hoe Penny is omgegaan met wat er met haar is gebeurd. Ondanks alles bleef ze ongelooflijk sterk en vrolijk. Ik herinner me dat ik me soms zo verdrietig voelde over wat er gebeurd was, en dan naar haar keek en dacht, hoe kun je nou zo gelukkig zijn? Je bent verdorie zowat vermoord, hoe doe je dit?! En zij was alleen maar van “Maar ik ben er nog mam!! Yay!”  Ja, ik kan waarschijnlijk nog wel het een en ander leren van dit kleine dappere hondje. Maar goed, ik heb hier wat filmpjes van onze kleine engel. Ze zijn van maart, dus inmiddels is haar vacht wel iets langer dan dat je daar ziet, en natuurlijk is haar lichaam nog steeds druk bezig om sterker te worden. Enjoy!

Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , | Leave a comment

We’re going Royal !!!

Royal Quinny 5We’ve had a couple of Royal birthdays over the past weeks, so to celebrate these joyous occasions I thought I’d post some pictures of my very own Royal: Princess Jarah. As you can see she’s sitting in her carriage looking extremely regal. The pictures were taken when I was trying to sell the pram she’s sitting in as a dog buggy. You see, I’ve always had a fascination with dog buggy’s. I have so often seen people using them when their dog gets old, or has an injury, and in a way I’ve always sort of wished I could have one myself. Not that I wished for my dogs to be injured or anything, but just the mere thought of being able to walk around without having to constantly keep an eye on my two loonies simply feels like heaven. So whenever I saw a dog buggy in a pet store I would enthusiastically take it for a test drive, while at the same time trying to massage the idea of purchasing a dog buggy into the brain of the husband:

-When the dogs get old we need a buggy anyway

-It’s always handy to have one laying around just in case, perhaps even two

-Look they are on sale

-The green one makes you look thin


And really, I was quite successful. Last year we even came very close to buying a mini Doggy Ride when Jarah had a minor paw injury. (Yes, having learnt absolutely nothing from our previous experiences with the Doggy Ride, you could say we are incredibly dense optimistic.) But then a friend was sweet enough to lend us her mini Doggy Ride so we could first do a test-drive. After we picked up the little cart I drove it around in my garden with a hysterically happy Jarah in it, but then the reality hit me; I now would actually have to walk around in public with one of these things. Shit. No matter how hard I tried to convince myself that I wouldn’t look silly at all, there was just that inner voice that screamed back at me “Are you crazy?! You look ridiculous!”. So alas, that plan had to be parked. But then the accident with Penny happened, and when she came home from the clinic she really wasn’t able to walk very far. In other words; if ever there would be a perfect time to buy a dog buggy, this would be it. Excellent. Even the husband was completely on board with the plan, probably because he wouldn’t be the one carting the thing around anyway. So off we went to the pet shop, but once we were there we still hesitated a bit. We were a bit disappointed about the quality of the dog buggy’s compared to the price. Even the ones we later saw online, and the disgusting looking second hand ones were ridiculously pricey. Hmm.. time for a new plan. And then it hit me! A pram! Of course! Why didn’t I think of this before! A pram would of course be perfect! It would have excellent steering and suspension, good quality, light as a feather. Penny would sit nice and high so I could keep an eye on her, even the second hand ones would be clean because of the whole precious baby thing and all, and the best thing of all; there are literally thousands of them for sale second hand. I was convinced I had found a gap in the market. I could potentially make millions in selling second hand prams as dog buggies! But first things first, I needed one for Penny. I had seen a pretty one online for only 25 euro’s but when I called the seller it had just been sold. Shit! Now I wanted a pram even more. Looking back it could perhaps be that my competitive side got the better of me, but within 24 hours I had a true gem of a pram for only 20 euro’s. A Quinny! Or Queeny, as it said in the misspelled advert! It had air tires, aluminum rims, a light weight aluminum frame, special suspensions, foot brakes, hand brakes, you name it! In my advert I would later call it the Mercedes amongst the dog buggies. Anyway, I gave it a good clean, digitally shared this adventure with a couple of people from Team Penny and moved many sweet soul to tears with my act of pure animal love. Bless them.. if only they knew about my inner voice that warned me to wait until it was REALLY dark before taking the carriage to the street for a test-drive. So that evening I had lined my pram with plenty of blankets (“You look like a homeless person” giggled my little voice) and decided to take Jarah first. Should I happen to run into anyone from my neighborhood she would dazzle them with her happy radiance and then hopefully nobody would notice me. I even considered wearing a hoody and sunglasses, but my inner voice assured me that people would recognize me from miles away no matter what. And so my journey commenced; me pushing The Royal Carriage while trying my hardest not to run or make a U-turn, a hysterically happy Jarah in it, wrapped up in blankets like E.T., and off we went. God it was so embarrassing… I really don’t know how people do it. I have found a whole new respect for anyone who’s brave enough to walk behind any kind of cart. Anyway, after my somewhat tense test-drive I was determined to use the bloody thing even if it killed me. We’re ignoring the inner voices and the instincts to make a run for it. This was for Penny so that she could come with us on longer walks, and god darned, that’s what we’re doing! So off we went. Me behind the pram, the husband tagged along with the dogs on a leash and we made it to the end of our street. Then my inner voice really had enough of this nonsense and went into survival mode. “Abort mission, go home, safe yourself!” And so I did. I’m sorry, I have probably disappointed many animal-loving/dog buggy fans, but really there are some boundaries one simply must not cross. And so the pram was up for sale again before Penny even had a chance to sit in it. Even for the photoshoot I used Jarah, but let’s be honest; she’s the photogenic one. To increase my chances of selling the pram I decided to sell it as a dog buggy. I mentioned it was big enough to fit two Dachshunds and included lots of pictures with Jarah as a model. Within a day I had hundreds of views on my advert. Of course I also got the classic internet behavior, you know, people asking me things that I had already clearly written in the advert, or asking me if I could ship the buggy to them even though my advert clearly said no-shipping possible. The most annoying are people that are buying and then you never hear from them again. So that nonsense went on for a week or two, and then I got so fed up with the whole thing that I took the advert down and changed it to a simple “Pram for sale”. In the end I sold it to a sweet family, I even made a small profit on it. Not the millions I expected, but still enough to buy us three bags of Penny’s favorite doggy biscuits. I’m sure that in the end she’s much happier with that than having to sit in a pram for an hour. I’m afraid that all these dog buggy adventures don’t give much hope for future purchases, or that my Dachshunds will ever have the luxury of being wheeled around by yours truly. So on behalf of my Dachshund Jarah, I would like to make a public request to both the Dutch and the British Royal Family, if she could please, pretty please come and ride in one of their carriages. Because, well, just look at her face. She’s a natural!

Royal Quinny1De afgelopen weken hebben we een paar Koninklijke verjaardagen gehad, dus ter gelegenheid van deze feestelijke gelegenheden leek het me wel leuk om wat foto’s te delen van mijn eigen Koninklijke Hoogheid: Prinses Jarah. Zoals je ziet zit ze in haar koets vreselijk koninklijk te wezen. De foto’s waren genomen toen ik de kinderwagen waar ze in zit probeerde te verkopen als hondenbuggy. Ik ben namelijk altijd al gefascineerd geweest door hondenbuggy’s. Ik heb zo vaak gezien dat mensen ze gebruiken als hun hond oud wordt, of gewond is, en op een of andere manier wilde ik er dan ook altijd wel eentje. Niet dat ik wilde dat mijn honden gewond raakten of zoiets, maar alleen al de gedachte dat ik gewoon rond zou kunnen lopen zonder dat ik constant mijn twee koekwauzen in de gaten moet houden voelt gewoon hemels. Dus steeds als ik een hondenbuggy zag staan in een dierenwinkel reed ik even een testrondje, terwijl ik tegelijkertijd het idee van de aanschaf van een hondenbuggy in de hersens van de echtgenoot probeerde te masseren:

-Als de honden oud worden hebben we er sowieso een nodig

-Het is altijd handig om er een in huis te hebben voor het geval dat, misschien zelfs twee

-Kijk ze zijn in de aanbieding

-Met de groene lijk je slanker


Echt, ik was best succesvol. Vorig jaar hebben we zelfs bijna een mini Doggy Ride gekocht toen Jarah een zeer pootje had. (Jazeker, omdat we totaal niets hebben geleerd van onze vorige ervaringen met de Doggy Ride, zou je kunnen zeggen dat we ongelooflijk hardleers optimistisch zijn.) Maar toen was een vriendin zo lief om ons haar mini Doggy Ride te lenen zodat we het eerst konden uittesten. Nadat we het karretje hadden opgepikt reed ik er wat rondjes mee in mijn achtertuin met een hysterisch gelukkige Jarah erin, maar toen kwam de realiteit keihard bij me binnen; ik zou nu echt in het openbaar met zo’n ding rond moeten lopen. Shit. Hoe hard ik ook m’n best deed om mezelf ervan te overtuigen dat ik er helemaal niet raar uit zou zien, was er toch dat stemmetje in m’n hoofd dat terug schreeuwde “Ben je gek geworden?! Je loopt voor paal!” Dus helaas, dat plan hebben we maar geparkeerd. Maar toen gebeurde het ongeluk met Penny, en toen zij thuiskwam van de kliniek was ze niet echt in staat om ver te lopen. Met andere woorden: Als er ooit een perfect moment zou zijn om een hondenbuggy aan te schaffen was dit het wel. Excellent. Zelfs de echtgenoot stond volledig achter het plan, waarschijnlijk omdat hij toch niet diegene zou zijn die dat ding moest rondkarren. Dus wij naar de dierenwinkel, maar toen we daar waren aarzelden we toch nog. We waren een beetje teleurgesteld over de kwaliteit van de hondenbuggy’s vergeleken met de prijs. Zelfs degene die we later nog online vonden, en de smerig uitziende tweedehands buggy’s waren belachelijk duur. Hmm, tijd voor een nieuw plan. En toen had ik het! Een kinderwagen! Natuurlijk! Waarom had ik daar niet eerder aan gedacht! Een kinderwagen zou natuurlijk perfect zijn! Licht te sturen, goed geveerd, goede kwaliteit. Penny zou lekker hoog zitten zodat ik haar goed in de gaten kon houden, zelfs de tweedehands zouden schoon zijn vanwege dat hele dierbare baby gedoe en zo, en het beste van alles; er zijn er letterlijk duizenden tweedehands te koop. Ik was er van overtuigd dat ik een gat in de markt had gevonden. Ik zou zomaar eens miljoenen kunnen verdienen aan het verkopen van tweedehands kinderwagens als hondenbuggy’s! Maar alles op zijn tijd, eerst had ik er eentje nodig voor Penny. Ik had een mooie gezien op het internet voor slechts 25 euro maar toen ik de verkoper belde was ie net verkocht. Shit. Nu wilde ik er zeker een hebben. Als ik terugkijk zou het wellicht kunnen dat mijn fanatieke kant even naar boven kwam, maar binnen 24 uur had ik een juweeltje van een kinderwagen voor slechts 20 euro. Een Quinny! Of Queeny, zoals het zei in de verkeerd gespelde advertentie! Het had luchtbanden, aluminium velgen, speciale vering, voetremmen, handremmen, you name it! In mijn advertentie zou ik hem later de Mercedes onder de hondenbuggy’s noemen. Anyway, ik maakte hem goed schoon, deelde het hele avontuur met een paar mensen uit Team Penny en ontroerde menig gevoelig zieltje tot tranen met mijn daad van pure dierenliefde. Ach de lieverds… als ze toch eens wisten van dat kleine stemmetje in mijn hoofd die me waarschuwde dat ik echt moest wachten tot het HEEL donker was voordat ik de koets mee de straat op nam voor een testrit. Dus die avond had ik mijn kinderwagen ruim bekleed met dekens (“Je ziet er uit als een zwerver” giechelde mijn stemmetje) en besloot om Jarah eerst mee te nemen. Als ik dan toch toevallig iemand uit de buurt tegen zou komen zou ze hen zo verblinden met haar gelukkige uitstraling dat ze mij hopelijk niet zouden zien. Ik overwoog zelfs nog een hoody en een zonnebril te dragen, maar mijn stemmetje verzekerde me dat iedereen me zelfs op kilometers afstand nog zou herkennen. En aldus begon mijn reis; ik die de Koninklijke Koets voortduwde terwijl ik mijn uiterste best deed niet te rennen of om te draaien, een hysterisch blije Jarah erin, ingepakt in dekens als E.T., en daar gingen we. God het was zo gênant… Ik snap echt niet hoe mensen dat doen hoor. Ik heb een totaal nieuw respect gekregen voor iedereen die achter wat voor karretje dan ook durft te lopen. Anyway, na mijn ietwat gespannen testrit was ik vastbesloten om dat klereding te gebruiken al zou het mijn dood worden. Negeer de stemmetjes in mijn hoofd en het instinct om weg te rennen. Dit was voor Penny zodat ze met ons mee kon op langere wandelingen, en grrtverdorie, dat is wat we gaan doen! En dus vertrokken we. Ik achter de kinderwagen, de echtgenoot erbij met de hondjes aan de riem en kwamen tot het einde van de straat. Daarna had mijn kleine stemmetje echt genoeg van die flauwekul en ging in survival mode. “Abort mission, go home, safe yourself!” En aldus gebeurde. Het spijt me, ik heb waarschijnlijk menig dierenvriend/hondenbuggy liefhebber teleurgesteld, maar echt, er zijn gewoon grenzen die men beter niet kan overschrijden. En dus was de kinderwagen alweer te koop nog voor Penny de kans had gehad om er in te zitten. Zelfs voor de foto’s heb ik Jarah gebruikt, maar laten we eerlijk zijn; zij is het meest fotogeniek. Om mijn verkoopkansen te vergroten besloot ik om de kinderwagen te koop te zetten als hondenbuggy. Ik zette erbij dat ie groot genoeg was voor twee Teckels en deed er zoveel mogelijk foto’s bij met Jarah als model. Binnen een dag had ik honderden kijkers getrokken. Natuurlijk kreeg ik ook het klassieke internet gedrag, je weet wel, mensen die je vragen stellen die duidelijk in de advertentie staan, of vragen of de buggy verstuurd kan worden terwijl in mijn advertentie duidelijk stond dat ie niet te versturen was. Het meest irritant zijn nog wel de mensen die kopen en dan ooit meer wat van zich laten horen. Dus na twee weken flauwekul was ik er alweer klaar mee en heb ik de advertentie verwijderd en veranderd in een simpele “Kinderwagen te koop”. Ik heb hem uiteindelijk verkocht aan een schattige familie. Ik heb er zelfs wat winst op gemaakt. Niet de miljoenen die ik verwachtte, maar toch genoeg voor drie zakken van Penny’s favoriete hondenkoekjes. Ik weet zeker dat ze daar uiteindelijk veel blijer mee is dan een uur in een kinderwagen te moeten zitten. Ik ben bang dat al die hondenbuggy avonturen niet veel hoop brengen voor toekomstige aankopen, of dat mijn Teckels ooit de luxe zullen ervaren van het worden rondgereden door ondergetekende. Ik zou daarom graag namens mijn Teckel Jarah een openbaar verzoek willen indienen bij zowel het Nederlandse als het Britse Koningshuis, of zij heel misschien alsjeblieft een keertje mag meerijden in een van hun koetsen. Want nou ja, kijk eens naar dat snoetje. Ze is een natuurtalent!

This slideshow requires JavaScript.


Posted in Another Cool Dachshund Adventure | Tagged , , , , | Leave a comment